Indian: Έτσι θα κρύψει το εμπρός ραντάρ - Πατέντες δείχνουν το "καμουφλαρισμένο" σύστημα

Η νέα εφαρμογή λύνει το αισθητικό πρόβλημα των εκτεθειμένων αισθητήρων
Indian Radar
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

4/9/2025

Η Indian εργάζεται σιωπηλά πάνω στην υιοθέτηση ραντάρ για adaptive cruise control εδώ και αρκετά χρόνια, αλλά η αισθητική φαίνεται να ήταν το μεγάλο εμπόδιο. Πλέον, η αμερικανική εταιρεία φαίνεται να έχει βρει τη λύση, ενσωματώνοντας τον αισθητήρα εντός του προβολέα.

Η πατέντα που κατέθεσε η Indian δείχνει έναν νέο προβολέα που αντικαθιστά τη μονάδα των τελευταίων Chieftain, Challenger, Pursuit και Roadmaster, αλλά έχει ενσωματωμένο τον πομπό του ραντάρ πίσω από το προστατευτικό "κρύσταλλο", στο κάτοπτρο. H Indian είχε ασχοληθεί και στο παρελθόν με πατέντες για αντίστοιχα βοηθήματα αναβάτη (ARAS), χρησιμοποιώντας συνδυασμό της εφαρμοσμένης τεχνολογίας radar και κάμερες στα πρότυπα της έρευνας Honda-Astemo. H τεχνολογία LED δίνει πλέον μεγαλύτερη ευελιξία στον σχεδιασμό των φωτιστικών σωμάτων, ενώ οι αισθητήρες ραντάρ που εισήγαγε πρώτη η Ducati σε μοτοσυκλέτα παραγωγής, (χρηματοδοτώντας ερευνητικό πρόγραμμα του πανεπιστημίου της Bologna, πριν πουλήσει το εγχείρημα στην Bosch για περαιτέρω εξέλιξη) γίνονται ολοένα μικρότεροι, καθιστώντας εύκολη την τοποθέτηση πίσω από τον φακό χωρίς να διαταράσσεται αισθητικά η σχεδίαση.

ARAS Radar

Τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα των ραντάρ μπορούν να διαπεράσουν γυαλί ή πλαστικό, αρκεί να μην υπάρχει μεταλλική επίστρωση, ενώ η επιφάνεια μπροστά από τον αισθητήρα πρέπει να είναι λεία και σχεδόν κάθετη για να μην στρεβλώνονται. Έτσι, οι περισσότεροι κατασκευαστές προσπαθούν να ενσωματώσουν σχεδιαστικά αυτή την κάθετη επιφάνεια του ραντάρ στο εμπρός μέρος της μοτοσυκλέτας (ΚΤΜ, Ducati, Kawsaki) ή να την κρύψουν διακριτικά, πάνω ή κάτω από κάποια άλλη επιφάνεια (BMW, Yamaha).

ARAS Radar

Η Indian μοιάζει να βρήκε την λύση τοποθετώντας τον αισθητήρα στο κάτω μέρος του μεγάλου διαστάσεων "κλασσικού", στρογγυλού και επίπεδου μπροστινού προβολέα, σημείο που είναι ιδανικό για την τοποθέτηση του ραντάρ.ARAS Radar

Η πατέντα της δείχνει τον προβολέα με δύο τμήματα: ένα μεγαλύτερο πάνω μέρος που φιλοξενεί το LED και ένα μικρότερο κάτω μέρος για τον ραντάρ αισθητήρα. Ο αισθητήρας, με τον τυπικό ορθογώνιο σχεδιασμό που παραπέμπει στη μονάδα της Bosch (όλοι οι κατασκευαστές προς το παρόν αυτόν χρησιμοποιούν) είναι πλέον κρυμμένος μέσα στη μονάδα φωτισμού, σε αντίθεση με ανταγωνιστές όπως η BMW R 18 Transcontinental και Bagger, όπου ο αισθητήρας προεξέχει πάνω από τον προβολέα.

ARAS Radar

Αν και αρχικά μοιάζει οξύμωρο η προσπάθεια απόκρυψης αυτής να εισάγεται σε μοτοσυκλέτα με … αρκετά ευμεγέθη μετωπική επιφάνεια, η συγκεκριμένη κατηγορία υποκινείται από συναισθηματικά και αισθητικά κριτήρια παρά και όχι την εύρεση των απόλυτων επιδόσεων και ανέσεων. Στο αισθητικό σκέλος το στάνταρ της κατηγορίας είναι η αναφορά στο παρελθόν και οι καινοτομίες, όσο και αν είναι θεμιτές, σπάνια επιδεικνύονται. Αντιθέτως αποκρύπτονται όπως έχουμε δει σε πολλές περιπτώσεις.

ARAS Radar

Για το 2025, η Indian χρησιμοποιεί μόνο οπίσθιο ραντάρ, για έλεγχο τυφλών σημείων και προειδοποίηση πίσω σύγκρουσης. Ωστόσο, οι πατέντες της για εμπρόσθιο ραντάρ χρονολογούνται τουλάχιστον πέντε χρόνια πριν. Η τάση στις μοτοσυκλέτες είναι η σύνδεση του ραντάρ με ημιαυτόματα κιβώτια ταχυτήτων, ώστε οι μοτοσυκλέτες να κινούνται με το adaptive cruise control χωρίς την παρέμβαση του αναβάτη, αλλάζοντας ταχύτητες και επιβραδύνοντας ή επιταχύνοντας ανάλογα με την κυκλοφορία. Η Indian δεν έχει παρουσιάσει ακόμη τέτοιο σύστημα, αλλά η νέα μονάδα ραντάρ θα μπορούσε να αποτελέσει το επόμενο βήμα.

Η νέα σχεδίαση προβολέα διατηρεί το στρογγυλό σχήμα της Indian, με το LED φωτιστικό στοιχείο στο άνω μισό και τον αισθητήρα ραντάρ στο κάτω μέρος, κρυμμένο πίσω από τον φακό. Η λύση αυτή συνδυάζει τεχνολογία χωρίς να στερεί κάτι από την κλασσική αισθητική των cruiser μοντέλων.

ARAS Radar

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.