MotoGP Αργεντινής: Μονομαχία μέχρι πτώσης!

Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

20/4/2015

Εξαιρετική αρχή, κι ένας αγώνας που όλοι περίμεναν την τελική μάχη αλλά όχι κι αυτή την εκδοχή των γεγονότων! Η εκκίνηση βρίσκει την Suzuki να καταφέρνει να κρατήσει την πρώτη στροφή και για λίγο να οδηγήσει τον αγώνα, δίνοντας έτσι συνέχεια στα κολακευτικά σχόλια που συγκέντρωσε όλο το τριήμερο με την επίδοσή της. Η αρχή βέβαια ήταν επεισοδιακή και για τους υπόλοιπους, με τον Rossi να παίζει αγκωνιές και τον Lorenzo να σπρώχνει, κυριολεκτικά, ανεβαίνοντας θέσεις. Ο Marquez περνά πολύ γρήγορα τον Aleix Espargaro που προσπαθεί έπειτα να κρατήσει τη θέση του, απέναντι στις διαδοχικές προσπεράσεις. Ο Crutchlow έκανε μια επίσης εκπληκτική αρχή αλλά για τον επόμενο αγώνα έκανε συνέχεια μικρά λάθη με τις δύο Ducati να παλεύουν να τον βάλουν στην μέση και τις Yamaha να ακολουθούν στενά, χωρίς ο Rossi να πιέζει έντονα το προπορευόμενο Lorenzo. Όπως ο ίδιος είπε μετά τον αγώνα: «Ο Iannone με πέταξε έξω, ήταν πολύ ανταγωνιστικός, αλλά είπα οκ «piano-piano», ένα βήμα τη φορά και θα φτάσω μπροστά"!

Πράγματι μόλις ο Lorenzo άρχισε να μένει πίσω και να τον καθυστερεί, τον πέρασε κι αυτή ήταν η τελευταία φορά που ασχοληθήκαμε με τον Ισπανό, πέρα από μια κίνηση στον Iannone στους τελευταίους γύρους, που όμως δεν κράτησε τη θέση. Ο Rossi άφησε τον Crutchlow να κάνει το λάθος, χωρίς να τον πιέζει και τον προσπέρασε όταν εκείνος άνοιξε τη γραμμή του. Έχοντας μονάχα τον Dovizioso και έναν Marquez που γυρνούσε 4.1 δευτερόλεπτα μπροστά, να τον χωρίζουν από την νίκη. Λίγο πριν, και πιο πίσω, είχαμε ένα εντυπωσιακό περιστατικό, όταν καπνοί άρχισαν να βγαίνουν από την Ducati του Yonny Hernandez και μόλις η κάμερα γύρισε, είδαμε τις φλόγες από το πίσω μέρος που έτρωγαν τη μοτοσυκλέτα του, χωρίς να το πάρει χαμπάρι. Μόλις κατέρρευσε η πίσω ανάρτηση, βγήκε εκτός πίστας, χωρίς να πέσει, και σκύβοντας να δει τι τρέχει με τη μοτοσυκλέτα του, ανακαλύπτει για πρώτη φορά ότι είναι τυλιγμένη στις φλόγες, κάνοντας "eject" σαν πιλότος μαχητικού.

 

Από εκεί και πέρα, και μόλις ο Rossi περνά τον Dovizioso, όλος ο υπόλοιπος αγώνας, γίνεται μετρώντας αντίστροφα για την στιγμή που θα φτάσει τον Marquez. Την στιγμή που βγάζουν στον Marquez πινακίδα, ότι ο Rossi είναι πίσω του, ανεβάζει αμέσως ρυθμό αλλά μονάχα για δύο γύρους. Το μαλακότερο ελαστικό, συγκριτικά με τον Rossi, που διάλεξε την τελευταία στιγμή για τον αγώνα, δεν του επέτρεπε να κρατά τον ρυθμό που θα μπορούσε όσο φτάναμε προς το τέλος. Γύρο με τον γύρο, βασανιστικά αργά, ο Rossi τον έφτανε οδηγώντας απίστευτα σταθερά, τραβώντας ταυτόχρονα και τον Doviziozo, και μετά, στη συνηθισμένη πρακτική του, ξεκίνησε την επίθεσή του στον έκτο γύρο, κάνοντας αμέσως μετά ρεκόρ χρόνου, αφήνοντας πλέον τον Doviziozo πίσω. Τρεις γύρους πριν το τέλος φτάνει τον Marquez και λίγο αργότερα του επιτίθεται για να ξανά χάσει τη θέση, αμέσως. Είχε πει ότι για να περάσεις τον Marquez πρέπει μετά να του κλείσεις την γραμμή, πράγμα που επιχειρεί με καθαρό τρόπο. Ο Marquez όμως δεν το αφήνει, ακουμπάνε και στην επόμενη στροφή ο εμπρός τροχός της Honda ακουμπά πρώτα το πόδι του Rossi, κι αμέσως μετά τον πίσω τροχό του, έχοντας μια καταστροφική πτώση! Είναι η πρώτη φορά που είδαμε τον Marquez εκνευρισμένο, αν και σαράντα λεπτά αργότερα μάθαμε ότι πονούσε κιόλας. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με μικρό έγκαυμα τριβής και μόλωπες από το βάρος της μοτοσυκλέτας!

Η επιλογή ελαστικού την τελευταία στιγμή, στοίχησε την νίκη και τελικά και τον αγώνα στον Marquez. Είχε πει ότι μπορεί να αγωνιστεί είτε με το σκληρό, είτε με το έξτρα σκληρό, και θα επιλέξει αναλόγως την θερμοκρασίας της πίστας, που την επίμαχη στιγμή κυμαινόταν μεταξύ 34ο και 36ο βαθμούς Κελσίου. Όσο ο Rossi τον πλησίασε οι μηχανικοί μετρούσαν και ξανά μετρούσαν την θερμοκρασία της ασφάλτου, προβλέποντας το αποτέλεσμα, αλλά όχι φυσικά και την συγκεκριμένη εξέλιξη. Από την πλευρά του ο Rossi δήλωσε ότι είχε αποφασίσει ήδη από την προηγούμενη να βάλει το έξτρα σκληρό πίσω, και όταν είδε στο γύρο προθέρμανσης την κόκκινη γραμμή στη μοτοσυκλέτα του Marquez, ήξερε ότι στο τέλος θα μπορεί να τον πιάσει. "Προσπάθησα να οδηγήσω στο 100% χωρίς κανένα λάθος, ήξερα ότι δεν θα μπορούσα να πιάσω τον Marquez αν έμενα πολύ πίσω, και σιγά – σιγά τον έφτασα. Λυπάμαι που ήρθαν έτσι τα πράγματα. Τον ένιωσα να με ακουμπά και ξανά, αμέσως μετά, ελπίζω να μην χτύπησε αλλά τι να κάνουμε, έτσι είναι οι αγώνες".

Μία ώρα μετά το τέλος του αγώνα, και έχοντας βγει από το νοσοκομείο, χωρίς να είναι κάτι σοβαρό τελικά, το χαμόγελο είχε επιστρέψει στον Marquez, που είπε ακριβώς αυτό: "Έτσι είναι οι αγώνες"!

Τώρα, με αυτό το αποτέλεσμα, ο Rossi προηγείται και βάζει πλώρη για τον τίτλο, αποκτώντας 30 βαθμούς διαφορά από τον Marquez. Αν λύσουν το θέμα την τελικής ταχύτητας, όπως δήλωσε ο Lin Jarvis αμέσως μετά, τότε δεν βλέπει γιατί όχι!

Επόμενος αγώνας στην Ισπανία, στην πίστα της Jerez, στις 3 Μαΐου 

Ετικέτες

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.