Honda CB1000 Hornet 2024: Ο Μπόλντορας επιστρέφει ως Hornet!
Συγχώνευση μοντέλων και ενοποίηση γκάμας
Από τον
Μπάμπη Μέντη
26/9/2023
Η Honda έχει έως σήμερα μια τεράστια γκάμα μοντέλων, πολλά από τα οποία έχουν σχεδιαστεί και πωλούνται αποκλειστικά σε συγκεκριμένες αγορές. Υπάρχουν μοντέλα που πωλούνται μόνο στην αγορά της Λατινικής Αμερικής όπου η κατηγορία των 125 και 150 κυβικών είναι η πιο εμπορική.
Υπάρχουν πάνω από δέκα διαφορετικά μοντέλα παπιών για τις αγορές της Ασίας. Πρόσφατα έφτιαξε το πανέμορφο GB350 για την αγορά της Ινδίας και φυσικά διατηρεί στην παραγωγή κάποια τετρακύλινδρα 400άρια για την τοπική αγορά της Ιαπωνίας. Όλα αυτά τα μοντέλα έχουν εμπορικό νόημα για την Honda, όσο οι συγκεκριμένες αγορές μπορούν να τα απορροφήσουν σε μεγάλες ποσότητες. Αυτή η εξειδίκευση ορισμένων μοντέλων για συγκεκριμένες αγορές, μπορεί να χάσει το νόημά της όταν αλλάξουν οι προδιαγραφές ρύπων ή η φορολογική νομοθεσία της τοπικής αγοράς. Στην αγορά της Ιαπωνίας μπορεί να υπάρχει σταθερότητα στην νομοθεσία που αφορά την φορολογία των οχημάτων, όμως οι προδιαγραφές ρύπων για τα δίκυκλα άλλαξαν και πλέον είναι αντίστοιχες με τις προδιαγραφές της Ε.Ε. όπως έγινε και στην Ινδία.
Αυτό είναι καλό και κακό για τις εταιρείες, καθώς πλέον θα πρέπει να σχεδιάζουν μοντέλα με ακριβότερα συστήματα αντιρρυπαντικής τεχνολογίας, όμως την ίδια στιγμή δεν χρειάζεται να φτιάχνουν τρεις ή τέσσερεις διαφορετικές εκδόσεις κινητήρα για το ίδιο μοντέλο, κάτι που επίσης αυξάνει το κόστος παραγωγής, ειδικά σε μοντέλα που κατασκευάζονται σε μικρούς αριθμούς αντίτυπων.
Έτσι η Honda φαίνεται πως έχει μπει σε μια διαδικασία “ξεσκαρταρίσματος” της γκάμας της, όπως μας δείχνουν οι τελευταίες πληροφορίες που μας έρχονται από το ιαπωνικό περιοδικό Young Machine.
Σύμφωνα με τους Ιάπωνες δημοσιογράφους, το τετρακύλινδρο CB900F που είχε παρουσιαστεί ως πρωτότυπο στην έκθεση του Tokyo θα βρει στην παραγωγή μεν, αλλά θα λέγεται Hornet 1000 και θα “αντικαταστήσει” το CB1000R. Παρά τον υγρόψυκτο κινητήρα της, η συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα θα έχει retro εμφάνιση που θα θυμίζει τα Bol D’or και πιθανότατα θα υπάρχει και ένα μικρότερο retro αδερφάκι του, με τον δικύλινδρο κινητήρα και το πλαίσιο του Hornet 750. Ο στόχος της Honda με αυτά τα δύο μοντέλα είναι να αντικαταστήσει ταυτόχρονα και τα CB1300 Super Four / CB1300 Super Bol D’or στην αγορά της Ιαπωνίας.
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: