Hellas Rally Raid 2019: Έπεσε η καρό σημαία

Νικητής γενικής ο Leonardo Tonelli
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

28/5/2019

Το Hellas Rally Raid του 2019 ολοκληρώθηκε με νικητή γενικής κατάταξης τον Leonardo Tonelli, που αγωνιζόταν στην κατηγορία M4 της FIM. Ήταν το μεγαλύτερο μηχανοκίνητο γεγονός του 2019 μέχρι στιγμής που έγινε στην Ελλάδα και μακάρι να δούμε κι άλλους αγώνες στη χώρα μας με τόσες πολλές διεθνείς συμμετοχές. Για να γίνει βέβαια πραγματικότητα συνεργάστηκαν πολλοί φορείς και ιδιώτες, καθώς είναι μια συνδιοργάνωση της ΑΛΑΜΜ, της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας – Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας, του Δήμου Καρπενησίου και διεξάγεται από την ΑΛΑΚ και του Επιμελητηρίου Καρπενησίου, με την υποστήριξη της Αντιπεριφέρειας Φωκίδας, αλλά και με την αρωγή του μεγάλου χορηγού, της εταιρείας ελαστικών Anlas η οποία πρόσφατα ξεκίνησε να αντιπροσωπεύετγαι και στη χώρα μας.

Στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι, από τις πρώτες τρεις ημέρες, ο Leonardo Tonelli είχε δείξει τα δόντια στους αντιπάλους του, επιτυγχάνοντας κορυφαίους χρόνους, είτε η διαδρομή είχε σφιχτά και αργά περάσματα, ει΄τε είχε φλαταδούρες και πολλά χιλιόμετρα στο κοντέρ. Τα πράγματα έγιναν κάπως πιο περίπλοκα την πέμπτη ημέρα, όπου η συσσωρευμένη κούραση έκανε την εμφάνισή της και μαζί έφερε πολλά λάθη από τους αναβάτες. Λάθη που άλλοτε ήταν οδηγικά και άλλοτε πλοήγησης. Ειδικά μετά από το πέρασμα μέσα από το ποτάμι, πολλοί ήταν εκείνοι που παρασύρθηκαν από τις ροδιές των προηγούμενων και δεν κοίταξαν το road book τους με αποτέλεσμα να περιπλανηθούν εκτός διαδρομής για αρκετή ώρα.  

Η επόμενη ημέρα και έκτη συνολικά του αγώνα ήταν πιο γρήγορη σε ρυθμό, η πιο μακριά (καθώς περιλάμβανε 200km) και η πιο… ψηλή αφού περιείχε ένα πέρασμα από τον ψηλότερο χωματόδρομο της Ελλάδας (πάνω από τα 2.000 μέτρα). Οι πρώτοι αναβάτες έπρεπε συχνά να ξεπερνούν τα 80km/h, ώστε να ολοκληρώσουν τη διαδρομή σε σχεδόν τέσσερις ώρες.

Η τελευταία μέρα του αγώνα περιλάμβανε μια ειδική των 100km. Βασικό χαρακτηριστικό της ήταν η δύσκολη πλοήγηση που θα μπορούσε να προκαλέσει εύκολα λάθη και να δημιουργήσει μεγάλες ανακατατάξεις για στους πρωταγωνιστές. Απόδειξη ήταν η οριακή νίκη που πήρε ο Christoph Rothhaupt έναντι του του Milan Engel για μόλις 22''. Στη σέλα του ολοκαίνουριου ΚΤΜ 790R ο Chris Birch τερμάτισε τρίτος και κατάφερε να κατακτήσει τη νίκη στην Μ6 (για δικύλινδρες μοτοσυκλέτες) και την τέταρτη θέση της Γενικής. Θα πρέπει να του αναγνωρίσουμε πως ήταν πραγματικό κατόρθωμα, αφού αγωνίζονταν με μια νορμάλ ΚΤΜ 790R και μάλιστα στο αγωνιστικό ντεμπούτο της συγκεκριμένης μοτοσυκλέτας. Οι Ιταλοί  Matteo Cura και ο Edoardo Cavicchi συμπλήρωσαν την πρώτη πεντάδα της ημέρας, ενώ ο συμπατριώτης τους Leonardo Tonelli έκανε αγώνα τακτικής τερματίζοντας δέκατος.  Φαίνεται πως προτίμησε να οδηγήσει προσεκτικά και να αποφύγει κάθε πιθανότητα για λάθος, προκειμένου να διατηρήσει το προβάδισμα του στην κατηγορία Μ4 και στη Γενική. Η ημέρα ολοκληρώθηκε με 151 αναβάτες μοτοσυκλετών φτάνουν έως τον τερματισμό, εκ των οποίων οι 53 χωρίς ποινή.

Μπορεί ο μεγάλος νικητής στην γενική και στην κατηγορία Μ4, να ήταν ο Leonardo Tonelli, όμως πολύ καλή εμφάνιση έκανε και ο Τσέχος Milan Engel που τερμάτισε στη δεύτερη θέση της Γενικής και της Μ3. Ένας ακόμη αναβάτης της Husqvarna βρέθηκε ψηλά στην κατάταξη κι αυτός είναι ο Matteo Cura που ήταν τρίτος Γενικής. Ο  Chris Birch πήρε τη νίκη στην κατηγορία Μ6 και φυσικά ήταν τέταρτος Γενικής. Συγχαρητήρια θα πρέπει να δώσουμε και για την επιτυχία της 54χρονης Ισπανίδας Rosa Romero Font η οποία τερμάτισε τον αγώνα στην 13η θέση της Γενικής. Ο Αυστριακός Frendinand Kreidl πήρε τη νίκη στην κατηγορία Μ5 και ήταν ο γρηγορότερος με μεγάλο μονοκύλινδρο, τερματίζοντας 16ος Γενικής. Στην 30η θέση Γενικής συναντάμε το πρώτο ελληνικό όνομα. Μιλάμε για τον 46χρονο Δημήτρη Λινάρδο, ο οποίος επέστρεψε στην αγωνιστική δράση μετά από 25 χρόνια αποχής!

Καλό είναι να θυμίσουμε πως το Hellas Rally είναι ο δεύτερος αγώνας του Πανευρωπαϊκό Πρωταθλήματος αγώνων αντοχής της FIM και όχι μόνο προσελκύει αναβάτες όλων των κλάσεων, αλλά παράλληλα είχαμε μαζί και το σχολείο αγωνιστικής οδήγησης από τον Chris Birch.

 

Harley Davidson RMCR Concept - Café Racer 150 hp με έμπνευση από XLCR

Σχεδιασμένη από την ομάδα design της αμερικάνικης εταιρείας, με προοπτικές παραγωγής
Harley-Davidson RMCR
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

4/3/2026

Στα τέλη Φεβρουαρίου, στην έκθεση custom μοτοσυκλετών “Mama Tried” στο Milwaukee, η Harley-Davidson παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον concept μοντέλο, με café-racer στιλ, τον κινητήρα Revolution Max 1250 της Pan America και έμπνευση τόσο από το κλασικό XLCR της εταιρείας, όσο και από το Πρωτάθλημα Super Hooligan.

Η RMCR, δηλαδή η Revolution Max Café Racer, έχει χτιστεί γύρω από τον σύγχρονο V2 κινητήρα της γνωστής μας Pan America, ο οποίος σε μορφή παραγωγής αποδίδει 150 hp, ενώ στο Πρωτάθλημα Super Hooligan των ΗΠΑ αποδίδει 128 hp λόγω των κανονισμών της κατηγορίας.

Υπεύθυνοι για την κατασκευή της RMCR δεν είναι κάποιος ανεξάρτητος σχεδιαστικός οίκος, αλλά η εσωτερική ομάδα design της Harley-Davidson, και η παρουσίαση της μοτοσυκλέτας στο “Mama Tried” στόχο έχει να βολιδοσκοπήσει την απήχηση του κοινού, για ενδεχόμενη έλευση του μοντέλου στην παραγωγή.

Η Harley σίγουρα δεν είναι γνωστή για τις café-racer μοτοσυκλέτες της, καθώς η μοναδική απόπειρα της εταιρείας ήταν με το -σχεδιαστικά πανέμορφο- XLCR, που παρέμεινε στην παραγωγή μόλις δύο χρόνια (1977-1979) καθώς ξένισε τόσο τους hardcore φαν της εταιρείας, όσο και τους “πιουρίστες” της κατηγορίας, καθώς ούτε οι μεν ούτε οι δε ήταν έτοιμοι για ένα Café Racer της αμερικανικής εταιρείας.

RMCR - XLCR

Η RMCR πατάει στη συνταγή της XLCR, χαράζοντας παράλληλα τη δική της σχεδιαστική πορεία στο 2026. Διατηρεί το bikini-φαίρινγκ, σε πιο επιθετικό και σύγχρονο στιλ, τα κλιπ-ον έχουν τοποθετηθεί χαμηλότερα, η καπιτονέ σέλα έχει πιο έντονη καμπούρα στο πίσω μέρος, ενώ τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας δεν κάνουν ρετρό παραχωρήσεις.

RMCR

Ανεστραμμένο πιρούνι σεβαστών διαστάσεων της Ohlins, ακτινικές δαγκάνες της Brembo που πιάνουν σε δυο τεράστιους δίσκους μπροστά, στιβαρό ψαλίδι, μονό πίσω αμορτισέρ Ohlins, και σπορ ελαστικά χαμηλού προφίλ. Κατάμαυρη κι αυτή όπως η XLCR, με μοναδικές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν σε μεταλλικό χρώμα το σύστημα εξάτμισης της Akrapovic με τα δύο τελικά, και τα βουρτσισμένα πλαϊνά στις ζάντες -η τελευταία λεπτομέρεια αποτελεί έναν ακόμα φόρο τιμής στην XLCR.

RMCR

Τα όργανα είναι ένα ποίημα του design, αφού αποτελούνται από δυο στρογγυλά ψηφιακά “ρολόγια”, ενώ η μοτοσυκλέτα έρχεται με μπόλικα εξαρτήματα από carbon -μάσκα, πλαϊνά καπάκια, προστατευτικά ψυγείου, κάλυμμα ρεζερβουάρ, σέλα, κ.α. Στο τιμόνι ξεχωρίζει ένα μαύρο σταμπιλιζατέρ. Full-Led είναι τα φωτιστικά σώματα.

RMCR

Πέρα από το μαύρο χρώμα, η RMCR έχει και μερικές χρυσές λεπτομέρειες, στη μάσκα, την ουρά, τα πλαϊνά καπάκια, στα εμβλήματα, στην αλυσίδα, και στο ρεζερβουάρ του πίσω αμορτισέρ.

RMCR

Από πλευράς κατηγοριοποίησης, θα μπορούσαμε να πούμε πως η μοτοσυκλέτα δεν είναι ένα καθαρό Café Racer, έχοντας και Power Cruiser στοιχεία. Μένει να δούμε αν τελικά θα περάσει στην παραγωγή, και όταν περάσει ποια θα είναι τα σημαντικά του τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και η τιμή του, ώστε να μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντι στον ανταγωνισμό -που δεν είναι και πολυπληθής στη σημερινή εποχή.

RMCR

Σίγουρα αν περάσει στην παραγωγή η RMCR δεν θα είναι φθηνή, ενώ μεγάλο τμήμα του παραδοσιακού κοινού της εταιρείας πιθανώς θα του γυρίσει την πλάτη, όπως έγινε και με το XLCR. Όμως από πλευράς σχεδιασμού, η μοτοσυκλέτα δείχνει πολύ δουλεμένη και ποθητή, και σίγουρα αποτελεί κάτι φρέσκο για την αμερικάνικη εταιρεία που τα τελευταία χρόνια αναλώνεται σε ειδικές εκδόσεις.

Ετικέτες