Συνεργασία Honda – Yamaha!

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

5/10/2016

Δεν πρόκειται για πρωταπριλιάτικο αστείο, αλλά για πραγματικό γεγονός το οποίο μάλιστα ανακοινώθηκε επίσημα από την Honda. Η είδηση είναι ότι η Honda και η Yamaha ξεκίνησαν τις συζητήσεις για μια πιθανή συνεργασία στο χώρο των μικρών scooter (έως 50cc) και στις μικρές ηλεκτρικές μοτοσυκλέτες για την ιαπωνική αγορά. Η συνεργασία δηλαδή αφορά την "Class-1", όπως ονομάζεται στην Ιαπωνία η κατηγορία που περιλαμβάνει, σύμφωνα με τη νομοθεσία της χώρας, "οχήματα που διαθέτουν δύο ή περισσότερους τροχούς και κινητήρα με χωρητικότητα ως 50cc ή λιγότερα, ή έναν ηλεκτρικό κινητήρα με απόδοση 0,60kW (0,8 ίππους) ή λιγότερα".
Ο πλουραλισμός που επικρατεί στις επιλογές για τις εντός πόλης μετακινήσεις, οι οποίες περιλαμβάνουν από ποδήλατα με ηλεκτρική υποβοήθηση μέχρι μικρά scooters, έχει ως αποτέλεσμα να συρρικνωθεί το μερίδιο αγοράς τους τα τελευταία χρόνια. Επιπλέον, τα εργοστάσια έχουν να αντιμετωπίσουν πολλές και διαφορετικές προκλήσεις σχετικά με τις προδιαγραφές ασφαλείας και τους περιορισμούς των ρύπων οι οποίοι γίνονται ολοένα και πιο αυστηροί. Κατ' επέκταση, η εξέλιξη και παραγωγή μικρών scooter, όπως καταλαβαίνετε, αρχίζει και γίνεται ασύμφορη.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες η Honda και η Yamaha κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι συνεργασίες είναι η μοναδική λύση για να βρεθεί μια συμφέρουσα διέξοδος σ' αυτό το ζήτημα, οπότε και ξεκίνησαν οι συζητήσεις για να βρεθεί η φόρμουλα μιας συνεργασίας.
Πιο συγκεκριμένα, τα πεδία συνεργασίας καθορίζονται σε τρεις τομείς. Αρχικά, έχει τεθεί ένα χρονοδιάγραμμα ως τα τέλη του 2018, όπου η Honda θα προμηθεύει με scooter 50 κυβικών την Yamaha ως ΟΕΜ (Original Equipment Manufacturer, δηλαδή ως εργοστασιακός προμηθευτής) τα οποία θα είναι εξελιγμένα με βάση τα Honda Tact και Giorno 50, τα οποία ήδη πωλούνται από την Honda στην Ιαπωνία. Η Yamaha θα πουλάει αυτά τα μοντέλα ως αντικαταστάτες των Jog και Vino. Λέτε να δούμε και το EV-Cub με λογότυπα Yamaha;

Honda Giorno 50

Επιπλέον, η Honda και η Yamaha αυτή την στιγμή εξελίσσουν, κατασκευάζουν και πουλάνε πενηντάρια scooter για επαγγελματικές χρήσεις, όπως το Honda Benly και το Yamaha Gear. Οι δύο εταιρείες λοιπόν να αναζητήσουν λύσεις για να εξελίξουν μαζί την επόμενη γενιά αυτών των μοντέλων, την οποία θα προμηθεύει επίσης ως ΟΕΜ η Honda την Yamaha.
Τέλος, η συνεργασία τους θα επεκταθεί και στον τομέα των μικρών ηλεκτρικών μοτοσυκλετών, με στόχο να διεισδύσουν ακόμη περισσότερο τα ηλεκτρικά στην Class-1. Τα δύο εργοστάσια θα αναζητήσουν μαζί λύσεις για τα σημαντικότερα θέματα που απασχολούν τα ηλεκτρικά οχήματα όπως η αυτονομία, ο χρόνος φόρτισης, οι επιδόσεις και το κόστος. Γι' αυτό το σκοπό θα σχηματίσουν ένα κοινό μέτωπο επιδιώκοντας συνεργασίες με άλλα εργοστάσια και εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον συγκεκριμένο τομέα.
Η τελευταία όμως πρόταση της ανακοίνωσης είναι ίσως η πιο ουσιαστική κι αυτή που ανοίγει μεγάλα θέματα για το μέλλον, καθώς αναφέρει πως "οι δύο εταιρείες θα δουλέψουν από κοινού για την περαιτέρω αναζωογόνηση της αγοράς της μοτοσυκλέτας στην Ιαπωνία."
Ο Shinji Aoyama, o Πρόεδρος της Honda Motor δήλωσε πως μέσα από αυτή τη συνεργασία οι δύο εταιρείες θα συνεχίσουν να προσφέρουν οχήματα για την μικρή κατηγορία που θα ξεπεράσουν τις προσδοκίες των πελατών τους, δίνοντας έμφαση στην αύξηση της επιρροής της ηλεκτροκίνησης. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο ομόλογος του στη Yamaha, Katsuaki Watanabe είπε πως η συνεργασία που θα ξεκινήσει με την μορφή OEM θα προσχωρήσει και πέρα από το πλαίσιο της απλής προμήθειας προϊόντων και θα χαράξει μια διαφορετική μοτοσυκλετιστική κουλτούρα στην Ιαπωνία.

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!