Οι Ιστορικές Πινακίδες θα εκδίδονται πλέον από το κράτος

Με τα ιστορικά οχήματα να μπορούν να κυκλοφορούν καθημερινά στους δρόμους εφόσον είναι ασφαλισμένα

Από τον

Γιάννη Τσινάβο

6/12/2023

Η διαδικασία για την έκδοση ιστορικών πινακίδων στις μοτοσυκλέτες αλλάζει καθώς πλέον η έκδοση τους γίνεται αποκλειστικά από το κράτος και όχι από κάποιον ιδιωτικό φορέα.

Μέχρι πρότινος οι κάτοχοι ιστορικών μοτοσυκλετών είχαν το δικαίωμα να κυκλοφορούν ΜΟΝΟ τις Κυριακές (εντός νομού και σε όμορους νομούς), ενώ σε περίπτωση εκδήλωσης κάποιας λέσχης είχαν τη δυνατότητα να τα κυκλοφορήσουν από 2 μέρες πριν έως και 1 μέρα μετά. Τέλος, η κίνηση τις καθημερινές επιτρεπόταν μόνο σε εργάσιμες μέρες και ώρες και ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για επίσκεψη σε συνεργείο, φανοποιείο ή κάποιο μηχανικό με την ύπαρξη αντίστοιχου αποδεικτικού στοιχείου. Παράλληλα οι κάτοχοι ιστορικών μοτοσυκλετών δεν πλήρωναν τέλη κυκλοφορίας ενώ δεν είχαν την υποχρέωση να περάσουν τις μοτοσυκλέτες τους από ΚΤΕΟ. Ωστόσο τώρα θα χρειαστεί μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2024 να αποκτήσουν νέες ιστορικές πινακίδες -οι οποίες θα εκδίδονται από το κράτος- και να “συμμορφωθούν” στις διατάξεις του Ν. 4850/2021.

H εξαίρεση για την παράταση ισχύος του τωρινού τρόπου κυκλοφορίας τους, προέκυψε με το Άρθρο 82 του Νόμου 5043/2023 "Ρυθμίσεις σχετικά με τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης α’ και β’ βαθμού - Διατάξεις για την ευζωία των ζώων συντροφιάς - Διατάξεις για το ανθρώπινο δυναμικό του δημοσίου τομέα - Λοιπές ρυθμίσεις του Υπουργείου Εσωτερικών και άλλες επείγουσες διατάξεις", που ψηφίστηκε τη Μεγάλη Εβδομάδα στη Βουλή και δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης στις 13 Απριλίου. Αρχικά, με βάση το Νόμο 4850/2021, τα συγκεκριμένα δεδομένα για τα ιστορικά οχήματα θα έπρεπε να ισχύουν μέχρι τις 5 Μαΐου 2023, δηλαδή 18 μήνες μετά τη δημοσίευση του συγκεκριμένου νόμου σε ΦΕΚ (5 Νοεμβρίου 2021), ωστόσο υπήρξε ανατροπή η οποία προήλθε με το Νόμο 5039/2023, που δημοσιεύθηκε σε ΦΕΚ στις 3 Απριλίου 2023, σύμφωνα με τον οποίο εφαρμόζονται άμεσα οι διατάξεις του Ν. 4850/2021 σχετικά με την κυκλοφορία ιστορικών οχημάτων και τη χορήγηση νέων ιστορικών πινακίδων από τις αρμόδιες Διευθύνσεις Μεταφορών και Επικοινωνιών των Περιφερειών. Στη συνέχεια ακολούθησε, όμως, ο νέος Νόμος που έδωσε την παράταση για τα ιστορικά οχήματα μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2024.

Οι Ιστορικές Πινακίδες θα εκδίδονται πλέον από το κράτος

Τα νέα δεδομένα που ισχύουν για όσους έχουν στην κατοχή τους κάποια ιστορική μοτοσυκλέτα ή θέλουν να τη χαρακτηρίσουν ως ιστορική είναι τα εξής. Οι κάτοχοι θα πρέπει να αποκτήσουν κρατικές ιστορικές πινακίδες (ή να αλλάξουν τις υπάρχουσες ιστορικές που έχουν σε κρατικές ιστορικές), καθώς από τις 3 Απριλίου 2023 δεν επιτρέπεται, πλέον, η έκδοση ιστορικών πινακίδων από κανέναν ιδιωτικό φορέα (Ε.Ο.ΦΙΛ.Π.Α, Ο.Μ.Α.Ε, Α.ΜΟΤ.ΟΕ), με τις νέες ιστορικές πινακίδες να εκδίδονται από τις αρμόδιες Διευθύνσεις Μεταφορών και Επικοινωνιών των Περιφερειών. Επιπρόσθετα θα πρέπει να έχουν βεβαίωση χαρακτηρισμού του οχήματος ως ιστορικού. Ο χαρακτηρισμός ενός οχήματος ως ιστορικού εξακολουθεί να δίνεται αποκλειστικά από τους φορείς που εκπροσωπούν νόμιμα στην Ελλάδα τη Διεθνή Ομοσπονδία Αυτοκινήτου (Δ.Ο.Α.), τη Διεθνή Ομοσπονδία Μοτοσικλέτας (Δ.Ο.Μ.) και τη Διεθνή Ομοσπονδία Παλαιού Αυτοκινήτου (Δ.Ο.Π.Α.), βάσει των διεθνών αρχών, απαιτήσεων και προϋποθέσεων.

Θα πρέπει τα ιστορικά οχήματα να περνούν ΚΤΕΟ κάθε χρόνο, αν και οι πληροφορίες αναφέρουν ότι τελικά μπορεί η υποχρέωση αυτή να γίνει ανά 2ετία, όπως συμβαίνει και με τα υπόλοιπα οχήματα. Θα πρέπει να καταβάλλουν τέλη κυκλοφορίας ανάλογα με τον κυβισμό, 25 ή 50 ευρώ για τις μοτοσυκλέτες, ωστόσο τα ιστορικά οχήματα ηλικίας άνω των 45 ετών και λεωφορεία θα απαλλάσσονται από τέλη. Θα πρέπει να έχουν αποδεικτικό ότι διεγράφη το όχημα από το Μητρώο Αδειών Κυκλοφορίας Οχημάτων του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών ενώ θα μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα στους δρόμους καθημερινά, όπως συμβαίνει και με όλα τα υπόλοιπα οχήματα, με την προϋπόθεση ότι το όχημα είναι ασφαλισμένο, ενώ θα έχουν δικαίωμα να κυκλοφορούν ελεύθερα και εντός του Δακτυλίου της Αθήνας.

Στη συνέχεια ο κάτοχος του οχήματος θα παραλαμβάνει τα στοιχεία κυκλοφορίας (πινακίδες και άδεια) από την Υπηρεσία Μεταφορών με τις καινούργιες άδειες του Υπουργείου να έχουν ισχύ ως 5 χρόνια, με τον ιδιοκτήτη να υποχρεώνεται να την ανανεώσει έγκαιρα πριν λήξει. Εκτός από την άδεια ή βεβαίωση οριστικής διαγραφής, επέχουν θέση τίτλου κυριότητας και τα παρακάτω: βεβαιώσεις εκτελωνισμού, ιδιωτικά συμφωνητικά πώλησης, οικεία τελωνειακά παραστατικά και τιμολόγια που εκδόθηκαν κατά την εισαγωγή ή μεταβίβαση μη ταξινομημένων οχημάτων ιστορικού ενδιαφέροντος.

Ετικέτες

Ιστορικές Πινακίδες

https://bit.ly/MOTO_680

Επικαιρότητα

H πολυτιμότερη MV Agusta όλων των εποχών - Έπιασε 5πλάσιο ποσό από τις εκτιμήσεις σε δημοπρασία

Με πρώην ιδιοκτήτη τον John Surtees! - Παγκόσμια Πρωταθλήτρια το 1965 - Την οδήγησαν Hailwood - Agostini

Από τον

Θοδωρή Ξύδη

28/4/2026

Η κορυφαία των MotoGP της εποχής της έπιασε ένα ποσό που έκανε τους ειδικούς εκτιμητές να μοιάζουν με ερασιτέχνες στον τελευταίο χτύπο του σφυριού στη δημοπρασία που διοργάνωσε ο οίκος Bohnams.

Σπάνια βλέπει κανείς εργοστασιακή αγωνιστική MV Agusta να προσφέρεται σε δημοπρασία, αφού όσες έχουν απομείνει είτε βρίσκονται σε κάποιο μουσείο, είτε σε κάποια ιδιωτική συλλογή. Η προσφορά είναι εξαιρετικά σπάνια λοιπόν και η ζήτηση τεράστια, όμως ακόμη και αυτό δεν προϊδέασε κανένα για το ποσό που χρειάστηκε τελικά να δοθεί για να αλλάξει χέρια η 500άρα αγωνιστική Agusta του 1965, για την οποία σας μιλήσαμε πριν από δύο περίπου μήνες.

Πρόκειται για τη μοτοσυκλέτα με την οποία ο Mike Hailwood κέρδισε το τελευταίο από τα τέσσερα σερί πρωταθλήματα για την Agusta στην κορυφαία κατηγορία πριν αποχωρήσει για τη Honda, αφήνοντας το No.1 στους αναβάτες των Ιταλών στον ομόσταυλό του και ανερχόμενο τότε GIacomo Agostini, τον οποίο και άφησε εκείνη τη χρονιά στη δεύτερη θέση της παγκόσμιας κατάταξης.

Η γνήσια εργοστασιακή μοτοσυκλέτα αγοράστηκε από τον John Surtees τη 10ετία του 1980 όταν πωλήθηκαν τα υπάρχοντα του αγωνιστικού τμήματος της MV Agusta και ο μέχρι πρότινος ιδιοκτήτης της την έκανε δικιά του το 2005 απευθείας από τον Βρετανό θρύλο.

Τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας που κατάφερε να αποσπάσει το ποσό του 1.115.594 ευρώ, το μεγαλύτερο που έχει δοθεί ποτέ για MV Agusta, έχουν άγνωστο αγωνιστικό ιστορικό, ενώ πιστεύεται ότι με αυτή αγωνίστηκε το 1965 τόσο ο Ago όσο και ο Hailwood και ως σύνολο είναι σύμφωνη με τις προδιαγραφές που χρησιμοποιούσε η εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta στα μέσα της δεκαετίας του 1960.

Αν και είχε αποχωρήσει τέσσερα χρόνια πριν από την ομάδα, ο Surtees την αγόρασε γιατί, όπως έγραψε και σε σχετική επιστολή του προς τον άνθρωπο που την αγόρασε από αυτόν, πρόκειται για "...μια εξέλιξη του ίδιου τύπου μηχανής που οδηγούσα μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1960". Η συγκεκριμένη μάλιστα ήταν και η μοναδική που κράτησε το εργοστάσιο ως ολοκληρωμένη μοτοσυκλέτα από τις 4κύλινδρες εκείνης της εποχής και έπειτα πούλησε, εκτός από εκείνες που κατέληξαν στο μουσείο της MV Agusta, το οποίο και πιστοποίησε τη γνησιότητά της.

Η μοτοσυκλέτα πέρασε από σχολαστική ανακατασκευή διατηρώντας τη συντριπτική πλειοψηφία των γνήσιων εξαρτημάτων της, εκτός από το κάλυμμα της σέλας που αντικαταστάθηκε και τα δύο αμορτισέρ που είναι αντιγραφές των αυθεντικών. Ξεχωρίζει επίσης από το τετραγωνικής διατομής ψαλίδι, το οποίο ήταν μία από τις τελευταίες αναβαθμίσεις που έκανε η MV Agusta σε αυτή τη μηχανή -το προηγούμενο ήταν οβάλ.

Στην επιστολή ο Surtees αναφέρει επίσης πως όλες οι λεπτομέρειες, όπως οι πλήμνες, οι ακτίνες, οι ζάντες, μαζί με την υπόλοιπη μοτοσυκλέτα, είναι όλα πρωτότυπα.

Ο μοναδικός στην ιστορία Παγκόσμιος Πρωταθλητής MotoGP που έχει καταφέρει να κερδίσει και τον αντίστοιχο τίτλο στη Formula 1 χρησιμοποίησε τη συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα σε επιδείξεις σε όλη την Ευρώπη και στη Νέα Ζηλανδία και την οδήγησε τελευταία φορά στη συνάντηση Spa Francorchamps Revival το 2006. Δεν θα πρέπει επίσης να συγχέεται με τις ρέπλικες που έφτιαξε ο Surtees έπειτα και από τη σχετική άδεια που του παραχώρησε η MV Agusta. Η μοτοσυκλέτα είναι λειτουργική, αλλά θα χρειαστεί εκ νέου συντήρηση για να οδηγηθεί καθώς έμεινε ανενεργή για μεγάλη χρονική περίοδο.

Σε κάθε περίπτωση το ποσό που έπιασε στη δημοπρασία η 4κύλινδρη MV Agusta δικαιώνει το προσωνύμιό "Ferrari των μοτοσυκλετών" που έχει κερδίσει από το κοινό, όχι μόνο για τα 37 Παγκόσμια Πρωταθλήματα που έχει κατακτήσει. Το κοινό πάθος που είχαν οι Domenico Agusta και Enzo Ferrari για τους αγώνες αλλά και το γεγονός ότι κατασκεύαζαν μοντέλα για τον δρόμο ώστε να τα πουλήσουν για να χρηματοδοτήσουν τα αγωνιστικά τους όνειρα ήταν ίσως το κύριο από τα συστατικά που συντέλεσαν στο χτίσιμο του μύθου της MV Agusta και την έφεραν στη συνείδηση του κοινού στο ίδιο επίπεδο με τη συμπατριώτισσά της Ferrari, για τα αγωνιστικά της οποίας ξοδεύονται αστρονομικά ποσά στις δημοπρασίες.