Suzuki Hayabusa: Βάζουμε τέλος σε όλες τις φήμες! Πότε έρχεται & πώς θα είναι!

Πιο ρεαλστικά σενάρια
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

24/1/2019

Η είδηση για νέα Suzuki Hayabusa αποτελεί σίγουρη λύση ώστε να δημιουργήσεις θέμα από εκεί που δεν υπάρχει: Πετάς την λέξη “turbo” κι ένα «ίσως», κι έχεις ήδη μαγνητίσει τον κόσμο. Τελευταία βρήκαν άλλο τρόπο, λένε πως σταμάτησε η παραγωγή της, όταν ξεκάθαρα δεν ισχύει κάτι τέτοιο! Βάζουμε τέλος σε όλα τα σενάρια κι όλες τις φήμες, παλιές και νέες που σίγουρα θα βγαίνουν από εδώ και πέρα, μέχρι να το ξαναδούμε στις Εκθέσεις.
Ήρθαν στο φως σχέδια πατεντών που δημοσιεύουν οι Ισπανοί, εξαιτίας μιας διευκρίνισης που ζητήθηκε στην Suzuki και με αυτή την αφορμή προχωρούμε και στην αποκάλυψη για το χρονοδιάγραμμα παραγωγής, το οποίο, ναι, φυσικά και είναι μακρινό!

Θα μπορούσε να μην έχει δημιουργηθεί αυτό το κενό, αλλά είναι γεγονός πως η Suzuki έχει πέσει σε χειμέρια νάρκη καθώς η γκάμα των μοντέλων αντί να πλυθαίνει σε αριθμούς, παραμένει στάσιμη. Υππάρχει σοβαρή κι εύγλωτη δικαιολογία, καθώς μεγάλο ρόλο σε αυτή την στασιμότητα έχει διαδραματήσει το πλάνο της Suzuki για κατασκευή ενός νέου εργοστασίου στην Hamamatsu, που έχει ήδη ξεκινήσει. Πρόκειται για μία νέα εγκατάσταση έκτασης 40 στρεμμάτων με στόχο να επιταχύνει τις διαδικασίες παραγωγής, πληρώντας έτσι τις κατάλληλες τεχνολογικές προϋποθέσεις ώστε να επιστρέψει δυναμικά στον ανταγωνισμό. Πέρσι στην INTERMOT και έπειτα στην EICMA μας έδειξε το νέο Katana, χωρίς όμως η παρουσία της να διαθέτει ποικιλία μοντέλων, παρόλο που προσπάθησε να την κάνει να φανεί πλουσιότερη ονομάζοντας νέα, όλα τα μοντέλα με απλές αλλαγές στην εμφάνιση. Πρακτικά αυτό μπορεί να το πει μονάχα για το Katana, αν κι αυτό στην πράξη είναι ένα καμουφλαρισμένο GSX-S.

Τέλος η Hayabusa στην Ευρώπη από 31 Δεκεμβρίου - Συνεχίζεται η παραγωγή της για τις υπόλοιπες αγορές

Για την Suzuki η Hayabusa είναι μία μοτοσυκλέτα για γρήγορα ταξίδια και διασκέδαση, που σημαίνει πως δεν απολαμβάνει την ίδια προτεραιότητα που θα είχε ένα πιο μαζικό μοντέλο για καθημερινή χρήση. Σε κάθε περίπτωση όμως έχει μία αναγνωρισμένα τεράστια απήχηση σε όλο τον κόσμο, κι έτσι ουδέποτε η Suzuki δεν έχει σκεφτεί να την αποσύρει από την παραγωγή, όπως έσπευσαν να δημοσιεύσουν πολλοί άλλοι, πριν λίγο καιρό! Στην πραγματικότητα απλά σταμάτησε η εισαγωγή της στην Ευρώπη αφού πλέον δεν πληροί τις προδιαγραφές Euro4 και διατίθεται σε άλλες αγορές, όπως η αμερικάνικη αλλά και η Ινδική, εκεί όπου η Suzuki διατηρεί και αποκλειστικό εργοστάσιο για την αχανή αυτή χώρα, ώστε να καλύψει την ζήτηση αλλά και να γλιτώσει την πρόσθετη φορολογία από το τελωνείο.

Δίνοντας τροφή για να γράψουν ακόμη ένα σενάριο για το Hayabusa, η Suzuki φανέρωσε κάποιες από τις πατέντες για το “γεράκι” που αφορούν το σύστημα εξαγωγής του. Απ’ ότι φαίνεται ο διάδοχος του Hayabusa διατηρεί την παράδοση που έχει το μοντέλο να είναι εξοπλισμένο με δύο τελικά, όμως αυτή τη φορά εντοπίζονται αρκετές και ουσιαστικές διαφορές. Αρχικά ο κεντρικός καταλύτης έχει επανασχεδιαστεί, μεγαλώνοντας σε μέγεθος ενώ οι σωλήνες που καταλήγουν στα τελικά της εξάτμισης αρχίζουν από διαφορετικό σημείο με αποτέλεσμα να είναι ασύμμετροι, κάτι που υποδηλώνει πως στο εσωτερικό του καταλύτη πιθανότατα να έχουν σχεδιαστεί διαφορετικά “μονοπάτια” για την έλευση των καυσαερίων. Ακόμη, οι σωλήνες έχουν διαφορετική διάμετρο με τον δεξί να είναι μεγαλύτερος ενώ είναι εφοδιασμένος και με μια βαλβίδα μεταβολής της ταχύτητας των καυσαερίων. Ο αριστερός είναι αφενός μεν μικρότερης διαμέτρου αλλά αφετέρου έχει μεγαλύτερο μήκος καθώς εκφύεται νωρίτερα απ’ τον καταλύτη σε αντίθεση με τον δεξί που εκφύεται απ’ τη γωνία του.

Το νέο σύστημα εξαγωγής που παρουσιάζει η Suzuki στις πατέντες αφενός μεν αποσκοπεί στην εναρμόνιση του μοντέλου με τις προδιαγραφές Euro5 αλλά αφετέρου δίνει τη δυνατότητα να υπάρχουν διαφορετικές αποδόσεις μέσω της βαλβίδας. Η εικασία ενισχύεται τόσο απ’ τη διαφορετική διάμετρο που έχουν οι σωλήνες όσο και απ’ το διαφορετικό μήκους τους. Ο ρόλος της βαλβίδας στην προκείμενη περίπτωση, εκτός απ’ τον να ελέγχει την ροή των καυσαερίων –άλλα και να μειώνει την ένταση του ήχου- ενδεχομένως να μπορεί να δεχτεί μια ακόμη λειτουργία, την κατάργηση του ενός τελικού με αποτέλεσμα από 4 σε 2 να γίνεται 4 σε 1 ώστε να επιτυγχάνονται πάντα οι επιθυμητές επιδόσεις βάσει των συνθηκών.

 

Οκτώβριο 2020 έναρξη παραγωγής με την εμπορική της πορεία να αρχίζει Ιανουάριο του 2021!

Υπάρχει η θεωρεία πως η ύπαρξη της βαλβίδας ενδεχομένως να υποδηλώνει πως ο κινητήρας θα αλλάξει και το Hayabusa θα αποκτήσει μεταβλητό χρονισμό των βαλβίδων, όμως αυτό δεν πρόκειται να συμβεί.

Η νέα Hayabusa δεν θα έχει μεγάλες αλλαγές στον κινητήρα, πέρα από όσες είναι απαραίτητες για περνά τις νέες αυστηρότερες προδιαγραφές. Ούτε turbo, ούτε μεταβλητό χρονισμό, τίποτα από όλα αυτά. Θα δούμε μία πρώτη της εικόνα στην επόμενη EICMA, ωστόσο μπαίνει στην παραγωγή σε δύο χρόνια, τον Οκτώβριο του 2020 και αρχίζει την εμπορική της πορεία από αρχές του 2021! Η ολοκλήρωση του νέου εργοστασίου της Suzuki θα ολοκληρωθεί το 2023, ωστόσο αυτό δεν σημαίνει πως στις νέες γραμμές παραγωγής θα μεταφερθούν όλα τα μοντέλα. Απεναντίας, υπάρχει περίπτωση η Hayabusa να μείνει σε αυτό που είναι τώρα. Μέχρι τότε ποιος ξέρει πόσες ακόμη θεωρείες θα ακούσουμε, ή πόσες φωτογραφείες Photoshop θα δούμε. Να θυμάστε όμως τις παραπάνω ημερομηνίες, όπως και το γεγονός πως το νέο μοντέλο δεν θα διαφέρει από το προηγούμενο, παρά ελάχιστα στην εμφάνιση, ώστε να υπάρχει ο απαιρέτητος διαχωρισμός από το προηγούμενο μοντέλο, όπως και η ανανέωση. Ενώ στον κινητήρα θα διαφέρει μονάχα σε ότι έχει να κάνει με τις νέες προδιαγραφές.

Ετικέτες

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.