Γαλλία - Νόμιμη η διήθηση σε όλη τη χώρα, μετά από 26 έτη διεκδίκησης από τους μοτοσυκλετιστές!

Από το 2016 ίσχυε δοκιμαστικά σε συγκεκριμένες περιοχές για συλλογή στατιστικών στοιχείων
Νόμιμη η διήθηση στη Γαλλία
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/1/2025

Οι Γάλλοι μοτοσυκλετιστές μπορεί να έκαναν “σφήνες” εδώ και 50 χρόνια, όμως η διήθηση ήταν ανέκαθεν παράνομη στη χώρα του φωτός -όπως και στην Ελλάδα. Εδώ και 26 χρόνια οι οργανώσεις Γάλλων μοτοσυκλετιστών αγωνιζόταν για να νομιμοποιήσουν την πρακτική, και μετά από δυο δοκιμαστικές περιόδους για συλλογή στοιχείων από το κράτος και καθυστερήσεις επί καθυστερήσεων, ήρθε η ιστορική νίκη! Η διήθηση είναι πλέον νόμιμη σε όλη τη Γαλλία!

Μπορεί στη Γαλλία να χρειάστηκαν πολυετείς δοκιμαστικές περίοδοι για “συλλογή δεδομένων” από τους κρατικούς φορείς ώστε να μπορούν να πάρουν μια απόφαση υπέρ ή κατά της διήθησης, όμως στην Ελλάδα η ίδια απόφαση -όπως φαίνεται- δεν θα περιλαμβάνει δοκιμαστική περίοδο, με τον νέο ΚΟΚ να νομιμοποιεί τη διήθηση και στη χώρα μας.

Τόσο στη Γαλλία, όσο και στην Ελλάδα η πρακτική της διήθησης εφαρμόζεται στην πράξη εδώ και δεκαετίες, παρά το νομικό πλαίσιο που μέχρι πρότινος την απαγόρευε αφήνοντας έκθετους χιλιάδες μοτοσυκλετιστές, αφού σε οποιοδήποτε ατύχημα κατά την ώρα της διήθησης η ευθύνη βάραινε αποκλειστικά τους αναβάτες…

Τώρα, μετά από 10 χρόνια δοκιμών στους γαλλικούς δρόμους, στις 10 Ιανουαρίου 2025, η κραταιά οργάνωση μοτοσυκλετιστών FFMC ανακοίνωσε θριαμβευτικά πως “νίκησε η κοινή λογική”΄!

Η FFMC αναφέρει πως η κίνηση αυτή είναι ένα βήμα προς τα εμπρός για όσους μοιράζονται τους δρόμους και την κινητικότητα.

Σημειώστε εδώ πως μετά τις δεκαετείς δοκιμές, η νομιμοποίηση της διήθησης συνοδεύεται από όρους για την ασφαλή διεξαγωγή της, που περιλαμβάνουν και την πρακτική εξάσκηση σε αυτήν από τους μελλοντικούς υποψήφιους αναβάτες, από τις σχολές οδήγησης μοτοσυκλέτας! Αυτό σημαίνει μεγαλύτερη ασφάλεια στο μέλλον, από αναβάτες που θα έχουν εκπαιδευτεί στη διήθηση σύμφωνα με το νέο νομικό πλαίσιο του γαλλικού ΚΟΚ. Παράλληλα στη διήθηση θα εξασκούνται και οι υποψήφιοι οδηγοί αυτοκινήτου, ώστε οδηγοί και αναβάτες να μοιράζονται τον δρόμο με τις καλύτερες προοπτικές και με λιγότερα ατυχήματα για όλους! Την ίδια ώρα, δεν γίνεται αναφορά για ανάγκη επανεκπαίδευσης των οδηγών / αναβατών που έχουν ήδη στην κατοχή τους άδεια οδήγησης.

Οι κυριότεροι κανόνες που διέπουν την -νόμιμη πλέον- διήθηση στη Γαλλία είναι οι εξής:

Η διήθηση αφορά μοτοσυκλέτες (κατηγορίας L3e) και τρίκυκλα (L5e) με μέγιστο πλάτος ενός μέτρου, κάτι που αποκλείει φαρδιά δίκυκλα όπως πχ. η BMW R 1300 GS Adventure με πλάτος 1,012 μέτρα, και φαρδιά τρίκυκλα όπως τα Can-Am Ryker & Spyder με πλάτος 1.522-1.572 μέτρα και τα Polaris Slingshot με πλάτος 1.960 μέτρα.

Η διήθηση επιτρέπεται σε αυτοκινητόδρομους δυο κατευθύνσεων με μπαριέρα στη μέση, με τουλάχιστον δυο λωρίδες σε κάθε κατεύθυνση.

Η διήθηση επιτρέπεται σε πυκνή κυκλοφορία οχημάτων, όταν η ταχύτητα των αυτοκινήτων είναι μικρή (κάτω από 50 χλμ/ώρα), και υπάρχει επαρκής χώρος ανάμεσα στις δυο λωρίδες (χωρίς να γίνονται έργα, χωρίς πάγο ή χιόνι) και με συγκεκριμένα όρια ταχύτητας για τα δίκυκλα:

  • Έως 50 χλμ/ώρα αν τα αυτοκίνητα κινούνται με μικρότερη ταχύτητα
  • Έως 30 χλμ/ώρα αν τα αυτοκίνητα είναι σταματημένα.

Σημειώστε πως απαγορεύεται η προσπέραση άλλου δικύκλου κατά τη διήθηση.

Όταν η ροή των αυτοκινήτων αυξηθεί και η ταχύτητά τους είναι άνω των 50 χλμ/ώρα, τα δίκυκλα πρέπει ξανά να οδηγούν μπροστά / πίσω από τα αυτοκίνητα.

Οι ποινές για παραβίαση των παραπάνω κανονισμών φτάνουν τα 135 ευρώ, τους 3 βαθμούς στο Point System και την αφαίρεση της άδειας οδήγησης δια διάστημα που φτάνει και τα 3 έτη (κάτι που ίσως περιοριστεί στους μη-επαγγελματίες οδηγούς).

Η παραπάνω ιστορική απόφαση αποτελεί σαφέστατα νίκη των FFMC, FFM και Mobilians, με τους οργανωμένους μοτοσυκλετιστές να έχουν πολλές φορές δημιουργήσει χάος στους γαλλικούς δρόμους, οδηγώντας επίτηδες μαζικά πίσω από τα αυτοκίνητα, για να δώσουν μια γεύση από το χάος που θα επικρατούσε αν ξαφνικά οι αναβάτες δικύκλων αποφάσιζαν να εφαρμόσουν αυστηρά τον νόμο που απαγόρευε την διήθηση.

Τώρα αναμένουμε την ψήφιση και του δικού μας νέου ΚΟΚ που νομιμοποιεί τη διήθηση, για να επικρατήσει καις την Ελλάδα η κοινή λογική.

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.