Νέες πατέντες απ' τη Suzuki

Σε σχεδιαστικό οργασμό
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

19/2/2019

Απ’ όσο φαίνεται το τελευταίο διάστημα η Suzuki έχει πάρει “φωτιά”, καταχωρώντας ανά τακτά χρονικά διαστήματα νέες πατέντες με τα πιθανά επερχόμενα μοντέλα της. Οι πιο πρόσφατες ήταν οι πατέντες που στοχεύουν στη χρήση ενός μεγαλύτερου σε μήκος ψαλιδιού, που για την επίτευξη αυτού, ο άξονάς του βρίσκεται πολύ πιο μπροστά απ' τον άξονα του γραναζιού κίνησης.

Αυτή τη φορά η Suzuki κατέθεσε τα σχέδια για μια νέα μοτοσυκλέτα. Απ’ όσο φαίνεται, ο σχεδιασμός του πλαισίου είναι τύπου χωροδικτύωμα με συνδυασμό χυτών αλουμινένιων τμημάτων στο πίσω μέρος, όπου πάνω σ’ αυτα εδράζεται το υποπλαίσιο, η ανάρτηση και το ψαλίδι. Εκεί παρατηρείται και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο απ' όπου μπορούμε να αντλήσουμε πολλές πληροφορίες. Αναφερόμαστε στο μοχλικό που αποτελείται από δύο τριγωνικές πλάκες που συνδέουν το πλαίσιο (στο σημείο 53Α και 53Β βλ.FIG5) με το κάτω μέρος της ανάρτησης -και απ’ τις δύο πλευρές- και μιας ράβδου που συνδέεται και με το ψαλίδι (βλ. FIG2).

Όπως γνωρίζουμε τα μοχλικά συστήματα προσφέρουν περισσότερη προοδευτικότητα στη λειτουργία της ανάρτησης και εντοπίζονται κυρίως στα ακριβότερα μοντέλα των εταιρειών. Σε συνδυασμό με το γεγονός πως το ψαλίδι είναι ιδιαίτερα ενισχυμένο, τα σχέδια μας προϊδεάζουν πως πρόκειται για ένα μοντέλο της sport κατηγορίας κι όχι τόσο για κάποιο commuter της Suzuki.

Παρατηρώντας πιο προσεκτικά τις φωτογραφίες (βλ.FIG3-FIG4) αντιλαμβανόμαστε πως το πλαίσιο είναι ιδιαίτερα στενό, με αποτέλεσμα να χωράνε μόνο οι σχετικά μικρών διαστάσεων κινητήρες. Απ’ την άλλη βλέποντας την FIG2, ο κινητήρας που χρησιμοποιείται στα συγκεκριμένα σχέδια είναι είτε μονοκύλινδρος είτε δικύλινδρος εν σειρά.

Αν κρίνουμε αυστηρά και μόνο απ’ τον αριθμό των σωλήνων που εκβάλλονται απ’ την κεφαλή θα μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα πως πρόκειται για μονοκύλινδρο κινητήρα, ενώ το τελικό της εξάτμισης βρίσκεται κάτω απ’ αυτόν στη δεξιά πλευρά για την καλύτερη κατανομή του βάρους. Παρ’ όλα αυτά η παραπάνω εικασία δεν είναι απολύτως αληθής καθώς στο παρελθόν έχουν υπάρξει κι άλλοι κινητήρες που είχαν μια σωλήνα εξαγωγής αλλά ήταν δικύλινδροι εν σειρά, όπως αυτός που χρησιμοποιεί η σειρά NC της Honda.

Σχετικά με τη θέση οδήγησης που θα προσφέρει μπορούμε να πούμε πως εάν διατηρηθούν τα μαρσπιέ στη θέση τους, δηλαδή αρκετά ψηλά και πίσω, τότε θα είναι άκρως σπορτίβικη. Βέβαια παρόμοια θέση προσφέρουν και τα café racer των εταιρειών χωρίς όμως να είναι τόσο ακραία η θέση των μαρσπιέ. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι απόψεις να διίστανται καθώς απ’ τη μια, η απεικονιζόμενη μοτοσυκλέτα των σχεδίων θα μπορούσε εύκολα να αποτελεί ένα νέο ρετρό μοντέλο της εταιρείας ίσως και με νέο κινητήρα, ενώ απ’ την άλλη μπορεί να αποτελεί την πλατφόρμα που θα βασιστεί πάνω της το GSX-R250. Στο παρελθόν είχαν υπάρξει διάφορες φήμες για την έλευση ενός GSX-R250 της Suzuki με σκοπό να ανταγωνιστεί το CBR250RR, στοχεύοντας στην αγορά της Ινδονησίας. Μένοντας λίγο ακόμη σ’ αυτή τη φήμη, είχαμε δει στο παρελθόν σχέδια από την Haojue, που συνεργάζεται με τη Suzuki για την παραγωγή του GSX-R250, ενός naked μοντέλου της που χρησιμοποιούσε μια αναβαθμισμένη έκδοση του δικύλινδρου εν σειρά κινητήρα των 250cc της Suzuki και ως εκ τούτου μπορεί να είναι αυτός. Σε συνδυασμό με το γεγονός πως το πλαίσιο δεν μπορεί να φιλοξενήσει έναν μεγάλο κινητήρα, καταλήγουμε πως είτε πρόκειται για μια μοτοσυκλέτα μεσαίου κυβισμού της νέο-ρετρό κατηγορίας είτε ενός GSX-R250 που προορίζεται ξεκάθαρα για την αγορά της Ινδονήσιας.

Όπως και να ‘χει η κινητικότητα της Suzuki με τη συχνή κατάθεση πατεντών αποτελεί πολύ θετικό στοιχείο, αποδεικνύοντας πως σκοπεύει να εμπλουτίσει τη γκάμα των μοτοσυκλετών της.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.