Honda SH300 “The Sidecars Guys” – 55.000χμ γύρω από τον κόσμο με σκούτερ!

Μπήκαν επίσημα στο ρεκόρ Guinness
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

13/1/2021

Δύο χρόνια έχουν περάσει από την ημέρα που ο Matt Bishop και ο Reece Gilkes επέστρεψαν στο Λονδίνο και συγκεκριμένα στο παγκοσμίως γνωστό ACE Café, του ομογενή Γιώργου Τσουκνικά, από όπου και ξεκίνησαν περνώντας στην Γαλλία. Εκείνη την στιγμή είχαν ολοκληρώσει το γύρο του κόσμου με ένα Honda SH300 εξοπλισμένο με sidecar κάνοντας το μεγαλύτερο ταξίδι που έχει γίνει ποτέ με τέτοιο όχημα, έχοντας περάσει και από την Ελλάδα το 2017, ως τελευταίο ευρωπαϊκό προορισμό ερχόμενοι από Αλβανία.

Αυτό που είναι καινούριο τώρα, είναι πως το ταξίδι τους επισημοποιήθηκε ως ρεκόρ και μπήκε στο βιβλίο των Ρεκόρ Guinness 2021. Στην διάρκεια 15 μηνών ή 455 μέρες ακριβώς, οι δύο φίλοι πέρασαν 1361 ώρες οδηγώντας, κάλυψαν 55.000 χιλιόμετρα και διέσχισαν 35 χώρες σε 5 ηπείρους. Πριν ξεκινήσουν το ταξίδι τους δεν είχαν οδηγήσει ποτέ μοτοσυκλέτα.

Πήραν απόφαση να κάνουν αυτό το ταξίδι για να επικεντρώσουν το ενδιαφέρον του κόσμου στο φαινόμενο της μοντέρνας δουλείας, με όλες τις σημερινές μορφές που αυτή εμφανίζεται ανά τον κόσμο. Το πρώτο πράγμα που έκαναν όταν πήραν την απόφαση είναι να ξεκινήσουν μαθήματα οδήγησης. Η ιδέα του sidecar προέκυψε στην πορεία, όταν τα μαθήματα φανέρωσαν πως ένας από τους δύο είναι καλή ιδέα να μην οδηγεί κάτι που έχει λιγότερο από τέσσερις, άντε τρεις, τροχούς.

Παρόλο που είχαν μεγάλη περίοδο προγραμματισμού, δεν βάλθηκαν να κάνουν ρεκόρ χρόνου κυρίως γιατί στόχος του ταξιδιού ήταν να περάσουν κατά την πορεία τους από όλες τις διοργανώσεις που μάχονται την μοντέρνα δουλεία κάνοντας ξεχωριστές δράσεις σε κάθε χώρα.

Το ταξίδι τους το είχαν καταγράψει αρκετά λεπτομερώς σε φωτογραφίες και video αλλά είναι οι περιγραφές εκείνες που πραγματικά αξίζουν στο βιβλίο που έχουν εκδώσει. Ένα βιβλίο που καταλαβαίνεις από τον τίτλο πως θα είναι ξεχωριστό: «OUR RIDICULOUS WORLD TRIP».

Όπως λέει και μία κριτική για το βιβλίο που οι ίδιοι επιβραβεύουν: «Αν δεν έχετε γνωρίσει τον Matt και τον Reece μπορεί να σκεφτείτε πως αυτή είναι μία ιστορία για δύο τελείως ηλίθιους που γυρνούν τον κόσμο βασιζόμενοι αποκλειστικά στην τύχη και την ευεργεσία των ξένων.

Αν γνωρίσετε τον Matt και τον Reece τότε θα μάθετε πως πραγματικά αυτή είναι μία ιστορία για δύο τελείως ηλίθιους που γυρνούν τον κόσμο βασιζόμενοι αποκλειστικά στην τύχη και την ευεργεσία των ξένων.»

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.