Suzuki - Πρώτο ηλεκτρικό δίκυκλο το 2024, 8 συνολικά ηλεκτρικά δίκυκλα μέχρι το 2030

Το Hamamatsu ανακοίνωσε τα σχέδια του για ανθρακική ουδετερότητα
Suzuki ηλεκτρικά σχέδια
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

27/1/2023

Η Suzuki έδωσε στη δημοσιότητα τα σχέδια της για την στρατηγική ανάπτυξης της μέχρι το 2030, σχέδια που περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων την παρουσίαση της πρώτης ηλεκτρικής της "μοτοσυκλέτας" (το πιθανότερο είναι να αφορά scooter, με το Hamamatsu όμως να χρησιμοποιεί τη λέξη μοτοσυκλέτα) το 2024 και οκτώ συνολικά EV δικύκλων μέχρι το 2030. Παράλληλα, οι Ιάπωνες θα συνεχίσουν να παράγουν βενζινοκίνητες μεγάλες μοτοσυκλέτες, αλλά με συνθετικά καύσιμα.

Όπως όλοι γνωρίζουμε, και από την απόσυρση της Suzuki από τα παγκόσμια αγωνιστικά δρώμενα μοτοσυκλετών, η ιαπωνική εταιρεία στοχεύει σε μία μεγάλη αναδιάρθρωση και αναπροσαρμογή των στόχων της, με άξονες την ηλεκτροκίνηση και τα συνθετικά καύσιμα, και την περίφημη ανθρακική ουδετερότητα.

Suzuki

Η Suzuki αναφέρεται στη στρατηγική της για το 2030, μιλώντας για παραγωγή ‘Sho-Sho-Kei-Tan-Bi (Smaller, Fewer, Lighter, Shorter, Beauty)’, ήτοι μικρότερα, λιγότερα, ελαφρύτερα και… “ομορφιά” -βάλτε όμορφα. Συνεχίζει κάνοντας λόγο για “lean management” (λιτή διοίκηση), και τις 3 αρχές της φιλοσοφίας Kaizen (συνεχής βελτίωσης).

Όσον αφορά στην ανθρακική ουδετερότητα της εταιρείας, η Suzuki στοχεύει να είναι ανθρακικά ουδέτερη (carbon neutral) μέχρι το 2050 στην Ιαπωνία και Ευρώπη, και μέχρι το 2070 στην Ινδία. Συγκριτικά η Honda κάνει λόγο επίσης για ανθρακική ουδετερότητα για όλα τα προϊόντα και τις εμπορικές της δραστηριότητες το 2050, ενώ το ίδιο υποστηρίζει και η Yamaha -όσον αφορά στους Ιάπωνες κατασκευαστές, η Kawasaki δεν είναι ακόμα τόσο ξεκάθαρη.

Στα αυτοκίνητα, η Suzuki προτίθεται να παρουσιάσει τα πρώτα μεταφορικά μικρά ηλεκτρικά οχήματα της στην Ιαπωνία μέσα στο 2023, με επόμενο στόχο την παρουσίαση έξι αυτοκινήτων και SUV μέχρι το 2030. Παράλληλα θα εξελίξει νέα υβριδικά μοντέλα. Στην Ευρώπη, τα μικρά battery EV τετράτροχα της εταιρείας θα έρθουν το 2024, με τα αυτοκίνητα και τα SUV το 2030, ενώ το ίδιο θα συμβεί και στην τεράστια αγορά της Ινδίας. Οι Ιάπωνες θα παράγουν και θερμικά τετράτροχα που θα χρησιμοποιούν CNG, biogas και μείγματα αιθανόλης.

Hayabusa

Στις μοτοσυκλέτες, η Suzuki θα παρουσιάσει το 2024 την πρώτη της μικρή ηλεκτρική “μοτοσυκλέτα”, με στόχο τη μετακίνηση στα αστικά κέντρα, ενώ στοχεύει στην παρουσίαση 8 συνολικά ηλεκτρικών δικύκλων μέχρι το 2030 -για μια αναλογία 25% με τα βενζινοκίνητα μοντέλα της γκάμας της. Για τα μεγαλύτερα μοντέλα μοτοσυκλετών της η Suzuki σκέφτεται να υιοθετήσει τη λύση της χρήσης ανθρακικά ουδέτερων καυσίμων -συνθετικά, βιοκαύσιμα, κλπ.

Αντίστοιχα η Honda έχει ανακοινώσει για την παρουσίαση 10 νέων ηλεκτρικών μοντέλων μοτοσυκλέτας σε παγκόσμια κλίμακα μέχρι το 2025, 7 scooter και 3 μοτοσυκλέτες. Όμως και η Kawasaki αναμένεται να παρουσιάσει τα ηλεκτρικά Z και Ninja που απευθύνονται στην Α1 μέσα στο 2023, ενώ έναν χρόνο αργότερα, το 2024, θα μπει στην παραγωγή και η υβριδική μοτοσυκλέτα του Akashi, που θα είναι η πρώτη στον κόσμο σε επίπεδο παραγωγής. Η Yamaha έχει ήδη παρουσιάσει μέσα στο 2022 έξι διαφορετικά ηλεκτρικά δίκυκλα που στοχεύουν αποκλειστικά στις αστικές μετακινήσεις και αποτελείται από ηλεκτρικά υποβοηθούμενα ποδήλατα έως και κανονικά scooter της Α1 κατηγορίας διπλωμάτων. 

Στις μικρές εξωλέμβιες μηχανές, η Suzuki θα παρουσιάσει τα πρώτα της ηλεκτρικά μοντέλα μέσα στο 2024, ενώ σχεδιάζει να έχει παρουσιάσει συνολικά 5 μοντέλα μέχρι το 2030, για μια αναλογία 5% σε σχέση με τα βενζινοκίνητα μοντέλα της. Για τα ισχυρότερα μοντέλα της σκέφτεται να χρησιμοποιήσει ανθρακικά ουδέτερα καύσιμα.

Παράλληλα η Suzuki εξετάζει μια ποικιλία λύσεων για την ηλεκτρική αστική κινητικότητα, όπως ηλεκτρικά οχήματα χαμηλών ταχυτήτων για μεγάλους σε ηλικία οδηγούς που έχουν επιστρέψει εθελοντικά τα διπλώματα οδήγησης τους, και το ηλεκτρικό μεταφορικό όχημα Mobile Mover που έχει εξελιχθεί σε συνεργασία με την M2 Labo.

Στην ανθρακική ουδετερότητα των εργοστασίων της, η Suzuki στοχεύει να την πετύχει στα εργοστάσια της Ιαπωνίας μέχρι το 2035. Παράλληλα προωθεί τη δημιουργία έξυπνων εργοστασίων για το μέλλον, ώστε να είναι ανθρακικά ουδέτερη και στη συνέχεια. Το εργοστάσιο του Hamamatsu, που παράγονται οι περισσότερες μοτοσυκλέτες της, αναμένεται να είναι ανθρακικά ουδέτερο μέχρι το 2027, νωρίτερα από τον αρχικό στόχο του 2030.

Σημειώστε πως στην Ινδία η Suzuki παράγει βιο-αέριο από την κοπριά αγελάδων για τα οχήματα CNG, ενώ στο εργοστάσιο του Kosai στην Ιαπωνία παράγει από τα τέλη του 2022 υδρογόνο κίνησης από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

R&D Δομή και συνεργασία με εξωτερικούς συνεργάτες

Suzuki

Οι Suzuki headquarters, Yokohama Lab., Suzuki R&D Center India, και Maruti Suzuki θα συνεργαστούν για αποδοτική εξέλιξη σε κάθε τομέα των μελλοντικών, προηγμένων και μαζικής παραγωγής τεχνολογιών. Επιπλέον, το Κέντρο Καινοτομίας της Suzuki (Suzuki Innovation Center) αναζητά νέες συνεργασίες και καινοτομίες στην Ινδία. Το Hamamatsu προτίθεται να συνεργαστεί και με εξωτερικούς συνεργάτες που θα περιλαμβάνουν start-up εταιρείες, Πανεπιστήμια, κ.α.

Η Suzuki θα επεκτείνει τη συνεργασία της με την Toyota Motor Corporation, παρόλο που θα συνεχίσει να είναι ανταγωνίστρια της. Μέσα από αυτή τη συνεργασία, η Suzuki θα συνεργαστεί για την εξέλιξη προηγμένων τεχνολογιών όπως της αυτόνομης οδήγησης, των μπαταριών ηλεκτρικών αυτοκινήτων, κ.α.

Ένα ακόμη όπλο της Suzuki είναι η Εταιρία Κεφαλαίου Επιχειρηματικών Συμμετοχών Suzuki Global Ventures, που ιδρύθηκε το 2022, με στόχο την επιτάχυνση των συνεργατικών σχέσεων με start-up εταιρείες.

Όσον αφορά στα έξοδα της εταιρείας, η Suzuki θα επενδύσει 2 τρις. Γιεν σε έξοδα R&D και 2,5 τρις. Γιεν σε δαπάνες κεφαλαίου μέχρι το 2030, ένα σύνολο 4,5 τρισ. Γιεν. Από αυτά, τα 2 τρισ. Γιεν θα αφορούν στις επενδύσεις για τα ηλεκτρικά οχήματα της εταιρείας, εκ των οποίων τα 500 δισ. Γιεν θα αφορούν σε επενδύσεις σχετικές με μπαταρίες. Δύο ακόμα τρισ. Γιεν θα πάνε σε τομείς όπως ο εξηλεκτρισμός, τα βιοκαύσιμα και η αυτόνομη οδήγηση. Τέλος, 2,5 τρισ. Γιεν σχεδιάζεται να επενδυθούν σε έξοδα για την κατασκευή εργοστασίων μπαταριών BEV οχημάτων, κ.α.

Ως νέο στόχο καθαρών πωλήσεων για το 2022 η Suzuki αναφέρεται στα 4,5 τρισ. Γιεν, που αυξάνονται -κατά την ίδια- με τέτοιο ρυθμό, που θα μπορούσαν να ξεπεράσουν τον στόχο των 4,8 τρισ. Γιεν που έχει θέσει η εταιρεία για το 2025. Το Hamamatsu θα προσπαθήσει να διπλασιάσει τις καθαρές πωλήσεις των 3,5 τρισ. Γιεν του 2021, μέχρι τα 7 τρισ. Γιεν το 2030.

H πολυτιμότερη MV Agusta όλων των εποχών - Έπιασε 5πλάσιο ποσό από τις εκτιμήσεις σε δημοπρασία

Με πρώην ιδιοκτήτη τον John Surtees! - Παγκόσμια Πρωταθλήτρια το 1965 - Την οδήγησαν Hailwood - Agostini
MV Agusta Bonhams 2026
Από τον

Θοδωρή Ξύδη

28/4/2026

Η κορυφαία των MotoGP της εποχής της έπιασε ένα ποσό που έκανε τους ειδικούς εκτιμητές να μοιάζουν με ερασιτέχνες στον τελευταίο χτύπο του σφυριού στη δημοπρασία που διοργάνωσε ο οίκος Bohnams.

Σπάνια βλέπει κανείς εργοστασιακή αγωνιστική MV Agusta να προσφέρεται σε δημοπρασία, αφού όσες έχουν απομείνει είτε βρίσκονται σε κάποιο μουσείο, είτε σε κάποια ιδιωτική συλλογή. Η προσφορά είναι εξαιρετικά σπάνια λοιπόν και η ζήτηση τεράστια, όμως ακόμη και αυτό δεν προϊδέασε κανένα για το ποσό που χρειάστηκε τελικά να δοθεί για να αλλάξει χέρια η 500άρα αγωνιστική Agusta του 1965, για την οποία σας μιλήσαμε πριν από δύο περίπου μήνες.

Πρόκειται για τη μοτοσυκλέτα με την οποία ο Mike Hailwood κέρδισε το τελευταίο από τα τέσσερα σερί πρωταθλήματα για την Agusta στην κορυφαία κατηγορία πριν αποχωρήσει για τη Honda, αφήνοντας το No.1 στους αναβάτες των Ιταλών στον ομόσταυλό του και ανερχόμενο τότε GIacomo Agostini, τον οποίο και άφησε εκείνη τη χρονιά στη δεύτερη θέση της παγκόσμιας κατάταξης.

Η γνήσια εργοστασιακή μοτοσυκλέτα αγοράστηκε από τον John Surtees τη 10ετία του 1980 όταν πωλήθηκαν τα υπάρχοντα του αγωνιστικού τμήματος της MV Agusta και ο μέχρι πρότινος ιδιοκτήτης της την έκανε δικιά του το 2005 απευθείας από τον Βρετανό θρύλο.

Τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας που κατάφερε να αποσπάσει το ποσό του 1.115.594 ευρώ, το μεγαλύτερο που έχει δοθεί ποτέ για MV Agusta, έχουν άγνωστο αγωνιστικό ιστορικό, ενώ πιστεύεται ότι με αυτή αγωνίστηκε το 1965 τόσο ο Ago όσο και ο Hailwood και ως σύνολο είναι σύμφωνη με τις προδιαγραφές που χρησιμοποιούσε η εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta στα μέσα της δεκαετίας του 1960. 

Αν και είχε αποχωρήσει τέσσερα χρόνια πριν από την ομάδα, ο Surtees την αγόρασε γιατί, όπως έγραψε και σε σχετική επιστολή του προς τον άνθρωπο που την αγόρασε από αυτόν, πρόκειται για "...μια εξέλιξη του ίδιου τύπου μηχανής που οδηγούσα μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1960". Η συγκεκριμένη μάλιστα ήταν και η μοναδική που κράτησε το εργοστάσιο ως ολοκληρωμένη μοτοσυκλέτα από τις 4κύλινδρες εκείνης της εποχής και έπειτα πούλησε, εκτός από εκείνες που κατέληξαν στο μουσείο της MV Agusta, το οποίο και πιστοποίησε τη γνησιότητά της.

MV Agusta Bonhams 2026

Η μοτοσυκλέτα πέρασε από σχολαστική ανακατασκευή διατηρώντας τη συντριπτική πλειοψηφία των γνήσιων εξαρτημάτων της, εκτός από το κάλυμμα της σέλας που αντικαταστάθηκε και τα δύο αμορτισέρ που είναι αντιγραφές των αυθεντικών. Ξεχωρίζει επίσης από το τετραγωνικής διατομής ψαλίδι, το οποίο ήταν μία από τις τελευταίες αναβαθμίσεις που έκανε η MV Agusta σε αυτή τη μηχανή -το προηγούμενο ήταν οβάλ.

Στην επιστολή ο Surtees αναφέρει επίσης πως όλες οι λεπτομέρειες, όπως οι πλήμνες, οι ακτίνες, οι ζάντες, μαζί με την υπόλοιπη μοτοσυκλέτα, είναι όλα πρωτότυπα.

Ο μοναδικός στην ιστορία Παγκόσμιος Πρωταθλητής MotoGP που έχει καταφέρει να κερδίσει και τον αντίστοιχο τίτλο στη Formula 1 χρησιμοποίησε τη συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα σε επιδείξεις σε όλη την Ευρώπη και στη Νέα Ζηλανδία και την οδήγησε τελευταία φορά στη συνάντηση Spa Francorchamps Revival το 2006. Δεν θα πρέπει επίσης να συγχέεται με τις ρέπλικες που έφτιαξε ο Surtees έπειτα και από τη σχετική άδεια που του παραχώρησε η MV Agusta. Η μοτοσυκλέτα είναι λειτουργική, αλλά θα χρειαστεί εκ νέου συντήρηση για να οδηγηθεί καθώς έμεινε ανενεργή για μεγάλη χρονική περίοδο. 

Σε κάθε περίπτωση το ποσό που έπιασε στη δημοπρασία η 4κύλινδρη MV Agusta δικαιώνει το προσωνύμιό "Ferrari των μοτοσυκλετών" που έχει κερδίσει από το κοινό, όχι μόνο για τα 37 Παγκόσμια Πρωταθλήματα που έχει κατακτήσει. Το κοινό πάθος που είχαν οι Domenico Agusta και Enzo Ferrari για τους αγώνες αλλά και το γεγονός ότι κατασκεύαζαν μοντέλα για τον δρόμο ώστε να τα πουλήσουν για να χρηματοδοτήσουν τα αγωνιστικά τους όνειρα ήταν ίσως το κύριο από τα συστατικά που συντέλεσαν στο χτίσιμο του μύθου της MV Agusta και την έφεραν στη συνείδηση του κοινού στο ίδιο επίπεδο με τη συμπατριώτισσά της Ferrari, για τα αγωνιστικά της οποίας ξοδεύονται αστρονομικά ποσά στις δημοπρασίες.