Suzuki Hayabusa: Βάζουμε τέλος σε όλες τις φήμες! Πότε έρχεται & πώς θα είναι!

Πιο ρεαλστικά σενάρια
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

24/1/2019

Η είδηση για νέα Suzuki Hayabusa αποτελεί σίγουρη λύση ώστε να δημιουργήσεις θέμα από εκεί που δεν υπάρχει: Πετάς την λέξη “turbo” κι ένα «ίσως», κι έχεις ήδη μαγνητίσει τον κόσμο. Τελευταία βρήκαν άλλο τρόπο, λένε πως σταμάτησε η παραγωγή της, όταν ξεκάθαρα δεν ισχύει κάτι τέτοιο! Βάζουμε τέλος σε όλα τα σενάρια κι όλες τις φήμες, παλιές και νέες που σίγουρα θα βγαίνουν από εδώ και πέρα, μέχρι να το ξαναδούμε στις Εκθέσεις.
Ήρθαν στο φως σχέδια πατεντών που δημοσιεύουν οι Ισπανοί, εξαιτίας μιας διευκρίνισης που ζητήθηκε στην Suzuki και με αυτή την αφορμή προχωρούμε και στην αποκάλυψη για το χρονοδιάγραμμα παραγωγής, το οποίο, ναι, φυσικά και είναι μακρινό!

Θα μπορούσε να μην έχει δημιουργηθεί αυτό το κενό, αλλά είναι γεγονός πως η Suzuki έχει πέσει σε χειμέρια νάρκη καθώς η γκάμα των μοντέλων αντί να πλυθαίνει σε αριθμούς, παραμένει στάσιμη. Υππάρχει σοβαρή κι εύγλωτη δικαιολογία, καθώς μεγάλο ρόλο σε αυτή την στασιμότητα έχει διαδραματήσει το πλάνο της Suzuki για κατασκευή ενός νέου εργοστασίου στην Hamamatsu, που έχει ήδη ξεκινήσει. Πρόκειται για μία νέα εγκατάσταση έκτασης 40 στρεμμάτων με στόχο να επιταχύνει τις διαδικασίες παραγωγής, πληρώντας έτσι τις κατάλληλες τεχνολογικές προϋποθέσεις ώστε να επιστρέψει δυναμικά στον ανταγωνισμό. Πέρσι στην INTERMOT και έπειτα στην EICMA μας έδειξε το νέο Katana, χωρίς όμως η παρουσία της να διαθέτει ποικιλία μοντέλων, παρόλο που προσπάθησε να την κάνει να φανεί πλουσιότερη ονομάζοντας νέα, όλα τα μοντέλα με απλές αλλαγές στην εμφάνιση. Πρακτικά αυτό μπορεί να το πει μονάχα για το Katana, αν κι αυτό στην πράξη είναι ένα καμουφλαρισμένο GSX-S.

Τέλος η Hayabusa στην Ευρώπη από 31 Δεκεμβρίου - Συνεχίζεται η παραγωγή της για τις υπόλοιπες αγορές

Για την Suzuki η Hayabusa είναι μία μοτοσυκλέτα για γρήγορα ταξίδια και διασκέδαση, που σημαίνει πως δεν απολαμβάνει την ίδια προτεραιότητα που θα είχε ένα πιο μαζικό μοντέλο για καθημερινή χρήση. Σε κάθε περίπτωση όμως έχει μία αναγνωρισμένα τεράστια απήχηση σε όλο τον κόσμο, κι έτσι ουδέποτε η Suzuki δεν έχει σκεφτεί να την αποσύρει από την παραγωγή, όπως έσπευσαν να δημοσιεύσουν πολλοί άλλοι, πριν λίγο καιρό! Στην πραγματικότητα απλά σταμάτησε η εισαγωγή της στην Ευρώπη αφού πλέον δεν πληροί τις προδιαγραφές Euro4 και διατίθεται σε άλλες αγορές, όπως η αμερικάνικη αλλά και η Ινδική, εκεί όπου η Suzuki διατηρεί και αποκλειστικό εργοστάσιο για την αχανή αυτή χώρα, ώστε να καλύψει την ζήτηση αλλά και να γλιτώσει την πρόσθετη φορολογία από το τελωνείο.

Δίνοντας τροφή για να γράψουν ακόμη ένα σενάριο για το Hayabusa, η Suzuki φανέρωσε κάποιες από τις πατέντες για το “γεράκι” που αφορούν το σύστημα εξαγωγής του. Απ’ ότι φαίνεται ο διάδοχος του Hayabusa διατηρεί την παράδοση που έχει το μοντέλο να είναι εξοπλισμένο με δύο τελικά, όμως αυτή τη φορά εντοπίζονται αρκετές και ουσιαστικές διαφορές. Αρχικά ο κεντρικός καταλύτης έχει επανασχεδιαστεί, μεγαλώνοντας σε μέγεθος ενώ οι σωλήνες που καταλήγουν στα τελικά της εξάτμισης αρχίζουν από διαφορετικό σημείο με αποτέλεσμα να είναι ασύμμετροι, κάτι που υποδηλώνει πως στο εσωτερικό του καταλύτη πιθανότατα να έχουν σχεδιαστεί διαφορετικά “μονοπάτια” για την έλευση των καυσαερίων. Ακόμη, οι σωλήνες έχουν διαφορετική διάμετρο με τον δεξί να είναι μεγαλύτερος ενώ είναι εφοδιασμένος και με μια βαλβίδα μεταβολής της ταχύτητας των καυσαερίων. Ο αριστερός είναι αφενός μεν μικρότερης διαμέτρου αλλά αφετέρου έχει μεγαλύτερο μήκος καθώς εκφύεται νωρίτερα απ’ τον καταλύτη σε αντίθεση με τον δεξί που εκφύεται απ’ τη γωνία του.

Το νέο σύστημα εξαγωγής που παρουσιάζει η Suzuki στις πατέντες αφενός μεν αποσκοπεί στην εναρμόνιση του μοντέλου με τις προδιαγραφές Euro5 αλλά αφετέρου δίνει τη δυνατότητα να υπάρχουν διαφορετικές αποδόσεις μέσω της βαλβίδας. Η εικασία ενισχύεται τόσο απ’ τη διαφορετική διάμετρο που έχουν οι σωλήνες όσο και απ’ το διαφορετικό μήκους τους. Ο ρόλος της βαλβίδας στην προκείμενη περίπτωση, εκτός απ’ τον να ελέγχει την ροή των καυσαερίων –άλλα και να μειώνει την ένταση του ήχου- ενδεχομένως να μπορεί να δεχτεί μια ακόμη λειτουργία, την κατάργηση του ενός τελικού με αποτέλεσμα από 4 σε 2 να γίνεται 4 σε 1 ώστε να επιτυγχάνονται πάντα οι επιθυμητές επιδόσεις βάσει των συνθηκών.

 

Οκτώβριο 2020 έναρξη παραγωγής με την εμπορική της πορεία να αρχίζει Ιανουάριο του 2021!

Υπάρχει η θεωρεία πως η ύπαρξη της βαλβίδας ενδεχομένως να υποδηλώνει πως ο κινητήρας θα αλλάξει και το Hayabusa θα αποκτήσει μεταβλητό χρονισμό των βαλβίδων, όμως αυτό δεν πρόκειται να συμβεί.

Η νέα Hayabusa δεν θα έχει μεγάλες αλλαγές στον κινητήρα, πέρα από όσες είναι απαραίτητες για περνά τις νέες αυστηρότερες προδιαγραφές. Ούτε turbo, ούτε μεταβλητό χρονισμό, τίποτα από όλα αυτά. Θα δούμε μία πρώτη της εικόνα στην επόμενη EICMA, ωστόσο μπαίνει στην παραγωγή σε δύο χρόνια, τον Οκτώβριο του 2020 και αρχίζει την εμπορική της πορεία από αρχές του 2021! Η ολοκλήρωση του νέου εργοστασίου της Suzuki θα ολοκληρωθεί το 2023, ωστόσο αυτό δεν σημαίνει πως στις νέες γραμμές παραγωγής θα μεταφερθούν όλα τα μοντέλα. Απεναντίας, υπάρχει περίπτωση η Hayabusa να μείνει σε αυτό που είναι τώρα. Μέχρι τότε ποιος ξέρει πόσες ακόμη θεωρείες θα ακούσουμε, ή πόσες φωτογραφείες Photoshop θα δούμε. Να θυμάστε όμως τις παραπάνω ημερομηνίες, όπως και το γεγονός πως το νέο μοντέλο δεν θα διαφέρει από το προηγούμενο, παρά ελάχιστα στην εμφάνιση, ώστε να υπάρχει ο απαιρέτητος διαχωρισμός από το προηγούμενο μοντέλο, όπως και η ανανέωση. Ενώ στον κινητήρα θα διαφέρει μονάχα σε ότι έχει να κάνει με τις νέες προδιαγραφές.

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.