Ducati: Ξανά στο τραπέζι η πώλησή της

Πληρώνει τα υπαρξιακά προβλήματα της VW
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

1/10/2020

Η συνέντευξη του νυν CEO του ομίλου VW στο πρακτορείο Reuters της Γερμανίας άνοιξε ξανά την κουβέντα για πώληση της Ducati. Όχι πως η κουβέντα είχε σταματήσει ποτέ μετά την αποχώρηση του οραματιστή και ιδιοφυούς Ferdinan Piech από την καρέκλα του CEO της VW.

Η Ducati είχε χαρακτηριστεί από τα αντίπαλα μέλη της οικογένεια Porsche που κατέχει δεσπόζουσα μετοχική θέση στον όμιλο VW (μέλος της οικογένειας Porsche ήταν και ο Piech) ως το προσωπικό παιχνίδι του και χρησιμοποίησαν αρκετές φορές αυτό το επιχείρημα στη διαμάχη μεταξύ τους για την αποκαθήλωση του Ferdinand Piech από την κορυφή της ηγεσίας. Καθόλου τυχαία, μετά το σκάνδαλο του Diesel Gate, το οποίο ακόμα δεν έχει τελειώσει οριστικά και δημιούργησε τεράστια οικονομική τρύπα στον όμιλο, διαρκώς επαναλαμβάνονται τα σενάρια πώλησης της Ducati, της Lamborgini και της Bugatti, δηλαδή των εταιρειών που αγόρασε ο Ferdinand Piech σε κάθε δυνατή ευκαιρία.

Η νέα ηγεσία της VW απαντά γενικόλογα πως πάντα είναι ανοιχτή σε προτάσεις και συνεργασίες, χωρίς φυσικά να σβήνει τη φωτιά, ούτε όμως και να την πυροδοτεί παραπάνω. Στο ίδιο μοτίβο κινήθηκαν και οι τελευταίες δηλώσεις του γενικού διευθυντή Herbert Diess, όταν παρουσίασε το νέο μοντέλο ανάπτυξης του ομίλου που θα βασίζεται στην ηλεκτροκίνηση και τις νέες τεχνολογίες και υπηρεσίες γύρω από την αυτόνομη οδήγηση. Ουσιαστικά είπε πως πάντα επανεξετάζουν τη θέση κάθε εταιρείας που έχουν κάτω από την ομπρέλα του ομίλου και το ίδιο θα κάνουν για τη Ducati.

Ο διευθυντής του ομίλου για τα τμήματα R&D κύριος Markus Duesmann ήταν πιο συγκεκριμένος και είπε πως δεν θα αργήσουμε να δούμε την πρώτη ηλεκτρική μοτοσυκλέτα της Ducati. Αυτό σημαίνει πως μέσα στο γενικό πλάνο ανάπτυξης της ηλεκτροκίνησης έχουν κρατήσει κεφάλαια και για την Ducati, χωρίς φυσικά να αποκλείει την πώλησή της πριν ολοκληρωθεί η έρευνα και εξέλιξη της ηλεκτρικής γκάμας. Ευθεία ερώτηση για την πώληση των Hi-performance εταιρειών του ομίλου (Bugatti, Lamborgini, Ducati) δέχτηκε ο οικονομικός διευθυντής Frank Witter αλλά είπε πως δεν απαντά σε φήμες…

Το θέμα όμως είναι τί λένε οι μέτοχοι που κοιτάνε πρώτα την τσέπη τους πριν από κάθε απόφαση. Αν μιλάγαμε για ιαπωνική εταιρεία που κάνει πλάνα τουλάχιστον δεκαετίας, να είστε σίγουροι πως δεν θα υπήρχε στο τραπέζι θέμα πώλησης της Ducati. Όταν όμως μιλάς για αμερικάνικες και γερμανικές εταιρείες που διοικούνται με χρονοδιάγραμμα ημέρας (βλ. Harley Davidson) τότε τίποτα δεν είναι έκπληξη.

Η χρηματιστηριακή αξία της VW έχει πέσει στα 80δις, όταν η αντίστοιχη της Toyota είναι στα 187δις και στους μετόχους δεν αρέσει αυτό. Βέβαια η χρηματιστηριακή αξία της Tesla με μόλις δύο εργοστάσια παραγωγής είναι μεγαλύτερη της Toyota αυτή τη στιγμή, δείχνοντας πόσο φούσκα και τζόγος έχει γίνει η βιομηχανία οχημάτων, με αποτέλεσμα να μην διοικούνται πλέον από οραματιστές αλλά από χρηματιστές, που συχνά πυκνά περνάνε από τα δικαστήρια (βλ. υπόθεση Nissan-Renault).

Η πραγματικότητα είναι μία. Όταν παλεύουν τα βουβάλια στη όχθη της λίμνης, τη νύφη την πληρώνουν τα βατράχια. Η Ducati κάθε χρόνο πάει όλο και καλύτερα σε πωλήσεις και μερίδια αγοράς και αυτή τη στιγμή έχει μια ολοκαίνουρια πλατφόρμα ενός V4 κινητήρα που τις ανοίγει διάπλατα το δρόμο για το μέλλον. Η διεθνής αγορά των δικύκλων πάει εξίσου εντυπωσιακά καλά χάρη στις αγορές της Ινδίας, της Ασίας και της Κίνας που διψούν όλο και περισσότερο για μεγαλύτερες και εντυπωσιακότερες μοτοσυκλέτες με ισχυρό brand name. Την ίδια ώρα όμως η αγορά αυτοκινήτου έχει τα χάλια της παντού, λόγω της έντονης αστικοποίησης που έχει κάνει την χρήση τους μαρτύριο. Έχοντας για αφεντικό μια μεγάλη αυτοκινητοβιομηχανία που επηρεάζεται άμεσα από το διεθνές περιβάλλον, η Ducati θα είναι αναγκασμένη να έχει πάνω από το κεφάλι της την ταμπέλα “ΠΩΛΕΙΤΑΙ”.

Ίσως ήρθε η ώρα της ανεξαρτητοποίησης, διότι η φημολογία της πώλησης κάνει ζημιά που δεν αξίζει αυτή τη στιγμή στην ιταλική εταιρεία.    

Ετικέτες

Harley Davidson RMCR Concept - Café Racer 150 hp με έμπνευση από XLCR

Σχεδιασμένη από την ομάδα design της αμερικάνικης εταιρείας, με προοπτικές παραγωγής
Harley-Davidson RMCR
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

4/3/2026

Στα τέλη Φεβρουαρίου, στην έκθεση custom μοτοσυκλετών “Mama Tried” στο Milwaukee, η Harley-Davidson παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον concept μοντέλο, με café-racer στιλ, τον κινητήρα Revolution Max 1250 της Pan America και έμπνευση τόσο από το κλασικό XLCR της εταιρείας, όσο και από το Πρωτάθλημα Super Hooligan.

Η RMCR, δηλαδή η Revolution Max Café Racer, έχει χτιστεί γύρω από τον σύγχρονο V2 κινητήρα της γνωστής μας Pan America, ο οποίος σε μορφή παραγωγής αποδίδει 150 hp, ενώ στο Πρωτάθλημα Super Hooligan των ΗΠΑ αποδίδει 128 hp λόγω των κανονισμών της κατηγορίας.

Υπεύθυνοι για την κατασκευή της RMCR δεν είναι κάποιος ανεξάρτητος σχεδιαστικός οίκος, αλλά η εσωτερική ομάδα design της Harley-Davidson, και η παρουσίαση της μοτοσυκλέτας στο “Mama Tried” στόχο έχει να βολιδοσκοπήσει την απήχηση του κοινού, για ενδεχόμενη έλευση του μοντέλου στην παραγωγή.

Η Harley σίγουρα δεν είναι γνωστή για τις café-racer μοτοσυκλέτες της, καθώς η μοναδική απόπειρα της εταιρείας ήταν με το -σχεδιαστικά πανέμορφο- XLCR, που παρέμεινε στην παραγωγή μόλις δύο χρόνια (1977-1979) καθώς ξένισε τόσο τους hardcore φαν της εταιρείας, όσο και τους “πιουρίστες” της κατηγορίας, καθώς ούτε οι μεν ούτε οι δε ήταν έτοιμοι για ένα Café Racer της αμερικανικής εταιρείας.

RMCR - XLCR

Η RMCR πατάει στη συνταγή της XLCR, χαράζοντας παράλληλα τη δική της σχεδιαστική πορεία στο 2026. Διατηρεί το bikini-φαίρινγκ, σε πιο επιθετικό και σύγχρονο στιλ, τα κλιπ-ον έχουν τοποθετηθεί χαμηλότερα, η καπιτονέ σέλα έχει πιο έντονη καμπούρα στο πίσω μέρος, ενώ τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας δεν κάνουν ρετρό παραχωρήσεις.

RMCR

Ανεστραμμένο πιρούνι σεβαστών διαστάσεων της Ohlins, ακτινικές δαγκάνες της Brembo που πιάνουν σε δυο τεράστιους δίσκους μπροστά, στιβαρό ψαλίδι, μονό πίσω αμορτισέρ Ohlins, και σπορ ελαστικά χαμηλού προφίλ. Κατάμαυρη κι αυτή όπως η XLCR, με μοναδικές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν σε μεταλλικό χρώμα το σύστημα εξάτμισης της Akrapovic με τα δύο τελικά, και τα βουρτσισμένα πλαϊνά στις ζάντες -η τελευταία λεπτομέρεια αποτελεί έναν ακόμα φόρο τιμής στην XLCR.

RMCR

Τα όργανα είναι ένα ποίημα του design, αφού αποτελούνται από δυο στρογγυλά ψηφιακά “ρολόγια”, ενώ η μοτοσυκλέτα έρχεται με μπόλικα εξαρτήματα από carbon -μάσκα, πλαϊνά καπάκια, προστατευτικά ψυγείου, κάλυμμα ρεζερβουάρ, σέλα, κ.α. Στο τιμόνι ξεχωρίζει ένα μαύρο σταμπιλιζατέρ. Full-Led είναι τα φωτιστικά σώματα.

RMCR

Πέρα από το μαύρο χρώμα, η RMCR έχει και μερικές χρυσές λεπτομέρειες, στη μάσκα, την ουρά, τα πλαϊνά καπάκια, στα εμβλήματα, στην αλυσίδα, και στο ρεζερβουάρ του πίσω αμορτισέρ.

RMCR

Από πλευράς κατηγοριοποίησης, θα μπορούσαμε να πούμε πως η μοτοσυκλέτα δεν είναι ένα καθαρό Café Racer, έχοντας και Power Cruiser στοιχεία. Μένει να δούμε αν τελικά θα περάσει στην παραγωγή, και όταν περάσει ποια θα είναι τα σημαντικά του τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και η τιμή του, ώστε να μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντι στον ανταγωνισμό -που δεν είναι και πολυπληθής στη σημερινή εποχή.

RMCR

Σίγουρα αν περάσει στην παραγωγή η RMCR δεν θα είναι φθηνή, ενώ μεγάλο τμήμα του παραδοσιακού κοινού της εταιρείας πιθανώς θα του γυρίσει την πλάτη, όπως έγινε και με το XLCR. Όμως από πλευράς σχεδιασμού, η μοτοσυκλέτα δείχνει πολύ δουλεμένη και ποθητή, και σίγουρα αποτελεί κάτι φρέσκο για την αμερικάνικη εταιρεία που τα τελευταία χρόνια αναλώνεται σε ειδικές εκδόσεις.

Ετικέτες