Honda CBR 1000 RR-R: Καλύτερη τώρα η ψύξη – Επιβεβαίωση του MOTO

Παραδοχή Honda για ανάγκη καλύτερης ψύξης στα προηγούμενα μοντέλα
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

12/3/2020

Στο τεύχος που κυκλοφορεί φιλοξενούμε την παρουσίαση του CBR 1000 RR-R από το Κατάρ, τότε που οι Άραβες δεν είχαν επιβάλλει δύο εβδομάδες κράτηση σε όποιον ερχόταν από την Ιταλία και τα ταξίδια ήταν στο… πορτοκαλί και όχι στο κόκκινο που είναι τώρα. Τότε δηλαδή που τα MotoGP ήταν ακόμη βέβαιο πως θα γίνουν στην ώρα τους - πριν αλλάξουν όλα μέσα σε λίγες ημέρες.

Στην παρουσίαση στο Κατάρ, που διαβάζετε και για το αντίτιμο του να έχεις τριακόσια χιλιόμετρα με τετάρτη, ανάμεσα σε όλα τα άλλα, η Honda έκανε διαθέσιμο και ένα γράφημα που ξεκάθαρα δείχνει την μεγάλη διαφορά στο κύκλωμα ψύξης που έχει ο νέος κινητήρας.

Περισσότερα άλογα, περισσότερες στροφές, μεγαλύτερη ευστροφία από τον νέο υποτετράγωνο κινητήρα, αλλά στο τέλος αποτελεσματικότερη ψύξη από το προηγούμενο μοντέλο που πρώτη φορά οδηγήσαμε το 2017!

Είναι σημαντικό, γιατί μία από τις βασικές αλλαγές το 2017 στο κατά τα άλλα όμοιο με τα προηγούμενα μοντέλα CBR-’17, ήταν η βελτίωση της ψύξης! Το γράφημα που μας δίνει τώρα η Honda, μας γυρνά σε όσα γράφαμε το ’17, ’18 και φυσικά παλαιότερα, για την ανάγκη να υπάρχει καλύτερη ροή ψυκτικού - ιδιαίτερα στον 3ο και 4ο κύλινδρο.

Για εμάς η μεγαλύτερη αλλαγή του κινητήρα το 2017, ήταν ο επανασχεδιασμός της λίπανσης και της ψύξης και η καλύτερη ροή στον 3ο και 4ο κύλινδρο. Δεύτερο πιο σημαντικό ήταν η «οργάνωση» αυτής της ροής που πριν το 2017 ήταν δίχως λόγο πολύπλοκη. Σαν κάτι να είχε φτιαχτεί λίγο πιο βιαστικά από αυτό που θα έπρεπε, στον συγκεκριμένο τομέα και το 2017 αποφάσισαν να το συμμαζέψουν, μικραίνοντας σωληνώσεις σε μήκος, μικραίνοντας βίδες σε σπείρωμα που προεξείχε και είναι κόκκινο πανί αυτό στη Honda, και φτιάχνοντας τα καπάκια. Είχαν εξοικονομήσει τότε δύο κιλά, κυρίως από την αλλαγή στο κάρτερ, την κεφαλή και τα πλαϊνά καπάκια που πλέον ήταν από μαγνήσιο. Ο κινητήρας χρειαζόταν το 2017 λιγότερο λάδι από πριν. Αυξήθηκε και η συμπίεση αλλάζοντας τα δαχτυλίδια στα πιστόνια, και ο κόφτης ανέβηκε στις 13.000 από τις 12.250 που ήταν πριν. Όλα αυτά μπορούσαν πλέον να γίνουν γιατί ο κινητήρας είχε καλύτερη απαγωγή θερμότητας, αλλά εξακαλουθούσε να μην έχει την ιδανικότερη ψύξη. Οι αλλαγές όμως που έγιναν το ’17 είναι ενδεικτικές της δουλειάς που μπορούσε να γίνει στον κινητήρα αυτό που πρακτικά δεν είχε διαφορά για μία ολόκληρη δεκαετία. Η βελτίωση της ψύξης το 2017 μείωνε, αλλά δεν έλυνε οριστικά το ζήτημα. Η επιβεβαίωση έρχεται τώρα από την ίδια την Honda.

Το γράφημα φανερώνει καλύτερη ψύξη σε έναν κινητήρα όμως πολύ πιο δυνατό: 214,5 άλογα στις 14.500 στροφές αντί για 192 άλογα στις 13.000 από έναν τελείως νέο κινητήρα, φτιαγμένο για να μπορεί να ανεβάσει πάρα πολλές στροφές. Κι αυτό γιατί στο 2020 έχει σημαντικά μικρότερη διαδρομή εμβόλων από το προηγούμενο μοντέλο με μεγαλύτερη διάμετρο. Και για να αντισταθμίσει την ευστροφία αυτή, η Honda το εξόπλισε και με μπιέλες τιτανίου. Αυτά βέβαια τα έχουμε αναλύσει πολλές φορές ως τώρα, στην τεχνική ανάλυση του νέου Triple-R της Honda.

Το θέμα μας είναι στο διάγραμμα που έδωσαν στην δημοσιότητα, εκεί που ξεκάθαρα φαίνεται η τεράστια διαφορά στην απαγωγή θερμότητας που έχει ο νέος κινητήρας και που το είχαμε θέσει ως ζήτημα το 2016 στον κ.Kenichi Misaki και κ.Masatoshi Sato - μηχανικούς της Honda σε υψηλότατο επίπεδο. Τότε υπήρξε η παραδοχή πως χρειαζόταν αλλαγή στο σύστημα ψύξης, όπως και έγινε στο μοντέλο του ΄17, τώρα φαίνεται πως γινόταν και καλύτερα.

Ποτέ ξανά ζήτημα στην αγωνιστική χρήση με το CBR λοιπόν, τουλάχιστον σε ότι έχει να κάνει με την σωστή ψύξη των κυλίνδρων…

Τα υπόλοιπα στο ΜΟΤΟ που κυκλοφορεί, τ.604

 

Ετικέτες

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.