Στο καλύτερο ίσως βουνό της Αττικής για enduro, η Λέσχη Μοτοσυκλετιστών Μεγάρων (ΛΕ.Μ.Μ.) διοργάνωσε το 8^ο Enduro Festival με καταπληκτικό καιρό, εξαιρετικό σε πρόσφυση έδαφος και πάρα πολλές συμμετοχές, που ξεπέρασαν τις 670. Το ΜΟΤΟ εξασφάλισε ένα Husqvarna TE300 Heritage2025 για τον απεσταλμένο του και αυτός μεταδίδει…

Πέντε μήνες ξόδεψαν τα μέλη της ΛΕ.Μ.Μ. για να ετοιμάσουν αυτή τη βόλτα, η οποία είχε πραγματικά τα πάντα: μια πλατεία γεμάτη μοτοσυκλέτες και καλοστημένα περίπτερα με νέα μοντέλα, εξοπλισμό και αξεσουάρ που μπορούσες να αγοράσεις εκείνη τη στιγμή (σώθηκαν όσοι ξέχασαν τα γάντια στο σπίτι), αλλά και εξειδικευμένες υπηρεσίες για τους λάτρεις του enduro, όπως η επιτόπια επισκευή σε μπότες. Είχε πάρτι το βράδυ του Σαββάτου, για όσους βέβαια τυχερούς μπόρεσαν να παρευρεθούν, καθώς οι περισσότεροι Αθηναίοι το κάναμε μονοήμερη και πηγαίνοντας στα Μέγαρα Κυριακή πρωί. Μπορούσες να δεις από κοντά αρκετούς από τους πρωταγωνιστές του πανελληνίου πρωταθλήματος enduro, όπως τον Παναγιώτη Κακολύρη και την καινούργια RMX του στο περίπτερο της Suzuki αλλά και στη διαδρομή στο βουνό, τον Γιάννη Ντεβετζή στην πρώτη του βόλτα με Beta, τον «δικό μας» Κίμωνα Καράμπελα με Yamaha WR450F, καθώς και τον για 3^η συνεχόμενη φορά τερματίσαντα του Rally Dakar, Βασίλη Μπούδρο, που ξενάγησε καμία δεκαριά Άγγλους στα μεγαρίτικα μονοπάτια.

Η ατραξιόν του φεστιβάλ ήταν βέβαια η χορταστική -και πολύ κουραστική για τους απροπόνητους σαν και του λόγου μου- διαδρομή των 80 χιλιομέτρων σε εξαιρετικό έδαφος, χωμένη μέσα στο δάσος, με μεγάλο της μέρος να αποτελείται από φρεσκοανοιγμένα μονοπάτια. Στην ανακοίνωση, η διαδρομή είχε χαρακτηριστεί medium και σε αρκετά σημεία διαχωριζόταν σε hard και normal. Όσοι ακολούθησαν τα hard κομμάτια βρέθηκαν αντιμέτωποι με ζόρικες δυσκολίες αλλά και με αρκετό… μποτιλιάρισμα, καθώς δεν ήταν λίγοι αυτοί που μπήκαν να δοκιμάσουν την τύχη τους χωρίς να έχουν το ανάλογο οδηγικό επίπεδο για να τη βγάλουν.

Η normal διαδρομή είχε τα πάντα και σε χορταστικές δόσεις: σφιχτά τεχνικά κομμάτια με ρίζες, χοντρούς νεροσωλήνες, κορμούς και γλιστερή πέτρα, ανοιχτά γκαζερά με κοφτά αλματάκια, ζόρικες ανηφόρες με βαθιά λούκια και σκαλοπάτια, απότομες κατηφόρες με γλιστερό έδαφος και κάθετα drop.

Η εντύπωση που έχουμε σχηματίσει όλα αυτά τα χρόνια για το βουνό των Μεγάρων επιβεβαιώθηκε για μια ακόμη φορά: αν το enduro είναι το χόμπι σου, δεν υπάρχει καλύτερος προορισμός στην Αττική.

Αν εξαιρέσεις το μποτιλιάρισμα στα hard και τον κόσμο που μαζευόταν στα πιο απαιτητικά σημεία της διαδρομής, δύσκολα θα αντιλαμβανόσουν ότι κινείσαι στα ίδια μονοπάτια με άλλες 670 μοτοσυκλέτες. Η βόλτα είχε ροή και οι αναβάτες ήταν αρκετά απλωμένοι μέσα στη διαδρομή, καθώς μπήκαν σε κύματα από τις 8.30 που άνοιξε η είσοδος μέχρι τις 10.35 που μπήκε ο Σεβαστόπουλος με τον γιο του, τελευταίος και καταϊδρωμένος από το βιαστικό ξεφόρτωμα μπας και προλάβαινε την πόρτα ανοιχτή. Μετά τα παρακάλια του Γιάννη για να μπει, πέντε λεπτά μετά το κλείσιμο της πόρτας και λίγο πριν η διοργάνωση αμολήσει τις σκούπες -οι οποίες αν σε πετύχαιναν μέσα στη διαδρομή είχαν σαφή οδηγία να σε βγάλουν να γυρίσεις στην πλατεία από άσφαλτο-, το βουνό των Μεγάρων είχε γεμίσει Enduro, τα οποία οι Μεγαρίτες δέχονται με ευχαρίστηση στην περιοχή τους. Απόδειξη αυτού, η παρουσία του Δημάρχου Μεγάρων, που αντί να κάτσει σπίτι του να απολαύσει το ζεστό κυριακάτικο πρωϊνό, ήρθε από τις επτάμισι στην πλατεία Έξω Βρύσης και ευχαρίστησε τους συμμετέχοντες από τα μικρόφωνα λίγο πριν δοθεί η εκκίνηση. 

Και τώρα που είπαμε εκκίνηση, να κάνουμε και το -μοναδικό- παράπονό μας. Αγαπητοί συνάδελφοι της ΛΕ.Μ.Μ., δεν υπήρχε κανένας λόγος να ξεκινήσουν οι πρώτοι μέσα από τη λασπωμένη κοίτη του ρέματος. ΟΚ, ήταν εντυπωσιακό για τους -ελάχιστους- περαστικούς που χάζεψαν τα πρώτα μηχανάκια να σηκώνουν έναν τεράστιο πίδακα λάσπης πίσω τους - και μερικά από αυτά να μην καταφέρνουν να ξαναβγούν στην άσφαλτο, τριάντα μέτρα πιο κάτω, χωρίς εξωτερική βοήθεια. Οι αναβάτες όμως ξεκίνησαν τη μεγάλη βόλτα τους λασπωμένοι, με τα φτερά χτισμένα από πηλό, τα μαρσπίε να γλιστράνε, τις αλυσίδες σε άθλια κατάσταση και τα ρούχα τους μουλιασμένα. Ευτυχώς επικράτησε η λογική και λίγα λεπτά αργότερα, το κομμάτι του ρέματος κόπηκε και οι μοτοσυκλέτες ξεκινούσαν τη διαδρομή μερικά μέτρα πιο κάτω.

Σε όλα τα υπόλοιπα, η διοργάνωση έδειξε για ποιον λόγο προετοιμαζόταν πέντε μήνες: παρουσία ασθενοφόρου και πυροσβεστικής, τόσο στην εκκίνηση όσο και στη στάση ανεφοδιασμού, στην οποία πέρα από το μπιτόνι σου, που το παρέδιδες σε φορτηγό στην εκκίνηση, μπορούσες να βρεις νερά, μπανάνες, μπάρες δημητριακών και Red Bull σε αφθονία. Πολλά, ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ άΆτομα της λέσχης διάσπαρτα στο βουνό, άλλοι πεζοί, άλλοι με μοτοσυκλέτες, πανταχού παρόντες, έτοιμοι να βοηθήσουν στα δύσκολα σημεία αλλά και να προειδοποιήσουν σε τυχόν δυσκολίες που δεν φαίνονταν με τη φόρα που προσέγγιζες το σημείο. Τους αξίζουν συγχαρητήρια και ευχόμαστε να συνεχίσουν έτσι κάθε χρόνο!

Husqvarna TE 300 Heritage
του Κωνσταντίνου Δάλλα:

Μια από τις αγαπημένες μας enduro μοτοσυκλέτες για κάθε χρήση. Άλλωστε έχει και την εμφάνιση που ταιριάζει στην ηλικία του προσωρινού αναβάτη της. Μπορεί τα 300 δίχρονα κυβικά της να ακούγονται πολλά, όμως η μεγάλη Husqvarna είναι ένα από τα πιο ευκολοδήγητα enduro που μπορείς να αγοράσεις σήμερα. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ξεκινούσα να ανεβαίνω μια ανηφόρα και, λίγο μετά τη βάση, διαπίστωνα ότι είμαι με «μια πάνω». Κανένα πρόβλημα για το TE 300, λίγη βοήθεια με τον συμπλέκτη και φτάνεις πάνω άνετα, χωρίς δράματα. Την ίδια στιγμή, έχει τόσο μεγαλύτερες δυνατότητες από αυτές που μπορώ να αξιοποιήσω που δύσκολα θα επέλεγα κάτι άλλο για βόλτα ή αγώνα enduro. Μπορεί το KTM να μου ταιριάζει περισσότερο σε μέγεθος, όμως η παρουσία μοχλικού στο Husqvarna, καθαρά για ψυχολογικούς λόγους, θα με έντυνε στα μπλε χωρίς δεύτερη σκέψη.

Δείτε περισσότερα στη συλλογή φωτογραφιών που ακολουθεί.