Κυκλοφορούσε σαν αστυνομικός

… αλλά δεν ήταν!
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

14/2/2018

Θα πίστευε κανείς ότι τέτοιες αληθινές ιστορίες συμβαίνουν μόνο σε χώρες σαν την… Ελλάδα, όμως η συγκεκριμένη ιστορία μας έρχεται από τη Μεγάλη Βρετανία και συγκεκριμένα από το Λονδίνο. Ο Darren Emanuel αγόρασε μια BMW R 1200RT ή οποία ανήκε στην αστυνομία. Όπως και στις ΗΠΑ, έτσι και στη Μ. Βρετανία, τα οχήματα της αστυνομίας πωλούνται μετά από ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και ανανεώνονται με καινούρια. Ο ακριβός ειδικός ηλεκτρονικός εξοπλισμός (τηλεπικοινωνίες, ραντάρ κ.τ.λ.) αφαιρείται πριν την πώληση, όμως κανείς δεν μπαίνει στον κόπο και τα έξοδα να βγάλει τα αυτοκόλλητα και τις ανακλαστικές λωρίδες πάνω από τις μοτοσυκλέτες. Έτσι η εμφάνιση των πρώην αστυνομικών οχημάτων δεν αλλάζει και πρέπει να κοιτάξεις από πολύ κοντινή απόσταση για να καταλάβεις ότι λείπουν στοιχεία του αστυνομικού εξοπλισμού από πάνω τους.

Κανονικά, οι νέοι ιδιοκτήτες θα πρέπει να αφαιρέσουν κάθε χαρακτηριστικό που να θυμίζει τα αστυνομικά οχήματα, όμως ο κύριος Darren έκανε ακριβώς το αντίθετο. Μάλιστα φρόντισε να προμηθευτεί τα ίδια ρούχα που φοράνε οι αστυνομικοί του Λονδίνου και πάντα φορούσε το ίδιο ανακλαστικό γιλέκο με εκείνους.

Επί μία πενταετία ο κύριος Darren πήγαινε στην τράπεζα στην οποία εργαζόταν ντυμένος ως αστυνομικός και με αντίστοιχη μοτοσυκλέτα. Γιατί το έκανε αυτό; Ο λόγος είναι ευνόητος για όσους έχουν ζήσει έστω και λίγο στο κέντρο του Λονδίνου, με τις χιλιάδες απαγορεύεις κυκλοφορίας, τις ειδικές λωρίδες για τα λεωφορεία, για τα ποδήλατα και φυσικά τον εφιάλτη της απαγόρευσης παρκαρίσματος.

Όμως αυτή η λύση που βρήκε για να πηγαίνει στη δουλειά του γρήγορα και χωρίς να τρώει πρόστιμα κάθε μέρα, έληξε όταν ένας πραγματικός αστυνομικός πρόσεξε τις ελλείψεις στη μοτοσυκλέτα. Ο κύριος Darren κατέληξε στο δικαστήριο και πλήρωσε 650 λίρες πρόστιμο, αλλά υποπτευόμαστε ότι έχει γλιτώσει πολλά λιγότερα χρήματα κυκλοφορόντας ως αστυνομικός όλα αυτά τα χρόνια…   

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.