Kawasaki: Ο κινητήρας του H2R σε ελικόπτερο [VIDEO]

Πετάει το εργαλείο!
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

8/10/2020

Γι’ όσους δεν γνωρίζουν το μέγεθος και τις δραστηριότητες του ομίλου της Kawasaki ή δεν έχουν διαβάσει την ιστορία εξέλιξης του H2R, θα πρέπει να πούμε πως ο Ιαπωνικός κολοσσός έχει τμήμα αεροδιαστημικής, όπου κατασκευάζει αεροπλάνα (πολιτικά και μαχητικά) δορυφόρους, καθώς και ελικόπτερα. Το τμήμα αυτό είχε λάβει μέρος στην εξέλιξη της H2R αναλαμβάνοντας την αεροδυναμική μελέτη, σχεδίαση και δοκιμή του φαίρινγκ της μοτοσυκλέτας. Γι΄αυτό άλλωστε η H2/H2R έχουν πάνω τους το σήμα του ομίλου και όχι μόνο το σήμα του τμήματος μοτοσυκλέτας. Μετά από αυτή την απαραίτητη εισαγωγή, είναι εύκολο να καταλάβουμε γιατί αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν τον κινητήρα της H2R στο νέο project K-Racer IV με στόχο τη δημιουργία μιας νέας γενιάς ελικοπτέρων που θα είναι ταχύτερα, οικονομικότερα, ασφαλέστερα και με μεγαλύτερες δυνατότητες ανύψωσης βάρους. Το K-Racer IV είναι ένα μη-επανδρωμένο ελικόπτερο το οποίο διαθέτει τρεις έλικες και μεσαίου μεγέθους φτερά. Στόχος των σχεδιαστών είναι να “αντικαταστήσει” τα παραδοσιακά ελικόπτερα με τους δύο έλικες (ένας κύριος και ένας πίσω). Αυτή η παραδοσιακή σχεδίαση έχει μείνει ίδια από την εφεύρεση του ελικοπτέρου και παρά το γεγονός πως σε στρατιωτικά ελικόπτερα έχουμε δει πολλές “παράξενες” παραλλαγές με στόχο την αύξηση της ταχύτητας ή την αύξηση της ικανότητας μεταφοράς βαρύτερων αντικειμένων, όλες τους έχουν πολύ υψηλό κόστος και περίπλοκη τεχνολογία.

Έτσι η Kawasaki με το K-Racer IV θέλει να απλοποιήσει το σχεδιασμό, αναθέτοντας σε κάθε εξάρτημα ξεχωριστή δουλειά. Οι δυο έλικες στα φτερά αντικαθιστούν τον μονό πίσω έλικα των συμβατικών ελικοπτέρων, αναλαμβάνοντας την ώθηση προς τα εμπρός, αλλά και την αντίσταση περιστροφής που προκαλεί ο μεγάλος κεντρικός έλικας. Ταυτόχρονα, τα μεσαίου μεγέθους φτερά, αυξάνουν τις μεταφορικές δυνατότητες και μειώνουν την κόπωση των πτερυγίων του κεντρικού έλικα. Αυτό σημαίνει πως το μήκος τους μπορεί να γίνει μικρότερο και το K-racer-IV να προσγειωθεί σε μικρότερα ελικοδρόμια και να διεισδύσει σε πιο στενά περάσματα από αντίστοιχων μεταφορικών δυνατοτήτων συμβατικά ελικόπτερα. Η χρήση του υπερτροφοδοτούμενου κινητήρα του H2R είναι σαφώς προτιμότερη από οποιουδήποτε άλλου ατμοσφαιρικού κινητήρα, όχι μόνο λόγω καλύτερης αναλογίας κιλών ανά ίππο, αλλά και λόγω τις μικρότερης ατμοσφαιρικής πίεσης που υπάρχει σε μεγαλύτερο υψόμετρο. Άλλωστε τους μηχανικούς υπερσυμπιεστές τους χρησιμοποιούσαν τα ελικοφόρα πολεμικά αεροπλάνα πριν περάσουμε στην εποχή των jet.

    

  

JETOIL: Οικειοθελής αναστολή λειτουργίας εξαιτίας των κυρώσεων προς τη Ρωσία

Η εταιρεία που κάποτε ίδρυσε η οικογένεια Μαμιδάκη είχε περάσει στον Murtaza Lakhani
JETOIL: Οικειοθελής αναστολή λειτουργίας εξαιτίας των κυρώσεων προς τη Ρωσία
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

16/12/2025

Ο πακιστανοκαναδός, όπως αναφέρεται σε δημοσιεύματα, ο ιδιοκτήτης της εταιρείας που ελέγχει την JETOIL, δεν είναι κάποιος αχυράνθρωπος, ούτε αυτοφοράκιας, αλλά ο άνθρωπος που εδώ και δεκαετίες διακινεί στα ίσια, το πετρέλαιο που δεν μπορεί να διακινηθεί από τους υπόλοιπους. Ο 63χρονος δισεκατομμυριούχος Murtaza Ali Lakhani (κεντρική φωτογραφία) έχει υπηκοότητα Μ. Βρετανίας και Καναδά με τα διαβατήριά του να γίνονται δεκτά σε κάθε χώρα του κόσμου και τον περασμένο Ιούλιο κατονομάστηκε από το Αγγλικό περιοδικό Business Matters, το Ν1 στον κλάδο των επιχειρήσεων, ως ο μεγαλύτερος διακινητής Ρωσικού πετρελαίου.

Αυτό σήμαινε πως κάποιος άναψε ένα προβολέα πάνω του, κάτι που είχε αποφευχθεί όταν ο ίδιος άνθρωπος διακινούσε το πετρέλαιο του Ιράκ σε καιρό πολέμου με τις ΗΠΑ, έπειτα το Κουρδικό πετρέλαιο επί εποχής πολέμου επίσης και πλέον και το πετρέλαιο της Βενεζουέλας, επί εποχής που όλοι ελπίζουν να μην καταλήξει σε πόλεμο, όπως υπάρχει η απειλή να γίνει.

Ο επικεφαλής του γκρουπ Mercantile Maritime απέκτησε την JETOIL από την οικογένεια Μαμιδάκη μετά την πτώχευση της μέσα στην πανδημία και την αυτοκτονία που επέφερε η ένταξη το άρθρο 99, ενός εκ των ιδρυτών της. Ξεκινώντας το 1968 ενώ είχαν ήδη την Mamidoil την οποία ένωσαν με την JETOIL, οι οικογένεια Μαμιδάκη δημιούργηε μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες εμπορίας καυσίμων στα Βαλκάνια.

Παρόλο που κατά την περίοδο της πτώχευσης η εταιρεία έχασε σχεδόν το 80% του δικτύου πρατηρίων ο Lakhani επένδυσε σε αυτή έχοντας ως στόχο τις τεράστιες εγκαταστάσεις αποθήκευσης πετρελαίου στο Καλοχώρι Θεσσαλονίκης που αγγίζουν τους 300.000 τόνους, ενώ αντίστοιχα υπάρχει εγκατάσταση και στο Κόσσοβο. Παραμένει επίσης δίκτυο χονδρικής πώλησης εκτός της Ελλάδας σε Αλβανία, Βουλγαρία, Σκόπια και Σερβία ώστε ο Βαρόνος αυτός να στρέψει την προσοχή του στην περιοχή.

Για τον ίδιο τον Lakhani, όπως και για τον Etibar Eyyub από το Αζερμπαϊτζάν που μπαινοβγαίνει στις λίστες από πέρσι, αυτή είναι μάλλον μία αναμενόμενη εξέλιξη κι αυτό γιατί είχαν γίνει κινήσεις πριν την ανακοίνωση του κ. Χαραλαμπου Βουρλιώτη, της Αρχής Καταπολέμησης κατά της Νομιμοποίησης Εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες για δέσμευση περιουσιακών στοιχείων συνολικά 5 εταιρειών εμπορίας πετρελαίου στην Ελλάδα, με την JETOIL να είναι αυτή που απασχολεί το κοινό καθώς θα βλέπει από αύριο τα πρατήρια να αλλάζουν όνομα ή να κλείνουν.

JETOIL: Οικειοθελής αναστολή λειτουργίας εξαιτίας των κυρώσεων προς τη Ρωσία

Είναι ενδιαφέρον να δούμε τι θα γίνουν οι εγκαταστάσεις στο Καλοχώρι ιδιαίτερα τώρα, δύο μόλις μήνες πριν συμπληρωθούν 30 χρόνια από την μεγάλη πυρκαγιά που είχε ξεσπάσει στις εγκαστάσεις αυτές, επί αυτοκρατορίας Μαμιδάκιδων.

Ήταν μεσημέρι, 24 Φεβρουαρίου 1986 όταν ξέσπασε φωτιά η οποία έκαιγε για επτά μέρες πνίγοντας την Θεσσαλονίκη σε τοξικά αέρια, ιδιαίτερα μετά την έκρηξη της τρίτης ημέρας που συμπληρώθηκε από δεκάδες επόμενες. Από τις 12 δεξαμενές τότε καταστράφηκαν οι 8, ενώ κλιμάκια από την Γιουγκοσλαβία κατέβηκαν να συνδράμουν το έργο της ελληνικής πυροσβεστικής που μετρούσε ήδη 25 τραυματίες. Η Θεσσαλονίκη γλίτωσε τότε γιατί άντεξε η δεξαμενή υγρής αμμωνίας. Αν είχε εκραγεί, τότε η πόλη θα έπρεπε να εκκενωθεί και θα μιλούσαμε για μία από τις μεγαλύτερες καταστροφές στην ιστορία της Ευρώπης, δύο ημέρες και δύο μήνες πριν το πυρηνικό δυστύχημα του Τσερνόμπιλ.

Ετικέτες