Ενδοεπικοινωνία SENA S20 και action cam SENA PRISM: Εξαντλητική δοκιμή, δείτε το video!

Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

8/9/2015
Σ’ ένα κόσμο δικτυωμένο…

"Θα είμαι εκεί σε λίγο. Όχι έχω ξεκινήσει. Όχι αλήθεια σου λέω, οδηγώ! Είμαι στην περιφερειακή και έχω τετάρτη! Το ξέρω ότι δεν ακούς τίποτα, αλλά σου ορκίζομαι ότι λέω την αλήθεια"!

*δημοσιεύτηκε, αρχικά, στο τεύχος 550, 1ης Σεπτεμβρίου

Ξέρετε τι είναι παρόμοιο, αλλά καλύτερο, από το να παίρνεις τηλέφωνο τους φίλους σου μέσα από το αεροπλάνο και να προσπαθείς να τους πείσεις ότι είσαι πράγματι πάνω από τα 30.000 πόδια; Να προσπαθείς να τους πείσεις ότι τους μιλάς, ενώ οδηγείς με 200 στο κοντέρ! Το πρώτο παραμένει μια υπηρεσία για λίγους, το δεύτερο όμως είναι εφικτό για όλους, δουλεύει άψογα και το διαπιστώσαμε στην πράξη! Θα πείτε, ποιος είναι ο λόγος να μιλάς στο τηλέφωνο όταν οδηγείς και άλλα τέτοια, περί απομόνωσης, νιρβάνας κτλ., αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση, φιλοσοφικού περιεχομένου. Εδώ μιλάμε για κάτι έμπρακτο: το καλύτερο σύστημα ενδοεπικοινωνίας και μια εξαιρετική action cam, που τα δοκιμάσαμε και πλέον δεν κάνουμε χωρίς αυτά!

 

Για όσους δεν γνωρίζουν την SENA, αρκεί μια πρόταση: πρωτοπόρος εταιρία σε συστήματα επικοινωνίας από το 1998, που δημιουργήθηκε από μοτοσυκλετιστές για μοτοσυκλετιστές. Έχουν αποδείξει ότι φτιάχνουν αξιόπιστα προϊόντα, περνώντας πλέον στις action κάμερες και με αφορμή την αντιπροσώπευση στην ελληνική αγορά, δοκιμάσαμε δύο από τα κορυφαία της προϊόντα, την Sena Prism και το σύστημα επικοινωνίας S20.

 

Το βασικό χαρακτηριστικό όλων των προϊόντων της SENA, είναι η ευκολία χειρισμού τους εν κινήσει. Όλες οι action cam είναι εύκολες στην λειτουργία τους, πράγμα που αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό τους, η Prism όμως είναι σχεδιασμένη για να την χειρίζεσαι με φωνητικές εντολές ή να σου μεταφέρει, αν έχεις ενδοεπικοινωνία της SENA, τις πληροφορίες της λειτουργίας της. Ακούς δηλαδή, αν καταγράφει, αν τελειώνει η μπαταρία της και είσαι έτσι σίγουρος για την κατάστασή της χωρίς να την βλέπεις, ενώ οδηγείς! Πρέπει όμως πρώτα να ξεκαθαρίσουμε ότι μιλάμε για δύο ξεχωριστά πακέτα που πωλούνται ξεχωριστά, αλλά συνεργάζονται καθώς είναι της ίδιας εταιρίας: Την ενδοεπικοινωνία S20 και το πακέτο της κάμερας Prism που περιλαμβάνει στην τιμή και όλους τους αντάπτορες και τους σφικτήρες για να στερεωθεί σε κάθε μοτοσυκλέτα, ειδικό αντάπτορα για όλα τα τριπόδια και φυσικά και την αδιάβροχη θήκη. Και τα δύο διαφορετικά προϊόντα όμως, συνεργάζονται με όλα τα Bluetooth, απλά σύνθετες λειτουργίες, όπως ο ασύρματος χειρισμός της Prism μπορεί να γίνει μόνο από το S20. Αντίστοιχα, οι ενδοεπικοινωνίες της Sena μπορούν να καταγράψουν ήχο και σε GoPro, φτάνει να προμηθευτείτε την αντίστοιχη προσθήκη από την Sena.

 

Στο πακέτο της Prism υπάρχουν επίσης και οι βάσεις για τοποθέτηση στο κράνος, που γίνεται χωρίς την σκληρή, αδιάβροχη θήκη, καθώς η ίδια η κάμερα είναι ανθεκτική στο βροχή. Η θήκη προορίζεται για υποβρύχιες λήψεις, ή για πολύ δυνατή βροχή. Στην πράξη, ανακαλύψαμε ότι η ποιότητα της εικόνας είναι παραπλήσια της GoPro 3 silver edition (χωρίς όμως τις ίδιες δυνατότητες σε video 60fps) παρόλο που η Prism υπολείπεται σε megapixel. Η ψαλίδα ανοίγει κι άλλο σε σύγκριση με τις ακριβότερες εκδόσεις της GoPro, αλλά αν υπολογίσεις ότι η Prism έρχεται με βάσεις και εξαρτήματα που στην GoPro κοστίζουν όσο και η κάμερα, τότε η διαφορά τιμής είναι τεράστια, υπέρ της SENA! Υπάρχουν επίσης κινητά τηλέφωνα που βγάζουν καλύτερες φωτογραφίες, αλλά σε video 1080p η ευκρίνειά της είναι άψογη, ενώ ο ήχος πολλαπλάσια καλύτερος από την στιγμή που το μικρόφωνο ευνοείται από τις πατέντες της SENA για μείωση του αέρα.

 

Η ενδοεπικοινωνία S20 σου επιτρέπει να μιλάς με άλλες μοτοσυκλέτες μέχρι 2 χιλιόμετρα μακριά, να ακούς μουσική από το ενσωματωμένο ραδιόφωνο ή άλλες πηγές και να μιλάς στο τηλέφωνο πραγματοποιώντας ή απαντώντας σε κλίσεις με φωνητικές εντολές. Η μπαταρία του κράτησε από Αθήνα μέχρι τις στροφές της Καβάλας, με συνεχή μουσική και μερικές κλήσεις στο δρόμο! Το S20 είναι αδιάβροχο, τοποθετείται πανεύκολα, ακόμα και σε παλιότερα ή φθηνότερα κράνη που δεν έχουν υποδοχή για ακουστικά. Η ένταση είναι αρκετά καλή, τα ηχεία δεν παραμορφώνουν και μεταδίδουν άψογα τον ήχο, αν και το καλύτερο είναι στο μικρόφωνο. Το S20 έρχεται με δύο μικρόφωνα, που το ένα είναι τύπου BOOM και υπεύθυνο για την εκμηδένιση του ήχου του αέρα και οτιδήποτε άλλο πέρα από την φωνή. Δεν περιορίζει τον θόρυβο, σας υπογράφω ότι τον κόβει τελείως!

 

Εννοείται ότι υπάρχουν κάποια «σκαμπανευάσματα» στην ένταση της φωνής, όσο το S20 προσπαθεί να βρει την ισορροπία, πάνω στο πόσο θα κόψει τον ήχο και πόσο θα επιτρέψει να ακουστεί, αλλά είναι ένας μικρός συμβιβασμός, και συμβαίνει μονάχα στα πολλά χιλιόμετρα, ή τέλος πάντων με έντονο αέρα. Μπορεί να απαντήσεις σε κλίση, ενώ τρέχεις με naked και να μην κόψεις καθόλου ταχύτητα. Ο συνομιλητής όχι μόνο θα σε ακούσει, αλλά δεν και να του πεις ότι εκείνη τη στιγμή οδηγείς, δεν θα σε πιστέψει γιατί απουσιάζει ο θόρυβος από τον αέρα.

 

Καθώς στο περιοδικό αλλάζουμε συχνά κράνη, ήταν αρκετά σημαντικό για εμάς, να είναι εύκολη η τοποθέτηση. Αντίθετα με τους αγοραστές της SENA, εμείς αλλάζαμε συνέχεια κράνος. Διαπιστώσαμε έτσι στην πράξη, ότι αν κάποιος έχει το ίδιο ζήτημα με εμάς, αν έχει δηλαδή δύο κράνη που τα εναλλάσσει συχνά, θα εντυπωσιαστεί από την απλότητα του συστήματος ασφάλισης της SENA. Θέλεις ένα μικρό αλεν (υπάρχει στη συσκευασία) και δύο λεπτά, για να τοποθετήσεις την ενδοεπικοινωνία σε άλλο κράνος. Το S20 παρέχει επίσης και ειδικές προσθήκες για τα ακουστικά, ώστε αναλόγως την κατασκευής του κράνους, να εξασφαλίσεις ότι εφάπτονται στα αυτιά σου, κάτω από όλες τις συνθήκες.

Δοκιμάσαμε το «ζευγάρωμα» του S20 σε android και iphone, και δεν είχαμε ποτέ πρόβλημα στην επικοινωνία τους. Το μόνο θέμα που συναντήσαμε, ήταν με τρεις συσκευές ενωμένες, δηλαδή την PRISM, το S20 και το smartphone συνδεδεμένα ταυτόχρονα. Υπήρχαν κάποιες φορές τότε, που δεν συνδεόταν αυτόματα η κάμερα με την ενδοεπικοινωνία, και έπρεπε να την κλείσεις και να την ανοίξεις ξανά. Πέρα από αυτό, η επικοινωνία ήταν απρόσκοπτη, χωρίς κανένα πρόβλημα. Τόσο στις συνθήκες του Mega Test, όσο και αργότερα, στην καθημερινή χρήση. Για την S20, πέρα από την αργή διαδικασία αναζήτησης ραδιοφωνικού σταθμού, δεν έχουμε πραγματικά άλλη παρατήρηση. Χρειάζεται να ξοδέψεις χρόνο, ώστε να μάθεις τους συνδυασμούς κουμπιών, αλλά από εκεί και πέρα η S20 θα γίνει προέκτασή σου, και δεν θα μπορείς χωρίς αυτή.

Για την Prism, η εικόνα του video που παρουσιάζουμε παρακάτω, μιλά από μόνη της, και ο καθένας αποφασίζει με βάση αυτά που βλέπει. Εμείς να προσθέσουμε, ότι αργότερα σε μια δυνατή βροχή, η κάμερα άντεξε χωρίς την χρήση της προστατευτικής θήκης. Όπως επίσης και σε μερικές πτώσεις, ευτυχώς μόνη της, χωρίς την μοτοσυκλέτα και τον αναβάτη να ακολουθούν…

 

Όμως όλη αυτή η προστασία, της μικροσκοπικής κάμερας, έχει κι ένα μικρό μειονέκτημα. Για να την φορτίσεις θα πρέπει να την ανοίξεις, παρόλο που η mini usb υποδοχή, έχει το δικό της καπάκι. Είναι τόσο μικρό, που δεν εφαρμόζουν όλα τα καλώδια. Επίσης οι φωτογραφίες που τραβά, εκτός από το γεγονός ότι υπολείπονται της ευκρίνειας που έχει το video, αλλά και της χρωματικής απεικόνισης, περιορίζονται και από τον επεξεργαστή της κάμερας, και έτσι οι συνεχείς λήψεις είναι αναγκαστικά μέχρι 3MP αντί για 5MP, που τραβά στις μεμονωμένες φωτογραφίες.

 

Από την άλλη, το video, που για αυτό την θέλεις, πλησιάζει την GoPro, όταν μιλάμε για 1080p στα 30 frame. Γιατί η Gopro έχει περισσότερες δυνατότητες και ελαφρώς καλύτερη ευκρίνεια, ιδιαίτερα το βράδυ. Όμως η SENA, με το μακρόστενο σχήμα της, δεν προεξέχει από το κράνος σου, έχει μικρότερη αντίσταση από τον αέρα και στο πακέτο υπάρχουν όλα όσα χρειάζεσαι, για να την τοποθετήσεις σε κάθε δυνατό σημείο της μοτοσυκλέτας. Είναι σημαντικό να εστιάσουμε για λίγο στις βεντούζες που έρχονται μαζί της: Είναι ότι καλύτερο έχουμε δει! Έχουν μαλακή υφή και μια κολλώδη επιφάνεια, που μένουν πάνω σε πλαστικά και ρεζερβουάρ, πριν ακόμα τις ασφαλίσεις. Το μειονέκτημα είναι ότι απαιτούν προστασία. Για αυτό στη συσκευασία, έχεις και τα αντίστοιχα καλύμματα και δεν πρέπει να τις αφήνεις χωρίς αυτά. Η βάση με τις δύο βεντούζες, πέρα από την ασφάλεια (πιο εύκολα χαλαρώνει μία, αντί για δύο) προσφέρει και καλύτερη σταθερότητα.

 

Στο video που ετοιμάσαμε, πέρα από τις διαφορετικές μοτοσυκλέτες, και τις διαδρομές για ποικιλία στην εικόνα, βάλαμε στο τέλος και υποβρύχια λήψη, αλλά και ένα πλάνο από τον κρατήρα ενός παλιού ηφαιστείου, που σταθερά βγάζει ατμούς, περίπου στους 100ο Κελσίου, γιατί αφού βρήκαμε την ευκαιρία, είπαμε να μην σπάσουμε τα στερεότυπα, σε ότι αφορά τις δοκιμές των «action cam»!

 

 

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.