Ανήμερα της Εθνικής μας εορτής, την 25η Μαρτίου, έφυγε από την ζωή ο Νίκος Σφακιανάκης, ο άνθρωπος που ίδρυσε τον Όμιλο Επιχειρήσεων Σφακιανάκη ο οποίος αντιπροσωπεύει και τις μοτοσυκλέτες της Suzuki στην Ελλάδα. Ο κύριος Σφακιανάκης απεβίωσε "πλήρης ημερών", καθώς ήταν 98 ετών και ήταν ένας από τους πλέον Έλληνες επιχειρηματίες.
Γεννήθηκε το 1922 σε ένα χωριό του Νομού Ηρακλείου (Μελέσσσης), μέλος μιας καθαρά αγροτικής οικογένειας. Ο ίδιος πάντως είχε δείξει από νωρίς την κλίση του προς τον κλάδο των οχημάτων, η οποία τον οδήγησε το 1948 στην Αθήνα, όπου μετά από τέσσερα χρόνια ίδρυσε την πρώτη του εταιρεία εμπορίας αυτοκινήτων.
Το 1961 –και μετά την εξαγορά της εταιρείας της TELKO A.E.- μετονομάζει την εταιρεία σε "Bussing Hellas" εισάγοντας και πουλώντας μια μεγάλη γκάμα λεωφορείων και φορτηγών. Η χρονιά ορόσημο ήταν το 1968, όταν και ορίζεται από την Suzuki Motor Corporation ως ο διανομέας στην Ελλάδα των προϊόντων της. Το 1974 κλείνει άλλη μια επιτυχημένη εμπορική συνεργασία, αναλαμβάνοντας την αποκλειστική διανομή στην Ελλάδα των φορτηγών και των λεωφορείων της ιαπωνικής Hino, της δεύτερης μεγαλύτερης εταιρείας στον κόσμο στον συγκεκριμένο τομέα.
Το 1975 έρχεται σε συμφωνία με την γερμανική ΜΑΝ για παραγωγή φορτηγών και λεωφορείων στην Ελλάδα χρησιμοποιώντας μηχανικά μέρη και ανταλλακτικά του εργοστασίου, ενώ τρία χρόνια αργότερα εγκαινιάζει η εταιρεία το καινούργιο της εργοστάσιο στη Μαγούλα Αττικής.
Από εκείνη την χρονιά κι έπειτα, η εταιρεία του Νίκου Σφακιανάκη έχει να επιδείξει πολλές επιτυχημένες εμπορικές συμφωνίες και αντιπροσωπεύσεις, όπως αυτή με την βελγική Van Hool το 1989. Το 1993 η εταιρεία μετονομάζεται σε Σφακιανάκης ΑΕΒΕ και γίνεται ο αποκλειστικός διανομέας της Suzuki στην Ελλάδα και το 1997 εισάγεται στο Χρηματιστήριο, με την επιτυχημένη και ανοδική πορεία του Ομίλου να συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας.
Εμείς με τη σειρά μας, να εκφράσουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του.
Οι Αυτοκρατορικοί Φρουροί της Ιαπωνίας οδηγούν Goldwing με καλάθι! [VIDEO]
Με εκπαίδευση που συνήθως διαρκεί πέντε έτη μέχρι να κριθούν ικανοί για τη θέση
Από τον
Κώστα Γκαζή
3/3/2026
Στο ειδικό site της Honda για τη ναυαρχίδα των μοτοσυκλετών τουρισμού της, βρίσκεται ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο για τους Αυτοκρατορικούς Φρουρούς της Ιαπωνίας και τα Goldwing με καλάθι που οδηγούν.
Ο Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας, στα ιαπωνικά γνωστός και ως “ουράνιος κυρίαρχος” αλλά και ως Μικάντο είναι επίσης η ανώτατη αρχή της θρησκείας Σίντο, ενώ σύμφωνα με το ισχύον σύνταγμα, ο αυτοκράτορας είναι το “σύμβολο του κράτους και της ενότητας του λαού”. Ο Αυτοκρατορικός Οίκος της Ιαπωνίας είναι η παλαιότερη συνεχής κληρονομική μοναρχία του κόσμου. Στο Νιχόν Σόκι, βιβλίο της ιαπωνικής ιστορίας του 8ου αιώνα, λέγεται ότι η Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας ιδρύθηκε το 660 π.Χ. από τον αυτοκράτορα Τζίμου, που σύμφωνα με την παράδοση είχε θεϊκή καταγωγή.
Από τα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα, το αυτοκρατορικό βρίσκεται στην περιοχή του Κάστρου του Έντο, στο κέντρο του Τόκιο. Παλαιότερα η Αυτοκρατορική Οικογένεια κατοικούσε στο Κιότο, για σχεδόν έντεκα αιώνες. Στην Δύση ο θρόνος του είναι γνωστός και ως “ο Θρόνος των Χρυσανθέμων”. Τα γενέθλια του εκάστοτε Αυτοκράτορα (σήμερα στις 23 Φεβρουαρίου), τιμώνται ως εθνική εορτή στην Ιαπωνία.
Σήμερα, ο ρόλος του 126ου Αυτοκράτορα της Ιαπωνίας, του Αυτοκράτορα Ναρουχίτο, είναι καθαρά εθιμοτυπικός, καθώς το πολίτευμα της χώρας είναι βασιλευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία.
Στην υπηρεσία του Ναρουχίτο, και του εκάστοτε Ιάπωνα Αυτοκράτορα, υπάρχει μια μοναδική οργανωτική δύναμη της αστυνομίας που είναι γνωστή ως Αυτοκρατορική Φρουρά.
Μια από τις πιο εντυπωσιακές εικόνες είναι οι μοτοσυκλέτες της Αυτοκρατορικής Φρουράς, που είναι ειδικά βαμμένα Honda Goldwing με sidecar (καλάθι στα ελληνικά) και έξτρα εξοπλισμό όπως σειρήνες, φάρους, κλπ.
Η Φρουρά ιδρύθηκε το 1886 στο πλαίσιο του Υπουργείου Αυτοκρατορικών Υποθέσεων, και το 1954 έγινε επίσημη υπηρεσία υπό τον νέο Αστυνομικό Νόμο ως ένα προσαρτημένο όργανο της Εθνικής Αστυνομίας.
Το προσωπικό της αριθμεί περίπου 940 (!) επίλεκτα στελέχη -φυσικά δεν είναι όλοι οδηγοί- που λειτουργούν με αυστηρή δομή και πειθαρχία. Σε τελετές συνοδείας, οι Αυτοκρατορικοί Φρουροί συνοδεύουν τα επίσημα αυτοκίνητα με τις μοτοσυκλέτες τους.
Σε κάθε μοτοσυκλέτα της Αυτοκρατορικής Φρουράς θα βρούμε τον αναβάτη και έναν συνεπιβάτη στο καλάθι, ενώ σε κάθε συνοδεία περιλαμβάνονται πολλές μοτοσυκλέτες μπροστά και πίσω από τα επίσημα οχήματα του Αυτοκράτορα και των φιλοξενουμένων του.
Στην ερώτηση γιατί χρησιμοποιούν μοτοσυκλέτες με πλευρικό καρότσι και όχι συμβατικές μοτοσυκλέτες, η απάντηση είναι πως σε περίπτωση ανάγκης οι σταματημένες μοτοσυκλέτες με το καλάθι παρέχουν καλύτερη προστασία στα οχήματα του Αυτοκράτορα, ο συνοδός μπορεί να έχει πρόσβαση σε εξοπλισμό που δεν θα είχε ως συνεπιβάτης, ενώ σίγουρα ένα Goldwing με καλάθι είναι εντυπωσιακότερο από οποιαδήποτε άλλη δίκυκλη μοτοσυκλέτα.
Οι Goldwing με καλάθι είναι εξοπλισμένες και με όπισθεν, για ευνόητους λόγους, ενώ τα άτομα που θέλουν να ενταχθούν στις μονάδες των Αυτοκρατορικών Φρουρών με μοτοσυκλέτα εκπαιδεύονται εντατικά και επιλέγονται μετά από πολλές δοκιμασίες. Η διαδικασία για να ενταχθούν στη μονάδα ως οδηγοί μπορεί να διαρκέσει ακόμα και 5 χρόνια!
Οι εκπαιδεύσεις περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων:
Slalom και ελιγμούς στο δρόμο
Γρήγορη οδήγηση χωρίς όμως να ανυψώνεται το καλάθι
Ελιγμούς σε στενούς χώρους, συμπεριλαμβανομένων αλλαγών κατεύθυνσης με χρήση όπισθεν
Απότομο φρενάρισμα και εκκίνηση
Εναλλαγή μεταξύ οχημάτων με ή χωρίς συνοδηγό
Ομαδική εκπαίδευση σχηματισμού, όπως στις παρελάσεις
Οι περισσότεροι οδηγούν εθελοντικά, γνωρίζοντας την επίπονη και απαιτητική εκπαίδευση που χρειάζεται ώστε να κριθούν ικανοί να αναλάβουν αυτή την υπεύθυνη θέση. Και επειδή μιλάμε για Ιαπωνία, μιλάμε για ένα βαθύ αίσθημα ευθύνης, υπερηφάνειας και καθήκοντος. Αξίζει να σημειωθεί πως οδηγοί των Goldwing δεν είναι μόνο άντρες αλλά και γυναίκες, ενώ εντύπωση προκαλεί ο ρουχισμός εποχής που χρησιμοποιούν με τις χρυσές λεπτομέρειες σε μανίκια και κράνος.
Με πληροφορίες από τη Honda που συνεργάστηκε με το Γραφείο της Αυτοκρατορικής Φρουράς και φωτογραφίες του Kenji Sato.
