Harley Davidson: Στα σκαριά cafe racer και flat track!

Συνεχίζεται η εξέλιξη των νέων μοντέλων
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

2/4/2020

Μπορεί αυτή τη στιγμή η παραγωγή των εργοστασίων της Harley Davidson να έχει σταματήσει, επειδή ένας υπάλληλός της διαγνώστηκε με COVID-19, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι το πλάνο της αμερικάνικης εταιρείας να απευθυνθεί σε ένα ευρύτερο κοινό μέσα από νέα μοντέλα παγώνει. Πρόσφατα γράφαμε για την συνεργασία της με την Qianjiang για τη δημιουργία του 338, ενός μικρού κυβισμού Harley για τις ασιατικές αγορές που ίσως το δούμε και στην Ευρώπη.

Ωστόσο, πίσω στο 2018 η Harley Davidson έκανε τη γη να τρέμει με την ανακοίνωση της επέκτασής της στην Adventure κατηγορία αλλά και στη δημιουργία ενός streetfighter μεταξύ άλλων μοντέλων. Μοτοσυκλέτες που είδαμε στην περσινή EICMA ως πρωτότυπα και μπορείτε να τις θυμηθείτε εδώ.

Όπως φαίνεται στις πρόσφατες πατέντες που κατέθεσε η Harley Davidson για το café racer και το flat track που ετοιμάζει, είναι εμφανείς ορισμένες αλλαγές που έχουν γίνει όσο προχωρά η διαδικασία εξέλιξής τους. Αρχικά και τα δύο μοντέλα θα χρησιμοποιούν τον νέο υγρόψυκτο δικύλινδρο V των 975cc που είδαμε στο Bronx και είναι πολύ πιθανόν να κυκλοφορήσουν και εκδόσεις με τον μεγαλύτερου κυβισμού κινητήρα που χρησιμοποιεί η Pan America χωρητικότητας 1250 κυβικών, με απόδοση που φτάνει τα 145 άλογα. Ο μικρότερος V2 των 975 δεν υστερεί σε επιδόσεις, καθώς οι άνθρωποι της Harley αναφέρουν ότι θα ξεπερνά τα 115 άλογα.

Tο αγωνιστικό XG750R αποτέλεσε πηγή έμπνευση για ένα απ' τα επερχόμενα μοντέλα της Harley Davidson

 

Παρότι τα σχέδια των πατεντών δεν είναι υψηλής ευκρίνειας, μπορούμε να διακρίνουμε ορισμένες αλλαγές που έχει κάνει η H-D στα πρωτότυπά της, συγκρίνοντάς τα με τις φωτογραφίες που είχαν παρουσιαστεί στο παρελθόν. Αρχικά, η Flat Track μοτοσυκλέτα υιοθετεί τη σχεδιαστική φιλοσοφία της XG750R, της αγωνιστικής μοτοσυκλέτας που χρησιμοποιεί η Harley για τους Flat Track αγώνες, με το ρεζερβουάρ, τα πλαστικά, τη σέλα και την εξάτμιση να είναι εμφανώς εμπνευσμένα απ’ αυτή.

Ο υγρόψυκτος κινητήρας δείχνει ότι αποτελεί ενεργό μέρος του ατσάλινου σωληνωτού πλαισίου, ενώ το ψαλίδι είναι και αυτό ατσάλινο σωληνωτό και συνδυάζεται με ένα αμορτισέρ. Οι αλλαγές που εντοπίζουμε είναι στα φλας, που έχουν μεταφερθεί πιο ψηλά σε νέα θέση κάτω απ’ την πάνω πλάκα του πιρουνιού, ενώ η καρίνα έχει νέο σχέδιο και είναι πιο κομψή, συγκριτικά με αυτή της φωτογραφίας, προστατεύοντας παράλληλα τα ψυγεία λαδιού και νερού. Τελείως υποκειμενικά μπορούμε να πούμε ότι, σε ό,τι αφορά την εμφάνιση flat track της H-D, δεν μπορεί να φτάσει το επίπεδο της Indian FTR1200

Το café racer απ’ την άλλη έχει περισσότερο ενδιαφέρον καθώς τόσο στα σχέδια όσο και στις παλιότερες φωτογραφίες, παρατηρούμε ότι διαθέτει δύο αμορτισέρ και ένα ψαλίδι με σωλήνες ορθογώνιας διατομής. Είναι αρκετά ενδιαφέρουσα διαφορά συγκριτικά με το Bronx, που έχει ένα αμορτισέρ και ένα εμφανισιακά στιβαρότερο ψαλίδι. Σε ό,τι αφορά την εμφάνιση, το café racer της H-D διαθέτει ένα μικρό φαίρινγκ που θυμίζει αυτό της LiveWire, ενώ οι καθρέπτες που στη φωτογραφία ήταν τοποθετημένοι στις άκρες του τιμονιού, έχουν αντικατασταθεί με κανονικούς που δένουν κοντά στους διακόπτες του. Η καρίνα και εδώ έχει αλλάξει σχέδιο και είναι πιο κομψή, ενώ και η σέλα, το ρεζερβουάρ και τα υπόλοιπα πλαστικά μέρη, έχουν δεχτεί μικρές τροποποιήσεις.

Μαζί με αυτά είχαμε και την ψηφιακή απεικόνιση της δεύτερης απ’ τις πέντε συνολικά ηλεκτρικές μοτοσυκλέτες που είχε ανακοινώσει για πρώτη φορά το 2018 ότι θα δημιουργήσει η Harley. Πρόκειται για ένα ηλεκτρικό flat track, το EDT600 (μάλλον το EDT σημαίνει Electric Dirt Track) με ηλεκτρικό κινητήρα, παρόμοιας φιλοσοφίας με της LiveWire, μεγάλης διάστασης τροχούς και τιμόνι, ενώ τα ελαστικά της Dunlop είναι μεικτής χρήση, κρίνοντας καθαρά και μόνο απ’ τη χάραξή τους. Ελπίζουμε μόνο όταν θα βγει στην παραγωγή το EDT600 να μην έχει τα ίδια προβλήματα που παρουσίασε η LiveWire.  

Τα café racer και flat track μαζί με τη δεύτερη ηλεκτρική μοτοσυκλέτα της H-D, γνωρίζαμε πως θα κυκλοφορήσουν μέσα στο 2021 ή 2022, όπως είχαμε γράψει πριν από δύο χρόνια. Βέβαια, λόγω της πανδημίας δεν αποκλείεται να καθυστερήσει η διάθεσή τους στην αγορά.

Veloce Ethereal: Δίχρονη V4 café racer 500 κυβικών με 145 ίππους από τη Βρετανία

Με νέο τετρακύλινδρο κινητήρα "L4", μονόμπρατσο ψαλίδι και παραγωγή μόλις 48 μοτοσυκλετών
Veloce Ethereal
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

30/6/2026

Μετά την εντυπωσιακή Aperion των 1.000 κυβικών και των 276 ίππων, η βρετανική Veloce Motorcycles παρουσιάζει τη δεύτερη δημιουργία της. Η νέα Ethereal υιοθετεί έναν ολοκαίνουργιο δίχρονο τετρακύλινδρο κινητήρα 500 κ.εκ. με απόδοση έως 145 ίππους, διατηρώντας την ίδια ιδιαίτερη φιλοσοφία σχεδίασης και κατασκευής.

Η Veloce Motorcycles από την Οξφόρδη έγινε γνωστή πριν από λίγες εβδομάδες παρουσιάζοντας την εντυπωσιακή Aperion, μια περιορισμένης παραγωγής μοτοσυκλέτα με δίχρονο οκτακύλινδρο κινητήρα 1.000 κ.εκ. και ισχύ 276 ίππων. Τώρα η βρετανική εταιρεία αποκαλύπτει το δεύτερο μοντέλο της, την Ethereal, μια κάπως πιο “προσιτή” πρόταση, χωρίς όμως να χάνει την τεχνολογική της ιδιαιτερότητα.

Αντί για τον οκτακύλινδρο κινητήρα της Aperion, η Ethereal χρησιμοποιεί έναν άλλο δίχρονο τετρακύλινδρο κινητήρα 500 κυβικών εκατοστών, ο οποίος αποδίδει έως 145 ίππους στις 12.000 στροφές ανά λεπτό. Πρόκειται για έναν V4 κινητήρα που η Veloce χαρακτηρίζει ως L4, καθώς οι τέσσερις κύλινδροι είναι τοποθετημένοι σε δύο ζεύγη υπό γωνία 90 μοιρών και χρησιμοποιούν δύο ξεχωριστούς στροφαλοφόρους άξονες, στην ίδια αρχιτεκτονική που συναντάται και στον μεγαλύτερο κινητήρα της Aperion.

Veloce Ethereal

Η εταιρεία συνεχίζει να επενδύει στις ιδιαίτερες μηχανολογικές λύσεις. Η έξοδος της μετάδοσης βρίσκεται ανάμεσα στους δύο στροφαλοφόρους και πάνω από το κιβώτιο ταχυτήτων, ενώ το μονόμπρατσο ψαλίδι είναι εξ ολοκλήρου κατεργασμένο από μασίφ αλουμίνιο. Αντίστοιχα ξεχωριστή είναι και η εξάτμιση, με τέσσερις θαλάμους διαστολής, έναν για κάθε κύλινδρο, οι οποίοι κατασκευάζονται από αλουμίνιο με κοπή laser και αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της αισθητικής της μοτοσυκλέτας.

Η Ethereal κατά τα άλλα, ακολουθεί τις γραμμές μιας κλασικής café racer, με λιτή σιλουέτα, μονόσελο και σωληνωτό ατσάλινο πλαίσιο. Ένα ακόμη ιδιαίτερο στοιχείο είναι η θέση του ψυγείου. Αντί να βρίσκεται μπροστά από τον κινητήρα, έχει τοποθετηθεί κάτω από την ουρά, θυμίζοντας τη λύση που είχε χρησιμοποιήσει η Benelli Tornado Tre 900 στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Ο αέρας οδηγείται προς το ψυγείο μέσω αεραγωγών που βρίσκονται κάτω από το ρεζερβουάρ.

Veloce Ethereal

Για τις αναρτήσεις και τα φρένα, η Veloce επιλέγει σύγχρονα περιφερειακά, με ανεστραμμένο πιρούνι εμπρός, χωρίς όμως να έχει ανακοινώσει ακόμη τους προμηθευτές ή τα πλήρη τεχνικά χαρακτηριστικά.

Η εταιρεία δεν έχει δημοσιοποιήσει ακόμη το βάρος της Ethereal ούτε τις πλήρεις επιδόσεις της, ωστόσο οι πρώτες εικόνες δείχνουν μια ιδιαίτερα συμπαγή κατασκευή, με στόχο να προσφέρει μια πιο "φιλική" εμπειρία σε σχέση με την ακραία Aperion.

Veloce Ethereal

Μισός κινητήρας, διπλή παραγωγή

Όπως και το πρώτο μοντέλο της εταιρείας, έτσι και η Ethereal θα παραχθεί σε εξαιρετικά περιορισμένο αριθμό. Η παραγωγή προβλέπεται να περιοριστεί σε 48 μοτοσυκλέτες, με τις πρώτες παραδόσεις να προγραμματίζονται για το 2027. Η Veloce έχει ήδη ξεκινήσει να δέχεται κρατήσεις μέσω της ιστοσελίδας της, χωρίς όμως να ανακοινώνει επίσημη τιμή. Το μόνο που αναφέρει είναι ότι θα κοστίζει λιγότερο από την Aperion, η οποία τιμολογείται στις 78.000 λίρες, δηλαδή περίπου 90.000 ευρώ.

Όπως συμβαίνει και με την Aperion, η Ethereal προορίζεται να αποκτήσει άδεια κυκλοφορίας στη Μεγάλη Βρετανία μέσω της διαδικασίας Motorcycle Single Vehicle Approval (MSVA), που επιτρέπει την ταξινόμηση οχημάτων μικρής παραγωγής. Αντίθετα, εάν οι προτάσεις της Veloce σας είχαν δελεάσει, μάλλον θα απογοητευτείτε να μάθετε ότι η έγκρισή τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση θεωρείται πρακτικά αδύνατη, καθώς ο δίχρονος κινητήρας υψηλών επιδόσεων δεν πληροί τις ισχύουσες προδιαγραφές εκπομπών ρύπων Euro5+ και δεν διαθέτει υποχρεωτικά συστήματα ασφαλείας, όπως το ABS, για να λάβει τη σχετική έγκριση τύπου.

Veloce Ethereal

Με την Ethereal, η Veloce αποδεικνύει ότι η Aperion δεν ήταν μια μεμονωμένη τεχνολογική και κατασκευαστική άσκηση, αλλά η αρχή μιας σειράς ιδιαίτερων μοτοσυκλετών που επιχειρούν να επαναφέρουν τον δίχρονο κινητήρα στο προσκήνιο, μέσα από σύγχρονες και εξαιρετικά περιορισμένης παραγωγής κατασκευές.