Ταξίδι "DAYTONA DAKAR": Μαυριτανία-Σενεγάλη (Γ' Ανταπόκριση)

Από τον

Κωνσταντίνο Μητσάκη

8/7/2022
Την τελευταία μου νύχτα στην μαυριτανική πρωτεύουσα Nouakchott δεν μου κόλλαγε ύπνος. Ένταση, άγχος αγωνία, όλα με διακατείχαν σε υπέρμετρο βαθμό. Την επομένη, αν όλα πήγαιναν δεξιά, θα έβαζα ρόδα στο Dakar, τον απώτατο προορισμό του δικού μου ταξιδιωτικού rally «DAYTONA DAKAR». Απείχα από το όνειρο μόλις 526 χιλιόμετρα! Ήταν πολλά;
 
Πολλά δεν ήταν, αλλά αποδείχθηκαν τελικά δύσκολα και απρόβλεπτα.  Επιλέγοντας να εισέλθω στην Σενεγάλη από την συνοριακή είσοδο Diama (236 χλμ. νότια της πρωτεύουσας Nouakchott), κλήθηκα να οδηγήσω την μαύρη DAYTONA ROCKSTAR 500 σ’ ένα δύσκολο χωματόδρομο μήκους 60 χλμ., ο οποίος διέσχιζε τα όρια του Εθνικού Πάρκου Diawling National Park. Μετά από μιάμιση ώρα χωμάτινης ταλαιπωρίας, αντίκρισα πανευτυχής τις μεθοριακές εγκαταστάσεις της Σενεγάλης, στις όχθες του ποταμού Senegal. Είχα όμως και μια απώλεια: η πινακίδα κυκλοφορίας της μοτοσυκλέτας κόπηκε και την πήρα –κυριολεκτικά- στα χέρια! 
Διασχίζοντας τη γέφυρα του ποταμού Senegal, σύντομα βρέθηκα μπροστά στην κατεβασμένη συνοριακή μπάρα της Σενεγάλης –πατούσα πλέον σε σενεγαλέζικο έδαφος. Και όταν μετά από μια ώρα ολοκληρώθηκαν οι συνοριακές διαδικασίες, γεμάτος ανυπομονησία και κρυφό ενθουσιασμό ξεκινούσα για το Dakar (290 χλμ.).
Όσο πλησίαζα στη πρωτεύουσα της Σενεγάλης, τόσο πύκνωνε η κίνηση των οχημάτων στον κεντρικό οδικό άξονα. Το πέρασμα μέσα από τα χωριά της διαδρομής ήταν ένας εφιάλτης (τρομερή κίνηση και απρόβλεπτες ενέργειες από τους διερχόμενους οδηγούς), ενώ μεγάλη προσοχή ήθελαν οι πεζοί και τα ζώα που κάθε τόσο πετάγονταν στο δρόμο. Καταστάσεις για γερά νεύρα και γρήγορα αντανακλαστικά!
 
Όλα αυτά όμως –όπως και όλες οι δυσάρεστες αναμνήσεις των προηγούμενων ημερών– σβήστηκαν μεμιάς από τα κύτταρα της μνήμης μου όταν προσέγγισα τις πρώτες γειτονιές του Dakar και το κοντέρ της DAYTONA ROCKSTAR 500 έδειχνε 4.250 χλμ. από την αρχή του ταξιδιού. Κάπου εδώ αντίκρισα να ανεμίζει η καρό σημαία του τερματισμού στο δικό μου rally «DAYTONA DAKAR». Εξυπακούεται πως ήμουν απόλυτα συνεπαρμένος και πανευτυχής με το άγγιγμα ενός ακόμα ταξιδιωτικού ονείρου.
Το πολύβουο Dakar, που αντιπροσώπευε την «Ιθάκη» μου στην Δυτική Αφρική, με φιλοξένησε τις δυο επόμενες μέρες και μου συστήθηκε μέσα από τα πιο εμβληματικά αξιοθέατά της (τζαμί Mosque of the Divinity, μνημείο African Renaissance Monument, πολιτιστικός πολυχώρος Place du Souvenir Africain). Επιβεβλημένη ήταν ωστόσο η επίσκεψη στην απέραντη αμμουδερή παραλία Yoff, το σημείο που κάποτε τερμάτιζε το φημισμένο rally Paris-Dakar.
Και τώρα, τα μπρός-πίσω! Εκείνα τα ξημερώματα, μοτοσυκλέτα και αναβάτης ήμασταν έτοιμοι στην εκκίνηση για την επιστροφή στα πάτρια εδάφη. Το μεγάλο ταξίδι του γυρισμού ξεκινούσε –αυτήν την φορά– από το Dakar και είχε για τερματισμό την μακρινή Αθήνα… 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.