Οδοιπορικό μνήμης AΘήνα – Μόσχα με Honda Supra-X 125 Helmin

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

28/6/2016

Πριν από λίγες μέρες είχαμε δημοσιεύσει το δελτίο τύπου με το οποίο ανακοίνωνε η ελληνική αντιπροσωπεία της Honda, τη συνεργασία με τον Κώστα Μητσάκη για ένα ταξίδι από την Αθήνα μέχρι το Τόκυο. Μόλις χθες όμως, η εταιρεία ανακοίνωσε την αλλαγή των πλάνων και τον σχεδιασμό ενός νέου ταξιδιού, για τους λόγους που αναφέρονται στο δελτίο τύπου που ακολουθεί:
"Σε συνέχεια της επικοινωνίας με αφορμή το δελτίο τύπου με θέμα: "Road to Japan: ένα ανατρεπτικό ταξιδιωτικό 13,500 χλμ. από την Αθήνα στο Τόκιο με Honda Supra-X 125 Helmin", θα θέλαμε να ενημερώσουμε ότι ο κος Μητσάκης Κωνσταντίνος υποχρεώθηκε να διακόψει το οδοιπορικό του και να επιστρέψει εσπευσμένα στην Αθήνα εξαιτίας σοβαρού οικογενειακού πρόβλημα που αντιμετώπισε.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ο υπολειπόμενος χρόνος να μην του επιτρέπει να συνεχίσει το ταξίδι του μέχρι την Ιαπωνία. Εναλλακτικά ο κ. Μητσάκης θα πραγματοποιήσει με Honda Supra-X 125 Helmin ένα οδοιπορικό από την Αθήνα μέχρι τη Μόσχα, οδοιπορικό μνήμης αφιερωμένο στον Ποντιακό Ελληνισμό από την Αθήνα στη Μόσχα.
Για πολλούς Έλληνες, ένα ταξίδι στις περιοχές του Εύξεινου Πόντου (με επίκεντρο την Μονή Παναγίας Σουμελά στην Τραπεζούντα) αντιπροσωπεύει ένα προσκύνημα στην αλησμόνητη γη των πατεράδων τους. Αν κρίνουμε μάλιστα από τον μύθο του Φρίξου και της Έλλης, όπως και από την Αργοναυτική εκστρατεία, στη λεκάνη του Εύξεινου Πόντου αναπτύχθηκε από αρχαιοτάτων χρόνων ένα από τα πιο μακρινά αλλά ιδιαίτερα συμπαγή κομμάτια του ελληνισμού, που έμελλε να πρωταγωνιστήσει μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα.
Παραφθαρμένα ελληνικά τοπωνύμια, γερασμένα νεοκλασικά αρχοντικά, χριστιανικές εκκλησίες, ερειπωμένα μοναστήρια, ποντιακές κοινότητες, αρχαία μνημεία, μύθοι και θρύλοι αποτελούν σήμερα τις συγκλονιστικές μαρτυρίες της μακραίωνης ελληνικής-ποντιακής παρουσίας, την οποία θα προσπαθήσει να καταγράψει ο Κωνσταντίνος Μητσάκης, οδοιπορώντας μ’ ένα Honda Supra-X 125 Helmin για 7.500 χλμ. στις παρευξείνιες χώρες.
Η Τουρκία (Σαμψούντα, Κερασούντα, Τραπεζούντα), η Γεωργία (Μπατούμι, Τιφλίδα), η Ρωσία (Βολγκογκράντ, Μόσχα), η Ουκρανία (Κίεβο, Οδησσός), η Ρουμανία (Βουκουρέστι, Κωνστάντσα) και η Βουλγαρία (Βάρνα, Μπουργκάς) θα φιλοξενήσουν την πορεία του Κωνσταντίνου Μητσάκη, που ξεκινά στις 29/6/2016 και ολοκληρώνεται στις 1/8/2016. Ο Έλληνας αναβάτης θέλει να βιώσει την ιστορική και πολιτισμική διάσταση ενός οδοιπορικού μνήμης αφιερωμένο στον Ποντιακό Ελληνισμό, το οποίο θα ολοκληρωθεί με την άφιξή του στην Μονή Παναγίας Σουμελά στην Βέροια."

https://bit.ly/MOTO_676

Από τον

Κώστα Γκαζή

4/3/2026

Στα τέλη Φεβρουαρίου, στην έκθεση custom μοτοσυκλετών “Mama Tried” στο Milwaukee, η Harley-Davidson παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον concept μοντέλο, με café-racer στιλ, τον κινητήρα Revolution Max 1250 της Pan America και έμπνευση τόσο από το κλασικό XLCR της εταιρείας, όσο και από το Πρωτάθλημα Super Hooligan.

Η RMCR, δηλαδή η Revolution Max Café Racer, έχει χτιστεί γύρω από τον σύγχρονο V2 κινητήρα της γνωστής μας Pan America, ο οποίος σε μορφή παραγωγής αποδίδει 150 hp, ενώ στο Πρωτάθλημα Super Hooligan των ΗΠΑ αποδίδει 128 hp λόγω των κανονισμών της κατηγορίας.

Υπεύθυνοι για την κατασκευή της RMCR δεν είναι κάποιος ανεξάρτητος σχεδιαστικός οίκος, αλλά η εσωτερική ομάδα design της Harley-Davidson, και η παρουσίαση της μοτοσυκλέτας στο “Mama Tried” στόχο έχει να βολιδοσκοπήσει την απήχηση του κοινού, για ενδεχόμενη έλευση του μοντέλου στην παραγωγή.

Η Harley σίγουρα δεν είναι γνωστή για τις café-racer μοτοσυκλέτες της, καθώς η μοναδική απόπειρα της εταιρείας ήταν με το -σχεδιαστικά πανέμορφο- XLCR, που παρέμεινε στην παραγωγή μόλις δύο χρόνια (1977-1979) καθώς ξένισε τόσο τους hardcore φαν της εταιρείας, όσο και τους “πιουρίστες” της κατηγορίας, καθώς ούτε οι μεν ούτε οι δε ήταν έτοιμοι για ένα Café Racer της αμερικανικής εταιρείας.

Η RMCR πατάει στη συνταγή της XLCR, χαράζοντας παράλληλα τη δική της σχεδιαστική πορεία στο 2026. Διατηρεί το bikini-φαίρινγκ, σε πιο επιθετικό και σύγχρονο στιλ, τα κλιπ-ον έχουν τοποθετηθεί χαμηλότερα, η καπιτονέ σέλα έχει πιο έντονη καμπούρα στο πίσω μέρος, ενώ τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας δεν κάνουν ρετρό παραχωρήσεις.

Ανεστραμμένο πιρούνι σεβαστών διαστάσεων της Ohlins, ακτινικές δαγκάνες της Brembo που πιάνουν σε δυο τεράστιους δίσκους μπροστά, στιβαρό ψαλίδι, μονό πίσω αμορτισέρ Ohlins, και σπορ ελαστικά χαμηλού προφίλ. Κατάμαυρη κι αυτή όπως η XLCR, με μοναδικές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν σε μεταλλικό χρώμα το σύστημα εξάτμισης της Akrapovic με τα δύο τελικά, και τα βουρτσισμένα πλαϊνά στις ζάντες -η τελευταία λεπτομέρεια αποτελεί έναν ακόμα φόρο τιμής στην XLCR.

Τα όργανα είναι ένα ποίημα του design, αφού αποτελούνται από δυο στρογγυλά ψηφιακά “ρολόγια”, ενώ η μοτοσυκλέτα έρχεται με μπόλικα εξαρτήματα από carbon -μάσκα, πλαϊνά καπάκια, προστατευτικά ψυγείου, κάλυμμα ρεζερβουάρ, σέλα, κ.α. Στο τιμόνι ξεχωρίζει ένα μαύρο σταμπιλιζατέρ. Full-Led είναι τα φωτιστικά σώματα.

Πέρα από το μαύρο χρώμα, η RMCR έχει και μερικές χρυσές λεπτομέρειες, στη μάσκα, την ουρά, τα πλαϊνά καπάκια, στα εμβλήματα, στην αλυσίδα, και στο ρεζερβουάρ του πίσω αμορτισέρ.

Από πλευράς κατηγοριοποίησης, θα μπορούσαμε να πούμε πως η μοτοσυκλέτα δεν είναι ένα καθαρό Café Racer, έχοντας και Power Cruiser στοιχεία. Μένει να δούμε αν τελικά θα περάσει στην παραγωγή, και όταν περάσει ποια θα είναι τα σημαντικά του τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και η τιμή του, ώστε να μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντι στον ανταγωνισμό -που δεν είναι και πολυπληθής στη σημερινή εποχή.

Σίγουρα αν περάσει στην παραγωγή η RMCR δεν θα είναι φθηνή, ενώ μεγάλο τμήμα του παραδοσιακού κοινού της εταιρείας πιθανώς θα του γυρίσει την πλάτη, όπως έγινε και με το XLCR. Όμως από πλευράς σχεδιασμού, η μοτοσυκλέτα δείχνει πολύ δουλεμένη και ποθητή, και σίγουρα αποτελεί κάτι φρέσκο για την αμερικάνικη εταιρεία που τα τελευταία χρόνια αναλώνεται σε ειδικές εκδόσεις.