Δοκιμές MotoGP Valencia

Τι μάθαμε από το πρώτο τεστ για το 2018
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

17/11/2017

Οι πρώτες δοκιμές για το 2018 και οι προτελευταίες για την φετινή χρονιά, έριξαν αυλαία πριν λίγες μέρες στην Valencia. Τα θέματα που είχαν να αντιμετωπίσουν οι ομάδες την σεζόν που πέρασε ήταν πολλά και διάφορα και σίγουρα τα πρώτα τεστ αφήνουν μια γεύση για την κατεύθυνση που θα ακολουθήσουν τα εργοστάσια. Ο δρόμος είναι όμως μακρύς και η δουλειά που πρέπει να ρίξουν κατά τη διάρκεια του χειμερινού διαλλείματος είναι μεγάλη, καθώς πολλοί τομείς προβληματισμού έχουν παραμείνει ανοιχτοί, όπως θα δούμε παρακάτω από τα πρώτα στοιχεία και δεδομένα που αποκομίσαμε, σε συνδυασμό με τις δηλώσεις και την αίσθηση των αναβατών.
Ο Marquez συνέχισε από εκεί που σταμάτησε, μετά και την κατάκτηση του τίτλου για το 2017, κλείνοντας τις δοκιμές στην κορυφή της κατάταξης. Μάλιστα, οι δύο μοτοσυκλέτες της Repsol Honda (του Marquez και του Pedrosa) έκαναν το 1-2 δείχνοντας ότι βρίσκονται στην σωστή κατεύθυνση, αν και η Valencia είναι μια πίστα που ευνοεί γενικότερα τα RC213V.


Ο Ισπανός παγκόσμιος πρωταθλητής έκανε και τις δύο μέρες των δοκιμών συνεχείς συγκρίσεις μεταξύ της μοτοσυκλέτας του '17 με το πρωτότυπο για την επόμενη σεζόν, αν και ο ταχύτερος χρόνος του έγινε με την μοτοσυκλέτα που κατέκτησε το πρωτάθλημα στην οποία είχαν προστεθεί ελάχιστες αλλαγές από το πλαίσιο του 2018. Ο ίδιος δήλωσε πως μάζεψε αρκετά δεδομένα από την μοτοσυκλέτα, ενώ έχει ήδη προγραμματίσει το πλάνο των δοκιμών εν όψει των τεστ στην Sepang στις αρχές τις επόμενης χρονιάς. Σχετικά με το πρωτότυπο, ο Marquez είπε πως υπάρχουν ακόμη μερικά θέματα γύρω από τον κινητήρα, αλλά αυτό είναι φυσιολογικό. Θα εξετάσουν τα νέα δεδομένα στις δοκιμές της Μαλαισίας, καθώς στις δοκιμές της Jerez θα λάβει μέρος μόνο ο Cal Crutchlow ως αναβάτης HRC, αν και ο ίδιος θα βρίσκεται εκεί ως θεατής καθώς ο αδερφός του, Alex Marquez, θα αντικαταστήσει τον τραυματία Thomas Luthi που θα τρέχει του χρόνου με Honda στην ομάδα της Marc VDS. Πλέον, θα επικεντρωθούν όπως είπε ο ίδιος στο πλαίσιο και τα ηλεκτρονικά, ενώ η γενικότερη εικόνα που αποκόμισε από τον κινητήρα ήταν σχετικά καλή.


Ο Pedrosa με τη σειρά του, ξεκίνησε κι αυτός τις δοκιμές με την μοτοσυκλέτα του '17 πριν περάσει στη σέλα του πρωτότυπου, το οποίο είχε εντελώς διαφορετικό στήσιμο σε ό,τι αφορά την χαρτογράφηση, τις αναρτήσεις και την γεωμετρία. Το ποσοστό της προόδου ήταν καλό, σύμφωνα με τον ίδιο, ενώ επικεντρώθηκε ιδιαίτερα στα νέα ελαστικά της Michelin και το πιρούνι. Αν και την πρώτη μέρα δεν ήταν ευχαριστημένος, η δεύτερη έκλεισε με χαμόγελα, παρά το γεγονός ότι είναι νωρίς ακόμη για συμπεράσματα, όπως δήλωσε. Συγκριτικά όμως ανάμεσα στις δύο μοτοσυκλέτες, είπε πως ένιωθε πιο άνετα στην μοτοσυκλέτα του '17, ενώ με το πρωτότυπο είχε τελείως διαφορετική αίσθηση και έπρεπε να είναι πιο προσεκτικός.


Στο στρατόπεδο της Ducati, ο δεύτερος στο πρωτάθλημα Dovizioso θεωρεί ότι μετά τα αποτελέσματα των δοκιμών στην Valencia, χρειάζεται μόνο μια μικρή βελτίωση για να είναι ανταγωνιστικός σε κάθε αγώνα της επόμενης χρονιάς. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι αυτό που ζήτησε είναι να στρίβει το Desmosedici λίγο καλύτερα… "Νομίζω ότι αυτό θα είναι αρκετό!" δήλωσε. "Δεν χρειάζεται να το διορθώσουμε, απλώς να το βελτιώσουμε λίγο, καθώς έχουμε αλλού αρκετά πλεονεκτήματα." Η αίσθησή του δεν είναι πως η μοτοσυκλέτα είναι κακή, αλλά η συμπεριφορά στις στροφές –για τον ίδιο- είναι ιδιαίτερα σημαντική. Το γεγονός ότι ήταν αρκετά πίσω στους χρόνους –ειδικά την δεύτερη μέρα- δεν το θεωρεί ανησυχητικό, αλλά όπως είπε κι ο ίδιος, είναι δύσκολο να παραμένει ψύχραιμος και να επικεντρώνεται αποκλειστικά στην εξέλιξη της μοτοσυκλέτας.
Ο Dovizioso μαζί με τον team mate του Jorge Lorenzo εστίασαν τις δοκιμές τους σε μικρές λεπτομέρειες που αφορούν το πλαίσιο της μοτοσυκλέτας του '18 προκειμένου να καταλήξουν στο οριστικό σχεδιασμό του Desmosedici. Στην Valencia δεν είχαν την μοτοσυκλέτα της επόμενης χρονιάς, αλλά η ομάδα θα δώσει το παρών στις δοκιμές της Jerez προκειμένου να καταλήξει στα στοιχεία που θα έχει το Desmosedici του 2018.


Από την άλλη μεριά, ο Lorenzo έγραψε έναν πολύ καλό χρόνο την τελευταία μέρα των δοκιμών, και η αίσθησή του ήταν πως αυτή η υβριδική μοτοσυκλέτα που είχε στην διάθεσή του (η μοτοσυκλέτα του '17 με στοιχεία από το πλαίσιο του ΄18) δεν δούλεψε καλύτερα από την μοτοσυκλέτα που έτρεξε στο φετινό πρωτάθλημα. Η γενικότερη αίσθησή του πάντως από τις δοκιμές δεν τον άφησε ικανοποιημένο, ενώ παραδέχτηκε πως οι μοτοσυκλέτες της Ducati δεν εξελίσσονται το ίδιο γρήγορα όπως της Honda και πως χρειάζεται να περιμένει μέχρι του χρόνου για να βγάλει ασφαλή συμπεράσματα. Το θετικό, σύμφωνα με τον Ισπανό, είναι πως γνωρίζει τι είναι αυτό που λείπει, αν και δεν περιμένει κάποια καινούργια εξαρτήματα πριν τις δοκιμές της Sepang. "Σε σύγκριση με τους υπόλοιπους έχουμε μείνει πίσω. Πρέπει να δουλέψουμε στο πλαίσιο, ενώ η Honda έχει προχωρήσει πολύ αφού ο Marquez δοκίμασε τον κινητήρα του 2018", είπε ο Lorenzo. "Έχω ζητήσει και κάτι ως προσωπική επιθυμία από το εργοστάσιο. Ο στόχος είναι να έχουμε έναν πιο ήπιο κινητήρα, γιατί ο υφιστάμενος είναι πολύ επιθετικός. Πρέπει να εξελιχθούμε σε ό,τι αφορά τις εισόδους των στροφών." Παρόλα αυτά όμως υπήρξε και κάτι θετικό, καθώς όπως δήλωσε ο ίδιος, έχει καταλάβει πού πρέπει να επικεντρωθεί για να βελτιώσει την οδήγησή του.


Ο Valentino Rossi, σε ό,τι αφορά της Yamaha, χαρακτήρισε τις δοκιμές με θετικό πρόσημο. Η προτεραιότητά του ήταν η αξιολόγηση ενός νέου κινητήρα, ειδικά την δεύτερη και τελευταία μέρα των δοκιμών. Μάλιστα, τον συνδύασε με το πλαίσιο του Μ1 του 2016, το ίδιο με το οποίο αγωνίστηκε στον τελευταίο αγώνα της Valencia. "Πρέπει να δοκιμάσουμε διεξοδικά και να αποφασίσουμε σχετικά με τον νέο κινητήρα, οπότε επικεντρωθήκαμε σε αυτό", είπε ο Γιατρός ο οποίος έκλεισε τις δοκιμές στην έβδομη θέση των χρόνων, ενώ την πρώτη μέρα ήταν τέταρτος χρησιμοποιώντας την Μ1 του 2016 (η μοτοσυκλέτα της Tech3 με την οποία συμμετείχε στον αγώνα ο Van der Mark). Στην Valencia δοκίμασε επίσης και το νέο φαίρινγκ με τα καινούργια αεροδυναμικά βοηθήματα, το οποίο θυμίζει σε μεγάλο βαθμό αυτό της Ducati, αλλά όπως είπαν από την Movistar Yamaha δεν θα είναι αυτή η τελική μορφή του.
Ο Vinales δήλωσε ότι από τις συγκεκριμένες δοκιμές δεν μπορεί να βγάλει συμπεράσματα και περιμένει τις ιδιωτικές δοκιμές στην Sepang όπου μαζί με το Rossi και τον Zarco θα πάρει τις τελικές αποφάσεις του. Ένιωσε κι αυτός καλύτερα με το πλαίσιο του 2016, ενώ δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία στα σχόλια του Zarco για την μοτοσυκλέτα του 2017, ο οποίος είπε πως κι αυτή η μοτοσυκλέτα είναι μια χαρά, αφήνοντας αιχμές για τους εργοστασιακούς αναβάτες.


Στο… δορυφορικό στρατόπεδο της Yamaha, ο Zarco συνέχισε το πετυχημένο σερί του, καθώς ήταν τρίτος την τελευταία μέρα αποκτώντας όλο και καλύτερη αίσθηση με το Μ1 του 2017. Με δύο από τις εργοστασιακές μοτοσυκλέτες που έτρεξαν την σεζόν του 2017, ο Γάλλος επιβεβαίωσε τις πρώτες εκτιμήσεις του και έκανε και προσομοίωση αγώνα με εξαιρετικά αποτελέσματα. Μετά το πέρας των δοκιμών, ο Zarco είπε πως σίγουρα η μοτοσυκλέτα του '17 απαιτεί λιγότερη ενέργεια από τον αναβάτη του, αλλά δεν παρέλειψε και να επιβεβαιώσει τα προβλήματα με την φθορά του πίσω ελαστικού που προβλημάτισε όλη τη σεζόν τους δύο εργοστασιακούς αναβάτες, Rossi και Vinales.


Ο Crutchlow ολοκλήρωσε τις πρώτες δοκιμές με την εργοστασιακή RC213V του 2018, όντας γρηγορότερος απ' ό,τι ήταν με τον προκάτοχό του, αν και δήλωσε πως αισθανόταν πιο άνετα με την μοτοσυκλέτα του '17. Η βελτίωσή του μάλιστα ήταν σημαντική, καθώς από τον δέκατο χρόνο της πρώτης ημέρας τερμάτισε στην έκτη θέση την δεύτερη, μόλις 0,621 δευτερόλεπτα πίσω από τον ταχύτερο χρόνο του Marquez.
Ο Jack Miller από την άλλη, δύσκολα μπορούσε να κρύψει τον ενθουσιασμό του κατεβαίνοντας από την σέλα της Ducati, δηλώνοντας ότι ήταν μια από τις πιο συναρπαστικές στιγμές της καριέρας του. Ο όγδος χρόνος του στην σχετική κατάταξη των χρόνων επιβεβαιώνει άλλωστε του λόγου το αληθές. Ο Miller ήταν ενθουσιασμένος από τα βασικά χαρακτηριστικά του Desmosedici, όπως η αίσθηση του μπροστινού, η πρόσφυση που προσφέρει και φυσικά η τελική του ταχύτητα, ενώ ήταν ενθουσιασμένος και με το κλίμα της νέας του ομάδας.


Ένας από τους αναβάτες που συγκέντρωσε τα βλέμματα ήταν και ο παγκόσμιος πρωταθλητής της Moto2, Franco Morbidelli, ο οποίος έδειξε θεαματικά σημάδια βελτίωσης μέσα στις δύο μέρες των δοκιμών. Μάλιστα, όπως είπε, ήταν μεγάλο σχολείο να κάνει μερικούς γύρους πίσω από τον Marquez και τον Rossi, ενώ ήταν κι ένας από τα πολλά θύματα της κακής πρόσφυσης της πίστας, αφού πρόλαβε να σημειώσει και την πρώτη του πτώση ως αναβάτης των MotoGP. Το σημείο που πρέπει να επικεντρωθεί, όπως τόνισε, είναι το οδηγικό του στιλ που πρέπει να αλλάξει, καθώς τα δεδομένα είναι εντελώς διαφορετικά από την Moto2.

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.