Fantic - Ετοιμάζει σπορ μοτοσυκλέτες για τον δρόμο

Και συνεργάζεται με την Mooney VR46 Racing Team στη Moto2
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

1/9/2022
Στις αρχές Αυγούστου του 2022, η Fantic ξεκίνησε συνεργασία με την Mooney VR46 Racing Team στη Moto2, ανακοινώνοντας ταυτόχρονα πως έχει αποφασίσει να εξελίξει μια γκάμα σπορ μοτοσυκλετών για τον δρόμο!
Η σημαντική αυτή ανακοίνωση έγινε κατά τη σύναψη συμφωνίας των δυο εταιρειών, όπου οι δυο ισχυροί άντρες των δυο πλευρών, ο CEO της Fantic Mariano Roman και ο Διευθυντής VR46 Racing Team, Alessio ‘Uccio’ Salucci έδωσαν τα χέρια.
 
Με τη νέα αυτή συνεργασία το λογότυπο της Fantic κοσμεί από το GP του Silverstone τις μοτοσυκλέτες και τον τεχνικό ρουχισμό των Celestino Vietti Ramus & Niccolo Antonelli της VR46, ενώ δεν ανακοινώνεται λεπτομερώς η τεχνική πλευρά της συνεργασίας.
Τα σχέδια των δυο πλευρών αφορούν ήδη και το 2023, με τον Claudio Giovanardi, μάνατζερ του αγωνιστικού τμήματος της Fantic να έχει επιλέξει τον Stefano Bedon ως Team Manager με την Milena Koerner που είναι συντονίστρια των αγωνιστικών Off-Road ομάδων της Fantic, να είναι υπεύθυνη για την τεχνική πλευρά της ομάδας, που θα απορροφήσει την υπάρχουσα δομή της VR46 Racing Team. Τα γραφεία του αγωνιστικού τμήματος θα είναι στις νέες εγκαταστάσεις της Fantic στη Santa Maria di Sala στη Βενετία.
 
Η συμφωνία των δυο ιταλικών εταιρειών δεν περιορίζεται στον κόσμο του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος MotoGP, αλλά θα επεκταθεί σε διάφορα project και event όπως την αναζήτηση νέων ταλέντων για τους αγώνες, την εκπαίδευση και την εξέλιξη τους.
Το ζουμί για εμάς τώρα, βρίσκεται στην ανακοίνωση της Fantic, που κάνει λόγο για την απόφαση της εταιρείας “να επεκτείνει το know-how της σε έναν νέο τομέα, που θεωρείται από τις κορυφαίες εκφράσεις της μηχανολογίας: την ταχύτητα. Όπως στο Enduro και στο MX, όπου οι Off-Road μοτοσυκλέτες μας εξελίχθηκαν παράλληλα, η Fantic σκοπεύει να εξελίξει μια σειρά μοτοσυκλετών δρόμου που θα έχουν τους αγώνες στο DNA τους: ένας στόχος που είναι σίγουρα στις δυνατότητες αυτής της ιταλικής εταιρείας, που επεκτείνεται χρησιμοποιώντας ιταλικό κεφάλαιο, και που η αποστολή της είναι να βελτιώσει την οικονομία και την απασχόληση σε τοπικό επίπεδο.“
 
Θα δούμε άραγε μια σειρά μεγάλων Supermoto μοτοσυκλετών από τη Fantic στο άμεσο μέλλον (η εταιρεία έχει ήδη μοντέλα σε 50 και 125 κ.εκ.), ή οι δηλώσεις αφορούν σε Supersport μοτοσυκλέτες; Το πρώτο θα ήταν σίγουρα πιο εύκολο, καθώς η εταιρεία έχει ήδη τη βάση με τα MX / Enduro μοντέλα της, ενώ το δεύτερο θέλει μεγαλύτερο κεφάλαιο, και εκτενέστερη εξέλιξη.
 
Mariano Roman: “Είμαστε ενθουσιασμένοι για τη συμφωνία με την VR46 Racing Team. Ακολουθούμε ένα σημαντικό μονοπάτι για να δημιουργήσουμε μια πιο ‘αγωνιστικά προσανατολισμένη’ Fantic και αυτό είναι ένα θεμελιώδες βήμα. Οι εταιρείες μας μοιράζονται τις ίδιες αξίες και έχουμε το ίδιο πάθος και όραμα για τους μηχανοκίνητους αγώνες. Επιπλέον έχουμε σημαντική σχέση με τα νέα ταλέντα του χώρου.”
 
Alessio ‘Uccio’ Salucci: “Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος για αυτή τη συνεργασία με τη Fantic, μια ιστορική μάρκα του χώρου και μια γνωστή ιταλική εταιρεία, μια επιπρόσθετη πηγή περηφάνειας για τους υποστηρικτές μας. Είναι μια σημαντική στιγμή, και για το μέλλον ολόκληρης της Moto2 δομής μας. Έχουμε διαφορετικές εμπειρίες, που εκτείνονται σε όλες τις κατηγορίες αγώνων μοτοσυκλέτας: στο ένα χέρι η Fantic ανήκει στους ηγέτες της Off-Road σκηνής, και στο άλλο  η VR46 Racing Team, που μέσα στα χρόνια έχει γίνει σημείο αναφοράς για τις Moto2 ομάδες. Η συνεργασία μας είναι κρίσιμη και για την ακαδημία VR46 Riders Academy, καθώς θα έχουμε έναν νέο τεχνικό συνεργάτη να μας υποστηρίξει στην αναζήτηση και στην εξέλιξη των νέων ταλέντων.”
 
Να θυμίσουμε εδώ πως το 2019 Fantic & Yamaha υπέγραψαν συμφωνία συνεργασίας με τους Ιάπωνες να προμηθεύουν τους Ιταλούς με την τεχνολογία των δίχρνονων 125 & 250 Off-Road μοντέλων τους, ώστε να εισέλθει ξανά η Fantic στον χώρο δίχως να χρειάζεται να ξοδέψει πόρους και χρόνο στην εξέλιξη της γκάμας της από το μηδέν. Στη συνέχεια, τον Ιανουάριο του 2021 η Fantic αγόρασε από τη Yamaha το 100% της Motori Minarelli, ενισχύοντας ακόμα περισσότερο τη θέση της, όσον αφορά στους κινητήρες. Κι απ’ ότι φαίνεται τώρα, η Fantic δεν προτίθεται να κάτσει στα Off-Road αυγά της, ούτε και στα διπλής χρήσης μοντέλα της (βλ. Caballero) παρά στοχεύει να ολοκληρώσει τη γκάμα της και με σπορ ασφάλτινα μοντέλα.
Και κάτι ακόμα. Πριν από 17 χρόνια, το 2005, η Fantic είχε προσπαθήσει ξανά να εισέλθει στα ασφάλτινα GP με το R250, ένα δίχρονο 250 για την κατηγορία των 250GP, με αναβάτες τον 17χρονο Gabriele Ferro και τον Πρωταθλητή 125 του 2002, Arnaud Vincent.
 
Η κατασκευή της δίχρονης δικύλινδρης μοτοσυκλέτας έγινε με τη συνεργασία με το τεχνικό τμήμα της επίσης ιταλικής CRP Technology,  ενώ στόχος ήταν η δημιουργία μιας 100% ιταλικής μοτοσυκλέτας, με το μόνο μη-ιταλικό εξάρτημα να είναι τα ελαστικά.
Δυστυχώς τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα ήθελε η Fantic, με την εταιρεία να αποσύρεται μετά από μία μόλις χρονιά στους αγώνες, λόγω αμέτρητων μηχανικών προβλημάτων με την R250. Χαρακτηριστικά να αναφέρουμε πως το 2005 ο Ferro είχε δεκαπέντε DNQ (Did not Qualify) αποτελέσματα σε 16 αγώνες, ενώ ο Arnaud είχε 12 εγκαταλείψεις και ένα DNQ στους ίδιους 16 αγώνες! Καλύτερο αποτέλεσμα ήταν μια 18η θέση, ενώ ο κινητήρας των μοτοσυκλετών έσπασε σχεδόν… πενήντα φορές μέσα στη χρονιά.
 
Οι καιροί άλλαξαν, και η Fantic έχει δείξει πως έχει ωριμάσει σε τεράστιο βαθμό, τόσο με τις μοτοσυκλέτες παραγωγής της όσο και με τις αγωνιστικές επιδόσεις της, κι έτσι κανείς δεν περιμένει από τους Ιταλούς να επαναλάβουν τα λάθη του παρελθόντος.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.