Έτσι μας βλέπουν οι αυτοκινητάδες!

Ποιους μοτοσυκλετιστές θεωρούν πιο επικίνδυνους!

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

30/10/2019

Το χάσμα και η "διαμάχη" ανάμεσα στις δύο φυλές, τους αναβάτες και τους οδηγούς μοτοσυκλετών, είναι μια αρχέγονη κόντρα ριζωμένη βαθιά στην Ιστορία, τόσο τυπική και εμβληματική, όσο η κόντρα ανάμεσα σε σκύλους και γάτες. Τουλάχιστον αυτό είναι το στερεότυπο που έχουν/έχουμε η πλειοψηφία εκατέρωθεν από τις δύο "ράτσες".

Είναι όμως αλήθεια αυτό; Σήμερα στο 21^ο αιώνα, την ψηφιακή εποχή της παγκοσμιοποίησης και της κατάργησης των κόκκινων διαχωριστικών γραμμών σε γενικότερο πλαίσιο, ισχύει αυτό το στερεότυπο; Την απάντηση μας τη δίνει μια έρευνα που έγινε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, σε ένα αρκετά μεγάλο δείγμα και με άκρως ενδιαφέροντα αποτελέσματα. Η συγκεκριμένη έρευνα, μπορεί να έγινε σε ένα κοινό που απέχει πολύ από τα δικά μας δεδομένα, αλλά παρ' όλα αυτά τα στερεότυπα και η άποψη για τις μοτοσυκλέτες υποκείνται σε παγκόσμιες σταθερές. Ακόμη κι εκεί τους μοτοσυκλετιστές τους βλέπουν "κάπως" επειδή συγκεντρώνονται σε μεγάλες ομάδες σε συγκεκριμένα μοτοσυκλετιστικά στέκια, κάνοντας πολλές φορές κόντρες και stunts, όπως ακριβώς δηλαδή συμβαίνει κι εδώ! Ο κοινός παρονομαστής για την οπτική απέναντι στις μοτοσυκλέτες υπάρχει και υφίσταται σε παγκόσμια κλίμακα και σε μια τέτοια περίπτωση που το στατιστικό δείγμα είναι μεγάλο, τα συμπεράσματα που βγαίνουν από την έρευνα και που τα εντοπίζουμε ακόμη και στην δική μας χώρα, αποκτούν μεγαλύτερο βάρος. Στα χαρακτηριστικά, τώρα, της έρευνας, αξίζει να σημειωθεί πως η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που έλαβαν μέρος στην έρευνα είχαν από μηδενική ως ελάχιστη επαφή με τις μοτοσυκλέτες, γεγονός που διασφαλίζει σε μεγάλο βαθμό και την έλλειψη του συναισθηματικού παράγοντα, γιατί όπως και να το κάνουμε είναι διαφορετική η οπτική κάποιου που οδηγεί αυτοκίνητο και μοτοσυκλέτα από κάποιον που οδηγεί αποκλειστικά αυτοκίνητα και θεωρεί τις μοτοσυκλέτες ως ένα αναγκαστικό οδικό… συγκάτοικο.

Οι εντουράδες, για κάποιο περίεργο λόγο, κατατάσσονται στις ομάδες υψηλού κινδύνου...

Ένα λοιπόν από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία που προκύπτουν, είναι το ποιους μοτοσυκλετιστές (ανάλογα δηλαδή με το τι είδους μοτοσυκλέτας οδηγούν) θεωρούν ότι κινδυνεύουν περισσότερο. Πάνω από το ένα τρίτο των απαντήσεων –και συγκεκριμένα το 35%- έδειξαν τους αναβάτες των supersport και superbike μοτοσυκλετών ως τους πλέον επικίνδυνους. Ένα αντίστοιχο ποσοστό τους κατέδειξε ως σχετικά επικίνδυνους, ενώ στους αναβάτες που κινδυνεύουν περισσότερο είναι και οι χωματεροί (εντουράδες και motocorssers), αλλά με μικρότερο ποσοστό στη συνείδηση του δείγματος των ερωτηθέντων. Οι αναβάτες των scooters ανήκουν στην υψηλή ομάδα κινδύνου μόλις για το 10% των ανθρώπων που συμμετείχαν στην έρευνα, ενώ ένα ποσοστό της τάξης του 18% τους θεωρούν ότι είναι "σχετικά επικίνδυνοι".

Στον αντίποδα, οι αναβάτες δηλαδή που είναι εκτεθειμένοι σε μικρότερο ρίσκο, είναι οι αναβάτες των τουριστικών μοτοσυκλετών, των cruisers και των street μοτοσυκλετών. Είναι ενδεικτικό ότι το 85% (!) τους κατέδειξε από "σχετικά" έως "πολύ" ασφαλείς αναβάτες. Και για να προσθέσουμε και ένα δημογραφικό στοιχείο, αξίζει να πούμε πως αυτοί που θεωρούν ότι οι μοτοσυκλετιστές είναι μια "ασφαλής" ομάδα οδηγών, ήταν άντρες και κάτω των 35 ετών.

Με μια επιφανειακή ανάλυση των παραπάνω, βλέπουμε ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση τα στερεότυπα κυριαρχούν και οι μοτοσυκλέτες με μεγαλύτερη δυναμική εικόνα, κατατάσσονται αυτομάτως στην κατηγορία αυξημένου κινδύνου. Οι επιδόσεις δηλαδή –και κατά συνέπεια η ταχύτητα όπως μεταφράζεται στο μυαλό κάποιου που δεν έχει ιδιαίτερη επαφή με τις μοτοσυκλέτες- θεωρείται ο κυριότερος παράγοντας κινδύνου, έστω κι αν έχει αποδειχθεί περίτρανα με επιστημονικές έρευνες ότι το θέμα της ταχύτητας δεν συνδέεται όσο θέλουν να πιστεύουν κάποιοι ούτε με την συχνότητα, ούτε με την σοβαρότητα των τροχαίων συμβάντων. Από την άλλη, δεν υπολογίζεται στην συνείδηση του κόσμου η τεχνολογική εξέλιξη και τα αυξημένα περιθώρια ασφαλείας που προσφέρουν τα ηλεκτρονικά βοηθήματα που θεωρούνται εκ των ουκ άνευ στην κατηγορία των σπορ μοτοσυκλετών.

Η εικόνα για τις μοτοσυκλέτες και τους αναβάτες αλλάζει!

Όσον αφορά τώρα την off-road κατηγορία, εκεί έχουμε άλλη μια κλασσική περίπτωση που η γνώμη διαμορφώνεται βάσει της εικόνας, αφού η στατιστική στην συγκεκριμένη περίπτωση παρουσιάζει συντριπτικά στοιχεία για το ακριβώς αντίθετο, για το ότι δηλαδή πρόκειται για μια κατηγορία μοτοσυκλετών που βάσει των καταγεγραμμένων περιστατικών είναι από τις πλέον ασφαλείς για τους αναβάτες…

Κι αν τα παραπάνω αποτελούν μια επιβεβαίωση, όπως είπαμε, των στερεοτύπων, το επόμενο συμπέρασμα που προκύπτει από την έρευνα αποτελεί μια έκπληξη και μάλιστα ευχάριστη! Πάνω από το 50% των απαντήσεων πιστεύει ότι οι μοτοσυκλετιστές έχουν περισσότερες πιθανότητες να οδηγούν με μεγαλύτερη ασφάλεια και να έχουν αμυντική στάση στην οδήγηση σε σχέση με όσους οδηγούν αυτοκίνητα και φορτηγά! Παρά λοιπόν τα δεδομένα του προηγούμενου συμπεράσματος σχετικά με τους "επικίνδυνους αναβάτες", η πλειοψηφία των ερωτηθέντων θεωρεί ότι εμείς οι μοτοσυκλετιστές έχουμε μεγαλύτερη οδηγική συνείδηση απ' ό,τι οι οδηγοί αυτοκινήτων, με το μεγαλύτερο ποσοστό εξ αυτών να είναι άντρες, ενώ οι γυναίκες που μοιράζονται αυτή την άποψη είναι πολύ λιγότερες. Τυχαίο…;

Στην συνείδηση πλέον του κόσμου, οι οδηγοί άλλων οχημάτων φταίνε τις περισσότερες φορές σε ατυχήματα με μοτοσυκλέτες... παγκοσμίως

Μάλιστα, ένα εξίσου μεγάλο ποσοστό (55%) πιστεύει ότι στα ατυχήματα που εμπλέκονται μοτοσυκλέτες με αυτοκίνητα το φταίξιμο ανήκει παραπάνω από τις μισές φορές στους οδηγούς των αυτοκινήτων. Αυτό σηματοδοτεί μια μεγάλη αλλαγή στην επικρατούσα αντίληψη και νοοτροπία που αντιμετωπίζαμε ως κοινωνική ομάδα μέχρι σήμερα, με απόψεις που καθόριζαν πολλές φορές και την νομική έκβαση από διαμάχες μετά από τροχαία συμβάντα. Ήταν δηλαδή μια βαθιά ριζωμένη αντίληψη σε όλες τις κοινωνίες του κόσμου, το ότι από τη στιγμή που οδηγείς μοτοσυκλέτα ήταν σχεδόν αυτονόητο πως είχες το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης σε κάποιο ατύχημα. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε, πως για πάρα πολλά χρόνια οι μοτοσυκλέτες χαρακτήριζαν τους περιθωριακούς και ήταν συνώνυμο της "αλητείας" και του "τεντιμποϊσμού", καθώς ελάχιστοι γνώριζαν πως οι μοτοσυκλέτες στην απαρχή της Ιστορίας τους θεωρούνταν ένα προνόμιο των εύπορων και ευγενών της αστικής τάξης, καθώς θεωρούνταν η αγορά τους πολυτέλεια και ένα πολύ ακριβό χόμπι.

Παρ' όλα αυτά όμως, είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό το γεγονός πως αποτυπώνεται ξεκάθαρα πλέον η αλλαγή της εικόνας των ανθρώπων που οδηγούν μοτοσυκλέτες. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι αλλάζει και η οπτική με την οποία αντιμετωπίζονται οι ίδιες οι μοτοσυκλέτες, ακόμη και από ένα μεγάλο μέρος του κοινού που δεν έχει καμία επαφή με αυτές. Αναγνωρίζεται πια το υψηλό επίπεδο ασφάλειας που προσφέρουν, αλλά και η χρηστικότητα του ρόλου τους σε ένα ευρύ κοινωνικό πλαίσιο, κάτι που αποτελεί και το πιο ελπιδοφόρο δεδομένο για να δούμε επιτέλους το κοινό της μοτοσυκλέτας να μεγαλώνει.

https://bit.ly/MOTO_679

Επικαιρότητα

Έξυπνες κάμερες: Ματαίωση διαγωνισμού λόγω προσφυγών – Αμφίβολη και η αξιοπιστία τους

Υπόνοιες για “φωτογραφικό διαγωνισμό” υπέρ συγκεκριμένης εταιρείας

Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

25/5/2026

Στις 9 Ιουνίου 2026 έληγε κανονικά η προθεσμία υποβολής προσφορών για τον ηλεκτρονικό διαγωνισμό προμήθειας καμερών Τροχαίας με τεχνητή νοημοσύνη, δηλαδή το περίφημο “Ενιαίο Εθνικό Σύστημα Ψηφιακής Καταγραφής & Διαχείρισης Ελέγχων & Προστίμων Τροχαίας-Ελληνικής Αστυνομίας” με κωδικό διαγωνισμού ΟΠΣ 5225710.

Ωστόσο με ανακοίνωση που εκδόθηκε στην ιστοσελίδα Κοινωνία της Πληροφορίας, ο διαγωνισμός αυτός ματαιώθηκε εξαιτίας προσφυγών στην Ενιαία Αρχή Δημοσίων Συμβάσεων (ΕΑΔΗΣΥ) σχετικά με τους όρους του.

Οι προσφυγόντες καταγγέλλουν πως ο διαγωνισμός θέτει πολύ συγκεκριμένες τεχνικές προδιαγραφές που πρακτικά “φωτογραφίζουν” συγκεκριμένο προϊόν. Θυμίζουμε πως οι πρώτες τέτοιες έξυπνες κάμερες που μπήκαν σε ελληνικούς δρόμους ήταν της ιταλικής εταιρείας Tattile, ωστόσο οι προδιαγραφές του διαγωνισμού φέρονται να περιγράφουν δύο συγκεκριμένα μοντέλα καμερών της γαλλικής Macq.

Οι προσφυγές κατά του διαγωνισμού έφτασαν ως τις κατασκευές που θα τις στηρίζουν, καθώς και η προμήθεια 1.000 γαλβανισμένων χαλύβδινων ιστών συνοδεύεται από τεχνικές προδιαγραφές που ουσιαστικά φωτογραφίζουν συγκεκριμένες κάμερες. Θεωρητικά η απόκτηση των ιστών αυτών θα έπρεπε να γίνει με βάση το είδος των καμερών που θα αποκτηθούν, άρα το λογικό θα ήταν ο διαγωνισμός να διεξαχθεί όταν θα είναι καθορισμένη η μάρκα και το μοντέλο των καμερών, ωστόσο εδώ συμβαίνει το αντίθετο. Οι καταγγέλλοντες τον διαγωνισμό μιλούν για προδιαγραφές δεν περιορίζονται σε ποιοτικές ή λειτουργικές απαιτήσεις του ιστού, όπως αντοχή, ασφάλεια κλπ, αλλά ορίζουν συγκεκριμένη γεωμετρία, διάμετρο, ύψος, πάχος, βάρη και τρόπο στήριξης.

Λες και ήξεραν από πριν ακριβώς τον κατασκευαστή και τα μοντέλα των καμερών που θα επιλεγούν, θα σκεφτεί ο καχύποπτος νους.

Παράλληλα, είχε προηγηθεί εμπλοκή από τον Μάρτιο και στον διαγωνισμό για προμήθεια 600 φορητών καμερών που προορίζονται να μπουν σε λεωφορεία, καθώς η ΕΑΔΗΣΥ φέρεται να έχει μπλοκάρει και αυτόν μετά από προσφυγή εταιρείας που συμμετείχε, ζητώντας να επανατεθούν με σαφήνεια οι προδιαγραφές του. Κρίθηκε πως ο αρχικός διαγωνισμός περιείχε δυσανάλογες τεχνικές απαιτήσεις, ασαφή και μη μετρήσιμα κριτήρια αξιολόγησης, ενώ η απαίτηση συνεργασίας με υφιστάμενο σύστημα δεν συνοδευόταν από δημοσιευμένες προδιαγραφές, δημιουργώντας και εδώ υποψίες για “φωτογραφικό διαγωνισμό” που ωθεί σε προμήθεια από συγκεκριμένο κατασκευαστή.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά το πρόγραμμα ανάπτυξης των έξυπνων καμερών με υποστήριξη τεχνητής νοημοσύνης δέχτηκε ένα σημαντικό πλήγμα που θα καθυστερήσει αρκετά την υλοποίησή του, καθώς η προμήθεια και εγκατάσταση των καμερών είναι απλώς η αρχή. Για να δουλέψει σωστά το πολυδιαφημισμένο αυτό σύστημα απαιτείται η εγκατάσταση ηλεκτρονικών υποδομών με τεχνητή νοημοσύνη και η δικτύωση όλων των καμερών σε αυτό, καθώς και η σχετική εκπαίδευση των αστυνομικών που θα το χειρίζονται.

Είναι ηλίου φαεινότερο πως δεν υπάρχουν ρεαλιστικές πιθανότητες να επιβεβαιωθούν οι αρχικές κυβερνητικές εξαγγελίες για λειτουργία μέσα στο 2026, παρότι η ίδια η κυβέρνηση είχε χωρίσει την προμήθεια σε διαφορετικούς επιμέρους διαγωνισμούς ώστε να επιταχυνθεί η διαδικασία.

Οι δε κάμερες που έχουν ήδη τοποθετηθεί σε πιλοτική λειτουργία εκτελούν προς το παρόν μέρος των λειτουργιών που δυνητικά θα έχουν, καθώς δεν είναι συνδεδεμένες με σέρβερ τεχνητής νοημοσύνης μέσω των οποίων υποτίθεται πως θα εκδίδονται και θα αποστέλλονται αυτόματα οι κλήσεις για παραβάτες – γιατί απλούστατα αυτό το δίκτυο δεν υπάρχει ακόμη.

Κι αν ακόμη αυτό στηθεί όπως αρχικά προβλεπόταν όμως, ήδη από αυτό το πρώτο βρεφικό διάστημα λειτουργίας των λιγοστών νέων έξυπνων καμερών δεν απουσιάζουν τα προβλήματα αξιοπιστίας.

Μόλις πριν λίγες μέρες έγινε γνωστή προσφυγή οδηγού για πρόστιμο 350 ευρώ που δέχτηκε από κάμερα που διέγνωσε πως δεν φορούσε ζώνη ασφαλείας στο αυτοκίνητό του, ενώ ο ίδιος λέει πως φορούσε αλλά η κάμερα ξεγελάστηκε γιατί τα ρούχα του ήταν σκουρόχρωμα.

Υπάρχουν δε ακόμη αρκετές καταγγελίες για κλήσεις που κόπηκαν για ανύπαρκτα παραπτώματα, όπως ξύσιμο κεφαλιού που ερμηνεύτηκε ως ομιλία στο κινητό, συσκευή ατμίσματος (vape) που επίσης θεωρήθηκε ως κινητό τηλέφωνο, ενώ στην κορυφή ως τώρα μάλλον είναι η βεβαίωση προστίμου για μη χρήση ζώνης από συνεπιβάτη που … δεν υπήρχε καν στο αυτοκίνητο!

Πηγές της Αστυνομίας φέρονται να έχουν δηλώσει σε τηλεοπτικά δίκτυα πως απαιτείται ανθρώπινος έλεγχος για να φιλτράρει τις καταγραφές παραβάσεων από τις κάμερες, καθώς σε αρκετές περιπτώσεις η αρχική ένδειξη της κάμερας αποδείχθηκε λανθασμένη. Κατά κάποια δημοσιεύματα του ημερήσιου Τύπου που επικαλούνται αστυνομικές πηγές, το ποσοστό λανθασμένης ετυμηγορίας από τις κάμερες φτάνει ως και πάνω από 90%, ενώ αποτυγχάνει να λάβει υπόψη την παρουσία τροχονόμου που ενδεχομένως να ρυθμίζει την κυκλοφορία με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι τα φανάρια.

Όλες αυτές οι αστοχίες θα πρέπει οπωσδήποτε να μας βάλουν σε σκέψεις, διότι όταν το σύστημα έξυπνων καμερών θα είναι σε πλήρη λειτουργία (αν και όποτε), αυτές οι κλήσεις δεν θα περνούν από ανθρώπινο βλέμμα και θα έρχονται κατευθείαν στα εισερχόμενα του παραβάτη, δημιουργώντας ένα πολύ επικίνδυνο πρόβλημα. Όταν ο νέος ΚΟΚ σου παίρνει δίπλωμα για το παραμικρό, το λάθος του συστήματος δεν έχει μόνο επίπτωση σε χρήμα – βλέπε πρόστιμο που αν δικαιωθείς θα πάρεις πίσω – αλλά και στην καθημερινή κινητικότητα του οδηγού. Αν λ.χ. η δουλειά του εξαρτάται από το όχημα με οποιονδήποτε τρόπο, η απώλεια του διπλώματος για ένα χρονικό διάστημα έχει βαρύτερες συνέπειες και θα ήταν τραγικό αν αποδειχθεί πως η παράβαση ήταν προϊόν τεχνητής ανοησίας αντί νοημοσύνης.

Επιπλέον, ένας υπαρκτός κίνδυνος είναι να πλημμυριστούν οι αρμόδιες υπηρεσίες με προσφυγές οδηγών που δέχτηκαν άδικα πρόστιμα από κάμερες.

Μπορεί το “κράτος-σερίφης” να γράφει όμορφα στις τηλεοπτικές κάμερες, αλλά τι γίνεται όταν το αφήγημα καταρρέει στην πράξη; Διότι αρχίζει να φαίνεται πως η ακολουθούμενη πολιτική στο ζήτημα αυτό θυμίζει φαρ ουέστ: πρώτα πυροβολούμε και μετά ερευνούμε.