Honda: Έφτασε τις 800 νίκες στα GP

… και χωρίς τα 8 χρόνια της Moto2
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

27/10/2020

Από την αρχή της ιστορίας της η Honda ήξερε πως οι αγώνες είναι το καλύτερο πεδίο εξέλιξης και δοκιμής κάθε νέας τεχνολογίας και ιδέας στις μοτοσυκλέτες. Μέσα σε αυτό το σκεπτικό συμμετείχε σε κάθε είδους αγώνες, είτε ήταν πάνω σε ασφαλτοστρωμένους δρόμους είτε πολύ έξω από αυτούς. Όμως εκεί που έχει την πιο λαμπρή ιστορία είναι στα Grand Prix και οι 800 νίκες που συμπλήρωσε την Κυριακή στην Moto3 με την NSF250RW  στα χέρια του Jaume Masia είναι μια επιβεβαίωση. Ήταν το πίσω στο 1954 όταν ο Soichiro Honda πήρε την απόφαση να μπει στο στίβο των Gran Prix, που έως σήμερα αποτελεί την παγκόσμια βιτρίνα των αγώνων ταχύτητας, όπου οι κορυφαίοι κατασκευαστές του κόσμου μάχονται σκληρά. Χρειάστηκαν μόλις πέντε χρόνια στην Honda για να σημειώσει την πρώτη της διεθνή νίκη το 1959 στο TT του Isle Of Man.

Ένα χρόνο μετά εμφανίζεται στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της FIM με δύο τρομερά τετράχρονα μοτοσυκλετάκια στις κατηγορίες των 125 και 250 κυβικών με τετρακύλινδρους εν σειρά κινητήρες. Ήταν απλώς θέμα χρόνου μέχρι ο  Tom Phillis και η RC143 να πάρουν την πρώτη νίκη το 1961 στον πρώτο αγώνα της χρονιάς στην Ισπανία. Τα επόμενα χρόνια η κυρίαρχη παρουσία των μοτοσυκλετών της Honda στα GP σε όλες τις κατηγορίες ήταν δεδομένη. Έχοντας από δικύλινδρο 50cc έως τετρακύλινδρα  350cc και 500cc, η Honda κατέκτησε τα πρωταθλήματα σε όλες τις κατηγορίες το 1966.

Έως το τέλος του 1967 όπου αποφάσισε να αποσύρει την εργοστασιακή ομάδα από το παγκόσμιο πρωτάθλημα ταχύτητας, είχε καταφέρει να μαζέψει 138 νίκες! Παρά την απουσία 11 ετών και παρά το γεγονός πως η FIM δεν μετρά τις νίκες που σημειώθηκαν στην Moto2 μεταξύ 2010-2018 λόγω της χρήσης κινητήρων Honda από όλες τις ομάδες, έφτασε στις 800 νίκες, με τις 662 να σημειώνονται από το 1982 και μετά.

Τα πράγματα δεν είχαν ξεκινήσει πολύ καλά το 1979, όπου η Honda επέστρεψε στα GP, αλλά με την εμμονή να κερδίσει τα δίχρονα 500 με μια αντίστοιχου κυβισμού τετράχρονη μοτοσυκλέτα. Η NR 500 με τα τέσσερα οβάλ έμβολα ήταν ένα πραγματικό αριστούργημα τεχνολογίας, αλλά με πολλά προβλήματα στα πρώτα στάδια εξέλιξή της. Τα πράγματα άλλαξαν εντελώς χάρη στον ακαταμάχητο συνδυασμό της τρικύλινδρης NS 500 και του Freddie Spencer στο πρωτάθλημα του 1982.

Μαζεύοντας ταυτόχρονα νίκες στις μικρότερες κατηγορίες των 125 και 250 κυβικών, όπου μπήκε από το 1985, φτάσαμε στον αγώνα της Ιαπωνίας στο Motegi το 2001, όπου ο Valentino Rossi με την NSR 500 θα χαρίσουν στη Honda μισή χιλιάδα νίκες, γράφοντας τον μαγικό αριθμό “500” στα αρχεία της FIM. Ο επόμενος μεγάλος σταθμός στην ιστορία ήταν το 2005, όπου ο Dani Pedrosa στο Philip Island θα κερδίσει τον αγώνα  στα 250 και το κοντέρ θα γράψει “600”.

Η επόμενη εκατοντάδα θα αργήσει λίγο παραπάνω, καθώς χρειάστηκε να περάσουν 10 χρόνια μέχρι τη στιγμή που ο Marc Marquez να βάλει στα αρχεία της FIM τον αριθμό “700” στον αγώνα της Αμερικής το 2015. Όμως δεν χρειάστηκαν πάνω από πέντε χρόνια για να προστεθούν άλλες 100 νίκες στον δεύτερο αγώνα της πίστας του Aragon.     

MotoGP: O Jack Miller ανιχνεύει την μεγαλύτερη δυσκολία της Yamaha M1

Ο Αυστραλός εντόπισε το σημαντικότερο πρόβλημα της Yamaha μετά το απογοητευτικό GP της Αυστρίας
Jack Miller on Yamaha difficulties
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

19/8/2025

Η Yamaha πέρασε έναν εφιαλτικό αγώνα στο Red Bull Ring, με τους τέσσερις αναβάτες της να τερματίζουν τελευταίοι και να συγκεντρώνουν μόλις έναν βαθμό. Ο Jack Miller μίλησε ανοιχτά για το βασικό ζήτημα που αντιμετώπισε, το οποίο, όπως τόνισε, δεν είναι άλλο από την έλλειψη πρόσφυσης στο πίσω μέρος.

Ο Miller, που ολοκλήρωσε τον αγώνα στη 18η θέση χωρίς βαθμούς για πρώτη φορά μετά το Mugello, εξήγησε: “Δεν υπάρχουν πολλά να πω μετά από ένα τόσο δύσκολο Σαββατοκύριακο. Ειλικρινά, είναι απογοητευτικό. Για τους πρώτους πέντε γύρους ένιωθα κάπως "καλά" εννοώντας ότι η πρόσφυση ήταν σε ανεκτό επίπεδο. Όμως αυτή ήταν η πρόσφυση που κανονικά θα έπρεπε να έχουμε στο τέλος ενός αγώνα, όχι στην αρχή. Κι εδώ δεν την είχαμε ποτέ”.

Στη συνέχεια, ο Αυστραλός τόνισε το τεχνικό πρόβλημα που αντιμετώπισε η Yamaha με το συγκεκριμένο ελαστικό:
“Είναι ξεκάθαρο ότι η μοτοσυκλέτα μας δεν δουλεύει με αυτό το πίσω ελαστικό και τη συγκεκριμένη κατασκευή. Δεν υπάρχει τρόπος να λειτουργήσει σωστά. Δοκίμασα τα πάντα, από το να ανεβάζω νωρίς σχέσεις μέχρι να είμαι όσο πιο υπομονετικός γίνεται με το γκάζι, αλλά μόλις ξεπεράσεις τα 120 km/h, εκεί που κανονικά θα έπρεπε να υπάρχει αρκετή φόρτιση στον πίσω τροχό, η μοτοσυκλέτα αρχίζει να σπινάρει τρελά στην ευθεία και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα”.

Και κατέληξε, “Το μπροστινό μέρος της M1 είναι φανταστικό, αλλά το πίσω είναι ο περιορισμός. Πρέπει να δουλέψουμε σκληρά για να καταλάβουμε πώς θα το βελτιώσουμε”.

Μετά την Αυστρία, ο Miller βρίσκεται στη 17η θέση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος MotoGP, έναν βαθμό πίσω από τον Ai Ogura και δέκα μπροστά από τον Joan Mir.