Νιγηρία - Σκέψεις για απαγόρευση χρήσης και πώλησης μοτοσυκλετών σε όλη τη χώρα!

“Πυροβολείτε επιτόπου όποιον αναβάτη δεν σταματά για έλεγχο”
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

23/8/2022
Λόγω των συνεχιζόμενων επιθέσεων από συμμορίες ληστών με μοτοσυκλέτες, ο κυβερνήτης της πολιτείας της Zamfara στη βορειοδυτική Νιγηρία, Bello Matawalle, έχει ήδη απαγορεύσει τη χρήση μοτοσυκλέτας τις βραδινές ώρες, διατάζοντας την αστυνομία να πυροβολεί επιτόπου όποιον αναβάτη δεν σταματά για έλεγχο. Παράλληλα και για τους ίδιους λόγους, η κυβέρνηση της χώρας σκέφτεται να απαγορεύσει καθολικά τόσο την χρήση μοτοσυκλετών -καθ’ όλη τη διάρκεια του 24ωρου-, όσο και την πώληση τους!
 
Η χρήση μοτοσυκλέτας στη Zamfara απαγορεύεται πλέον από τις 8 το βράδυ έως τις 6 το πρωί, με τις δυνάμεις ασφαλείας να έχουν εντολή να πυροβολούν οποιονδήποτε αναβάτη δεν σταματήσει στις εντολές τους για έλεγχο.
 
Η Zamfara είναι γνωστή για την ανομία που επικρατεί σε αυτή, με πολλές περιπτώσεις απαγωγών για λύτρα και θανατηφόρων επιθέσεων σε χωριά από συμμορίες που συνήθως χρησιμοποιούν μοτοσυκλέτες. Όπως η απαγωγή 279 μαθητριών στις 26 Φεβρουαρίου 2021, η σφαγή 53 χωρικών στις 11-12 Ιουνίου του 2021, και το ακόμα χειρότερο μακελειό με περισσότερους από 200 νεκρούς χωρικούς στις 4-6 Ιανουαρίου 2022. 
 
Η παραπάνω κατάσταση δεν περιορίζεται φυσικά στη Zamfara, καθώς οι συμμορίες και οι τρομοκρατικές οργανώσεις όπως η Boko Haram, το Ισλαμικό Κράτος της Δυτικής Αφρικής, οι πειρατές του δέλτα του Νίγηρα και πολλοί άλλοι έχουν δημιουργήσει ένα αδιανόητο δυστοπικό χάος σε πολλές πολιτείες της Νιγηρίας, με την κυβέρνηση να αποδεικνύεται εντελώς ανίκανη να αντιμετωπίσει την κατάσταση.
 
Η τελευταία σκέψη της κυβέρνησης κινείται στα πρότυπα του γνωστού ρητού “πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι”, καθώς αφορά στην καθολική απαγόρευση χρήσης και αγοράς μοτοσυκλέτας σε όλη τη χώρα. Είναι πιο εύκολο να κατηγορήσει κανείς τη μοτοσυκλέτα -ένα ιδιαίτερα λαϊκό μάλιστα μέσο-, παρά τις αιτίες που οδηγούν στο έγκλημα με μοτοσυκλέτα, σε μια χώρα όπου το 43% του πληθυσμού ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας παρά τον μεγάλο ορυκτό πλούτο της Νιγηρίας, ενώ παράλληλα η ομοσπονδιακή κυβέρνηση μαστίζεται από κακή οργάνωση, διαφθορά και έλλειψη συντονισμού από πολιτεία σε πολιτεία.
 
Η κυβέρνηση της Νιγηρίας έχει ήδη κηρύξει τον πόλεμο στις μοτοσυκλέτες-ταξί (Okada), οι οποίες είναι εξαιρετικά δημοφιλείς ιδιαίτερα στην πρωτεύουσα Λάγος στην ευρύτερη περιοχή της οποίας κατοικούν… 24 εκατομμύρια Νιγηριανοί, εκεί όπου οι οδηγοί αυτοκινήτου περνούν τουλάχιστον 3 ώρες καθημερινά στο μποτιλιάρισμα! 
 
Ήδη οι Okada riders έχουν απαγορευτεί σε 6 Δήμους του Λάγος όσο και στον Νίγηρα, για λόγους δημόσιας και οδικής ασφάλειας, καθώς ένα μεγάλο μέρος τους οδηγεί επικίνδυνα, ενώ κάποιοι εξ αυτών χρησιμοποιούν τις μοτοσυκλέτες τους για ληστείες, και περισσότεροι δήμοι και πολιτείες ζητούν να ισχύσει και εκεί το μέτρο.
 
Ο Υπουργός Δικαιοσύνης της Νιγηρίας, Abubakar Malami, δήλωσε μεταξύ άλλων: “Πιστεύω πως ένα 20% του πληθυσμού της χώρας (40 εκατομμύρια κάτοικοι) χρησιμοποιεί μοτοσυκλέτα. Αν αυτό το ποσοστό κληθεί να κάνει μια θυσία που θα βοηθήσει περισσότερα από 200 εκατομμύρια Νιγηριανούς (σσ. με το να μειωθεί η εγκληματικότητα), πιστεύω πως αυτή η θυσία δεν είναι μεγάλη.” 
 
Το μέλλον της μοτοσυκλέτας στη Νιγηρία προδιαγράφεται ιδιαίτερα δυσοίωνο.
 
Φωτό: Guardian Nigeria

Ιταλία: Υποχρεωτικές πινακίδες για ηλεκτρικά πατίνια και χάος από την πρώτη μέρα

Από την Κυριακή 17 Μαΐου ισχύει ο νέος νόμος, φόβος για τσουνάμι ενστάσεων
πατίνι
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

18/5/2026

Η Ιταλία έχει από χτες, Κυριακή 17/5, θέσει σε ισχύ έναν νέο νόμο που προβλέπει πως τα ηλεκτρικά πατίνια θα πρέπει υποχρεωτικά να εκδίδουν πινακίδες κυκλοφορίας, τόσο τα ιδιωτικά, όσο και αυτά που ανήκουν σε εταιρικούς στόλους ως ενοικιαζόμενα.

Οι πινακίδες αυτές είναι πλαστικά αυτοκόλλητα διαστάσεων 5x6 εκατοστά, τα οποία εκδίδονται από δημόσια αρχή μέσω ειδικής ιστοσελίδας με προδιαγραφές που εγγυώνται τη γνησιότητά τους, μη επιτρέποντας την αντιγραφή τους και με κόστος περίπου 35 ευρώ για τον ιδιοκτήτη. Η τοποθέτησή τους πρέπει να γίνεται είτε σε ειδική βάση, όπως στις μοτοσυκλέτες, ή στην κολώνα του τιμονιού αν δεν έχουν άλλη βάση.

Μόνο που η πρεμιέρα του νέου νόμου δεν ήταν τόσο βελούδινη όσο θα ήθελε ο Ιταλός υπουργός Μεταφορών (και πρώην πρωθυπουργός), Matteo Salvini, καθώς αντιμετωπίζει δύο σοβαρότατα προβλήματα.

Το πρώτο αφορά στις καθυστερήσεις έκδοσης των πινακίδων, με τις πρώτες εκτιμήσεις να μιλούν για πάνω από 15.000 οχήματα σε αναμονή για να μπορέσουν να κυκλοφορήσουν. Η συντριπτική τους πλειοψηφία είναι ενοικιαζόμενα, έτσι η απουσία πινακίδων είναι σοβαρότατο πρόβλημα με άμεσες και μετρήσιμες συνέπειες.

Γι’ αυτό μάλιστα η οργάνωση προστασίας καταναλωτών Codacons έχει ζητήσει παράταση ισχύος του μέτρου από την κυβέρνηση, χωρίς ωστόσο να εισακουστεί. Στο μεταξύ η αστυνομία της πόλης Bari διαφημίζει τους αυστηρούς ελέγχους που έχει ξεκινήσει από τις πρώτες ώρες της Κυριακής, πιάνοντας μόνο την πρώτη μέρα 10 πατίνια χωρίς πινακίδες, με πρόστιμα που φτάνουν ως τα 400 ευρώ.

Το δεύτερο πρόβλημα είναι η κλοπή των πινακίδων. Από την πρώτη μέρα ένας μεγάλος αριθμός πατινιών που κυκλοφόρησαν κανονικά με τις πινακίδες τους βρέθηκαν άνευ, καθώς κάποιοι έσπευσαν να τις ξεκολλήσουν, κάτι που όπως φαίνεται δεν είναι και πολύ δύσκολο, ειδικά όταν μιλάμε για στόλους ενοικιαζόμενων που παρκάρουν στον δρόμο όλη μέρα.

Και εδώ αναδεικνύεται ένα τρίτο ζήτημα, καθώς οι πινακίδες δεν συνδέονται με συγκεκριμένο πατίνι, αλλά με το ΑΦΜ του ιδιοκτήτη – λογικότατα, αφού θα χρειαζόταν αριθμός πλαισίου και κινητήρα για να ταυτοποιηθεί το όχημα. Εύκολα κάποιος μπορεί χρησιμοποιεί την ίδια πινακίδα για διάφορα πατίνια, όσο εύκολα μπορεί να βγάλει την αυτοκόλλητη πινακίδα και είτε να ισχυριστεί πως του την έκλεψαν, ή να κλέψει μια ξένη για το δικό του.

Τα παραπάνω αρχίζουν λοιπόν να αγχώνουν τις ιταλικές αρχές, με κάποιες φωνές, όπως η Codacons, να προβλέπουν τσουνάμι ενστάσεων κατά προστίμων με εύλογες δικαιολογίες, όπως υπάρχει και κίνδυνος για σωρεία μηνύσεων από εταιρείες ενοικίασης για απώλεια εισοδήματος. Γεγονός που κάνει την όλη υπόθεση να θυμίζει πολύ την τυπική ελληνική πραγματικότητα: μέτρα στο πόδι, με τη δημόσια εικόνα της κυβέρνησης να λειτουργεί τόσο ως αφορμή, όσο και ως τελικός στόχος των μέτρων.