Τα custom CB1000R στο Wheels & Waves

Μια ντουζίνα "φτιαγμένα" Honda!

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

14/6/2019

Στην MBE της Verona, ανάμεσα στα πολλά και εντυπωσιακά που είδαμε, ήταν και τα customized Honda CB1000R, τα οποία τα είχαν δημιουργήσει dealer της εταιρείας και εξωτερικοί συνεργαζόμενοι custom builders από την Γαλλία, την Ιταλία, την Ελβετία και την Ισπανία. Το κάθε ένα από αυτά αποτελούσε και μια ξεχωριστή άποψη, αντλώντας έμπνευση από την παράδοση της Honda, την οπτική του μέλλοντος για τις μοτοσυκλέτες, αλλά και από τις καταβολές του κάθε δημιουργού, με πραγματικά ιδιαίτερα αποτελέσματα.
Τώρα, οι δώδεκα αυτές custom μοτοσυκλέτες ταξίδεψαν μέχρι το Biarritz της Γαλλίας για να αποτελέσουν την επίσημη συμμετοχή της Honda στο ετήσιο Wheels & Waves που διοργανώνεται εκεί, στα πλαίσια του εορτασμού της Honda για την συμπλήρωση 50 χρόνων των τετρακύλινδρων εν σειρά της εταιρείας, τιμώντας έτσι και το πρώτο CB750.

Ιδού, λοιπόν, τα μίνι… βιογραφικά της κατά Honda άποψη της "Συμμορίας των δώδεκα", με τις αλλαγές και τους δημιουργούς τους:

CB1000R-adical

Δημιουργοί: Gannet Design και Fuhrer Moto από την Ελβετία
Έμπνευση: "Όλα στο όριο"
Αλλαγές: Σούπερ ελαφρύ αγωνιστικό πιρούνι της CeraCarbon και custom γρανάζια. Ανθρακονημάτινοι τροχοί της Rotobox. Μανέτες της Synto Evo. Καρίνα από fiberglass. Φίλτρο Κ&Ν. Τελικό της Akrapovic από τιτάνιο και carbon. Βαμμένο στο χέρι σε παραλλαγή από τον Walter Oberli.

Africa Four CRF1000R

Δημιουργοί: Brivermo Motors από την Ελβετία
Έμπνευση: Το Africa Twin…
Αλλαγές: Μπροστινό από CRF450R. Μεγαλύτερος δίσκος με ανοδίωση και τετραέμβολη δαγκάνα. Custom made εξάτμιση 4 σε 1 με ανθρακονημάτινο τελικό. Custom κάλυμμα σέλας. Νέος προβολέας και μπροστινό φτερό. Αλουμινένιο τιμόνι. Προστατευτικά κάγκελα. Χωματερά μαρσπιέ. LED φλασάκια. Χρώματα από το Africa Twin.

Monkey 1000R

Δημιουργοί: Werther Honda από την Γαλλία
Έμπνευση: Honda Monkey
Αλλαγές: Πλαίσιο, καπάκια και μπουκάλες πιρουνιού, βαμμένα glittering blue. Τιμόνι και καθρέφτες από Monkey. LED φλασάκια. Μικρό undertray. Εξάτμιση Arrow με διπλό τελικό. Χωματερά ελαστικά.

Black Edition

Δημιουργοί: 3C Motos Dealers από την Γαλλία
Έμπνευση: Full Black
Αλλαγές: Μαύρος χρωματισμός σε τρεις τόνους. Μαύρο πιρούνι, ψαλίδι και πλαίσιο. Γυαλιστεροί μαύροι τροχοί και πίσω αμορισέρ. Εξάτμιση της Akrapovic. Σπέσιαλ πλάκα χαραγμένη με το "Black Edition".

Neo Sports Café Endurance Team Replica

Δημιουργοί: National Motos από την Γαλλία
Έμπνευση: Η νικήτρια του 24ωρου του Le Mans το 2006
Αλλαγές: Ακτινωτοί τροχοί. Βάψιμο στα χρώματα της μοτοσυκλέτα που νίκησε το 2006 στον αγώνα. Το κλασσικό λογότυπο της Honda.

Café Chic

Δημιουργοί: Horizon Racing Vergy από την Γαλλία
Έμπνευση: Café Chic
Αλλαγές: Βουρτισμένο αλουμίνιο και κόκκινο χρώμα για την βαφή. Δερμάτινη σέλα. Custom κάλυμμα της πίσω σέλας. Ακτινωτοί τροχοί της Kineo. Τελικό της Moriwaki. Θερμική βαφή στους λαιμούς των εξατμίσεων.

Dirt Endurance

Δημιουργοί: VC Moto dealer από την Ισπανία
Έμπνευση: Το κλασσικό βάψιμο των Honda
Αλλαγές: Το νούμερο "48" πάνω στο custom κάλυμμα της πίσω σέλας, ως φόρος τιμής για την ίδρυση της Honda Motor Company το 1948. Custom φαίρινγκ στα πρότυπα των vintage café racers. Αγωνιστικό τιμόνι με τυπωμένη την φράση του Soichiro Honda: "βελτιώνει το είδος". Καθρέφτες στα αντίβαρα του τιμονιού. Διπλό τελικό εξάτμισης. Φιλτροκούτι φτιαγμένο σε 3D printer.

Monkey Kong

Δημιουργοί: Mallorca Motos dealer από την Ισπανία
Έμπνευση: Honda Monkey
Αλλαγές: Καθρέφτες, φλας και μπροστινό φτερό από Monkey. Καπάκια κινητήρα στο στυλ του Monkey, χρωμιομένα. Κίτρινες λεπτομέρειες στον προβολέα, με χρωμιομένο στεφάνι. Αυθεντικό βάψιμο όπως του Monkey σε άσπρο και κίτρινο χρώμα. Custom σέλα στα πρότυπα του Monkey. Ψηλότερο τιμόνι με χρωμιομένο φινίρισμα. Χρώμιο στο πίσω φτερό. Τελικό από Africa Twin. Χρυσές μπουκάλες στο πιρούνι και κίτρινο ελατήριο στο αμορτισέρ πίσω.

Alfredo

Δημιουργοί: Hakuba Motos από την Ισπανία
Έμπνευση: Freddie Spencer
Αλλαγές: Ρεζερβουάρ βαμμένο στο χέρι με τριχρωμία και το λογότυπο του Spencer πάνω του. Χαραγμένο με laser το λογότυπο της Hakuba στο καπάκι του συμπλέκτη. Μαύρη επίστρωση στο πιρούνι. Numer plates μπροστά και στο πλάι. Custom made εξάτμιση της SC-Project με αγωνιστικό τελικό. Επανατοποθετημένα μαρσπιέ και χειριστήρια.

Limited Edition

Δημιουργοί: Honda Motor Europe από την Ιταλία (Θα πουληθούν 350 κομμάτια σε Γαλλία, Ισπανία, Γερμανία και Ιταλία)
Έμπνευση: Τα χρώματα του HRC
Αλλαγές: Χρωματικός συνδυασμός όπως του HRC. Διπλό τελικό της SC-Project. Carbon εξαρτήματα από την SC-Project.

Tribute

Δημιουργοί: Honda Italia
Έμπνευση: 50 χρόνια CB750
Αλλαγές: Βαμμένο όπως το CB750 K0 του 1969. Tubeless ακτινωτοί τροχοί της Jonich. Κωνικό διπλό τελικό της SC-Project. Τρισδιάστατο λογότυπο Honda. Φλας, καθρέφτες και αντίβαρα τιμονιού από την Rizoma. Κάλυμμα σέλας Alcantara. Βάση πινακίδας της Lightech.

Dani Pedrosa Replica

Δημιουργοί: Moto Macchion από την Ιταλία
Έμπνευση: το RC213V του Dani Pedrosa
Αλλαγές: Εξάτμιση GP 4 σε 2 της SC-Project. Ελαφρύτερη βάση πινακίδας. Αλουμινένιο τιμόνι, φλας, προστατευτικό μανέτας φρένου και καθρέφτες της Rizoma. Βάψιμο στα χρώματα της μοτοσυκλέτας του Pedrosa. Σέλα της race Seats.

https://bit.ly/MOTO_676

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!