Πανελλήνια Συγκέντρωση Μοτοσυκλετιστών: Λήγει το θρίλερ

Ορίστηκε η τοποθεσία για την 36η Παν. Συγκέντρωση
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

17/5/2017

Μετά από πολλά πισωγυρίσματα, αρκετές αλλαγές στην τοποθεσία και ένα μικρό θρίλερ με διαπραγματεύσεις, τελικά η Πανελλήνια Συγκέντρωση Μοτοσυκλετιστών έκλεισε τοποθεσία διεξαγωγής για τα Λουτρά Νέας Απολλωνίας.

Είχε προηγηθεί η Καλαμπάκα με μεγάλη βεβαιότητα, η Ηγουμενίτσα και τόσα άλλα μέρη, όμως τελικά μετά από ακυρώσεις και νέες διαπραγματεύσεις, για πρώτη φορά με τόσο μεγάλη καθυστέρηση, η Παν. Συγκ. Μοτοσυκλετιστών θα γίνει στα Λουτρά Βόλβης ή αλλιώς Λουτρά Νέας Απολλωνίας.

Πρόκειται για την δεύτερη μεγαλύτερη λίμνη της Ελλάδας, με ιαματικά λουτρά ξακουστά από την αρχαιότητα. Το μικρό χωριό έχει ελάχιστους κατοίκους και τα τελευταία χρόνια γνωρίζει τον τουρισμό με επισκέπτες από τα Βαλκάνια, όταν πριν την κρίση συμπλήρωνε πληρότητα από ντόπιους. Η τοποθεσία έχει τεράστια ποσότητα γεωθερμίας, που κατά καιρούς έχει συζητηθεί ακόμα και η δημιουργία βιομηχανικής ζώνης για να βρει τρόπο εκμετάλλευσης η τεράστια αυτή ποσότητα ενέργειας. Μεμονωμένα ως μέρος, αξίζει μία επίσκεψη έτσι κι αλλιώς, ιδιαίτερα για τα ιαματικά λουτρά. Τι γίνεται με την Πανελλήνια όμως;

Η Πανελλήνια Συγκέντρωση θα έπρεπε να γίνει είτε στην Ν. Ελλάδα είτε κάπου πιο κεντρικά, με δεδομένο ότι έχει μονοπωλήσει την Β. Ελλάδα με ελάχιστα διαλείμματα τα τελευταία χρόνια. Το γεγονός αυτό όμως δεν είναι θέμα επιλογής. Τα σωματεία και οι λέσχες που απαρτίζουν την ΜΟΤ.Ο.Ε. αναλαμβάνουν αντίστοιχα να βοηθήσουν στην διοργάνωση και την διεξαγωγή. Κινητικότητα και διάθεση για αυτό, δεν δείχνουν κάθε φορά νέοι άνθρωποι αν και τους προτείνεται. Φτάνουμε έτσι την τελευταία στιγμή κάθε φορά, και φέτος το περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά, να συζητείται στο τέλος η Β. Ελλάδα.

Η δυσκολία στην διαπραγμάτευση και στην επιλογή της τοποθεσίας, υπάρχει γιατί η Πανελλήνια χρειάζεται μία σειρά από μέτρα (βλ. έξοδα) από την μεριά του Δήμου που την φιλοξενεί, τα οποία δεν είναι και βέβαιο ότι θα αποσβεστούν από την κίνηση των ντόπιων επιχειρήσεων, μέσα από την επισκεψημότητα. Δεύτερος λόγος είναι η ασφάλεια και η ανησυχία των ντόπιων που γνωρίζουν ότι η Πανελλήνια συνοδεύεται – δυστυχώς – και από ατυχήματα. Τα τελευταία χρόνια, η πιο άμεση αντιμετώπιση της Τροχαίας έγινε στην Καστοριά. Με το Νεστόριο να φιλοξενεί την Πανελλήνια, ο κύριος όγκος των επισκεπτών βρισκόταν στην πόλη της Καστοριάς, που μετά την επίθεση σε περιπολικό το πρώτο βράδυ, η τροχαία έφερε διμοιρία των ΜΑΤ το επόμενο και χωρίς να επέμβει άμεσα χαλώντας το σκηνικό που είχε στηθεί, μοίραζε κλίσεις μέχρι το ξημέρωμα προχωρώντας και σε κατασχέσεις μοτοσυκλετών. Πριν από αυτό, κι από τότε, δεν έχουμε δει τόσο καλή αστυνόμευση...

Φέτος η τοποθεσία που έχει επιλεγεί, θα θέσει τους τοπικούς δήμους στα όριά τους. Με δεδομένο ότι το μικρό χωριό δεν προσφέρει «ζωή» εκτός του κάμπινγκ, οι μοτοσυκλέτες θα μετακινούνται αρκετά χιλιόμετρα μακρύτερα εκατέρωθεν ενός δρόμου που αποτελείται από μεγάλες ευθείες. Αυτό είναι το επόμενο πρόβλημα για την Πανελλήνια Συγκέντρωση και όλα τα σκηνικά που θα στηθούν από τα ίδια άτομα. Εδώ η ευθύνη θα πέσει, για άλλη μία φορά, στην τοπική αστυνομία και τροχαία, που είναι αμφίβολο αν θα έχουν προετοιμαστεί κατάλληλα για να ελέγξουν τον κόσμο και να περιορίσουν τα φαινόμενα της Πανελλήνιας και κατ’ επέκταση τα ατυχήματα. Ευχόμαστε να μην είναι αυτή η περίπτωση και να μην συμβεί το παραμικρό!

Ήδη, σε άλλη συγκέντρωση / μοτοπορεία, πρόσφατα στην Β. Ελλάδα, ερευνάται ένα τραγικό δυστύχημα, για το οποίο αναμένουμε την ενημέρωση από την Τροχαία Σερρών πριν επεκταθούμε.

Με μία δόση υπερβολής, αλλά και κοντά στην πραγματικότητα, την ταχύτητα των μοτοσυκλετών ίσως ανακόψει το αέρινο τοίχος από μυγάκια / ζουζούνια κτλ που θα περιβάλλει την παλιά εθνική οδό. Την άνοιξη είναι αδύνατο να βγάλεις όλο τον δρόμο, αν δεν σταματήσεις για να καθαρίσεις ζελατίνα, έχοντας μερικά κιλά μαμούνια επάνω σου. Το πρόβλημα είναι πολλαπλά μικρότερο τον Ιούνιο, όμως φέτος τόσο οι βροχές που έχουν τραβήξει σε διάρκεια, όσο και οι λιγότεροι ψεκασμοί στην περιοχή, ίσως να παίξουν τον ρόλο τους. Για το κάμπινγκ ας προετοιμαστούν όλοι με τον καλύτερο τρόπο, για το χειρότερο σμήνος…

Ευχόμαστε λοιπόν, για ακόμα μία φορά, την επιτυχή διοργάνωση της Πανελλήνιας Συγκέντρωσης με μηδενικά ατυχήματα και στο καλύτερο δυνατό κλίμα. Τις επόμενες μέρες η ΜΟΤ.Ο.Ε. θα ενημερώσει και για το πρόγραμμα των εκδηλώσεων.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.