Honda: Έφτασε τις 800 νίκες στα GP

… και χωρίς τα 8 χρόνια της Moto2
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

27/10/2020

Από την αρχή της ιστορίας της η Honda ήξερε πως οι αγώνες είναι το καλύτερο πεδίο εξέλιξης και δοκιμής κάθε νέας τεχνολογίας και ιδέας στις μοτοσυκλέτες. Μέσα σε αυτό το σκεπτικό συμμετείχε σε κάθε είδους αγώνες, είτε ήταν πάνω σε ασφαλτοστρωμένους δρόμους είτε πολύ έξω από αυτούς. Όμως εκεί που έχει την πιο λαμπρή ιστορία είναι στα Grand Prix και οι 800 νίκες που συμπλήρωσε την Κυριακή στην Moto3 με την NSF250RW  στα χέρια του Jaume Masia είναι μια επιβεβαίωση. Ήταν το πίσω στο 1954 όταν ο Soichiro Honda πήρε την απόφαση να μπει στο στίβο των Gran Prix, που έως σήμερα αποτελεί την παγκόσμια βιτρίνα των αγώνων ταχύτητας, όπου οι κορυφαίοι κατασκευαστές του κόσμου μάχονται σκληρά. Χρειάστηκαν μόλις πέντε χρόνια στην Honda για να σημειώσει την πρώτη της διεθνή νίκη το 1959 στο TT του Isle Of Man.

Ένα χρόνο μετά εμφανίζεται στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της FIM με δύο τρομερά τετράχρονα μοτοσυκλετάκια στις κατηγορίες των 125 και 250 κυβικών με τετρακύλινδρους εν σειρά κινητήρες. Ήταν απλώς θέμα χρόνου μέχρι ο  Tom Phillis και η RC143 να πάρουν την πρώτη νίκη το 1961 στον πρώτο αγώνα της χρονιάς στην Ισπανία. Τα επόμενα χρόνια η κυρίαρχη παρουσία των μοτοσυκλετών της Honda στα GP σε όλες τις κατηγορίες ήταν δεδομένη. Έχοντας από δικύλινδρο 50cc έως τετρακύλινδρα  350cc και 500cc, η Honda κατέκτησε τα πρωταθλήματα σε όλες τις κατηγορίες το 1966.

Έως το τέλος του 1967 όπου αποφάσισε να αποσύρει την εργοστασιακή ομάδα από το παγκόσμιο πρωτάθλημα ταχύτητας, είχε καταφέρει να μαζέψει 138 νίκες! Παρά την απουσία 11 ετών και παρά το γεγονός πως η FIM δεν μετρά τις νίκες που σημειώθηκαν στην Moto2 μεταξύ 2010-2018 λόγω της χρήσης κινητήρων Honda από όλες τις ομάδες, έφτασε στις 800 νίκες, με τις 662 να σημειώνονται από το 1982 και μετά.

Τα πράγματα δεν είχαν ξεκινήσει πολύ καλά το 1979, όπου η Honda επέστρεψε στα GP, αλλά με την εμμονή να κερδίσει τα δίχρονα 500 με μια αντίστοιχου κυβισμού τετράχρονη μοτοσυκλέτα. Η NR 500 με τα τέσσερα οβάλ έμβολα ήταν ένα πραγματικό αριστούργημα τεχνολογίας, αλλά με πολλά προβλήματα στα πρώτα στάδια εξέλιξή της. Τα πράγματα άλλαξαν εντελώς χάρη στον ακαταμάχητο συνδυασμό της τρικύλινδρης NS 500 και του Freddie Spencer στο πρωτάθλημα του 1982.

Μαζεύοντας ταυτόχρονα νίκες στις μικρότερες κατηγορίες των 125 και 250 κυβικών, όπου μπήκε από το 1985, φτάσαμε στον αγώνα της Ιαπωνίας στο Motegi το 2001, όπου ο Valentino Rossi με την NSR 500 θα χαρίσουν στη Honda μισή χιλιάδα νίκες, γράφοντας τον μαγικό αριθμό “500” στα αρχεία της FIM. Ο επόμενος μεγάλος σταθμός στην ιστορία ήταν το 2005, όπου ο Dani Pedrosa στο Philip Island θα κερδίσει τον αγώνα  στα 250 και το κοντέρ θα γράψει “600”.

Η επόμενη εκατοντάδα θα αργήσει λίγο παραπάνω, καθώς χρειάστηκε να περάσουν 10 χρόνια μέχρι τη στιγμή που ο Marc Marquez να βάλει στα αρχεία της FIM τον αριθμό “700” στον αγώνα της Αμερικής το 2015. Όμως δεν χρειάστηκαν πάνω από πέντε χρόνια για να προστεθούν άλλες 100 νίκες στον δεύτερο αγώνα της πίστας του Aragon.     

MotoGP 2025, 11ος γύρος Brno, Practice - Εύκολα πρώτος ο M.Marquez

Johann Zarco και Fabio Quartararo πίσω του - 5ος ο Jorge Martin
MotoGP 2025 Brno
Από τον

Θοδωρή Ξύδη

18/7/2025

Σε μια πίστα που στέγνωνε σταδιακά ο M.Marquez που έχει και το απόλυτο ρεκόρ γύρου στο Brno έκανε εύκολα τον καλύτερο χρόνο στα χρονομετρημένα δοκιμαστικά έχοντας πίσω του τους Johann Zarco και Fabio Quartararo.

Η βροχή έπεφτε με τους κουβάδες στα χρονομετρημένα δοκιμαστικά στο Brno με αποτέλεσμα να βγει κόκκινη σημαία στην προσπάθεια των αναβατών της Moto2 με το νερό να έχει μετατρέψει σε λίμνη τη φρεσκοστρωμένη πίστα.

Η βροχή συνέχισε να πέφτει με φούρια και πριν από την έναρξη των χρονομετρημένων του MotoGP που καθυστέρησαν να ξεκινήσουν καθώς το νερό είχε στρογγυλοκαθίσει στην πίστα. 

Με τη βροχή να υποχωρεί οι χρόνοι ξεκίνησαν από το 2:16 και δέκα λεπτά μετά την έναρξη ο Jorge Martin, που έδειχνε διάθεση να πιέσει, σε αντίθεση με το πρωί, έκανε τον καλύτερο χρόνο για να χάσει ωστόσο την πρωτιά αμέσως από τον Bezzecchi και έπειτα διαδοχικά από τους Μ.Marquez και Quartararo με 2:06.159, με την αγωνιστική γραμμή να στεγνώνει.

Έχοντας τον καλύτερο χρόνο ο Bezzecchi "χτύπησε" μια λιμνούλα και έπεσε χωρίς ωστόσο να πάθει κάτι με 45 περίπου λεπτά να απομένουν για τη λήξη, ενώ πέντε λεπτά αργότερα ο καλύτερος χρόνος πήγε στον Quartararo με 2:05.237. Κάπου εκεί και με την πίστα να στεγνώνει άρχισε να ξυπνάει και ο M.Marquez, ο πρώτος που έριξε τον χρόνο κάτω κάτω από το 2:05, πολύ κάτω, με 2:04.412, 7,5 δέκατα μπροστά από τον Quartararo, τον μοναδικό που βρισκόταν στο ίδιο δευτερόλεπτο με τον εργοστασιακό αναβάτη της Ducati σε εκείνο το σημείο.

Με το πέρασμα του πρώτου 30λεπτου ο Jack Miller ήταν εκείνος που προσπάθησε να αγγίζει τον χρόνο του M.Marquez που παρέμενε πρώτος, με τον Αυστραλό να ανεβαίνει στη δεύτερη θέση με 6,5 δέκατα διαφορά και τους Quartararto, Mir, Bezzecchi πίσω του και τον Bagnaia στην 6η θέση 1,3 δλ. πίσω. Ο Martin, μένοντας εκτός 10άδας, ανέβασε και αυτός ρυθμό και "εκτόξευσε" τον εαυτό του στη δεύτερη θέση, ενώ έπειτα πήρε στο κατόπι τον M.Marquez προσπαθώντας να τον ακολουθήσει με 24 λεπτά να απομένουν.
Η αγωνιστική γραμμή στέγνωνε όλο και περισσότερο και ο Johann Jarco, που διαπρέπει σε αυτές τις συνθήκες, κατάφερε να σπάσει επιτέλους τον χρόνο του Marquez, μόνο και μόνο για να δει τον Ισπανό να παίρνει και πάλι τα πρωτεία κατεβαίνοντας ως μόνος πρώτος κάτω από το 2:04. Πίσω από τον Zarco ήταν ο Quartararo με λιγότερο από ένα δέκατο διαφορά με τις συνθήκες να ευνοούν τους δύο Γάλλους και τον Martin στην 4η θέση μπροστά από τον ομόσταυλό του Bezzecchi.

Ο Παγκόσμιος Πρωταθλητής πάλεψε μέχρι τέλους με τον Bez και τελικά βρέθηκε πίσω του στο τέλος. Η βροχή μάλλον ευνόησε τον Martin στο "ντεμπούτο" του καθώς δεν χρειάστηκε να πιέσει τη μοτοσυκλέτα στο όριο για να πετύχει κάποιο χρόνο και αυτό καλό θα κάνει στην αυτοπεποίθησή του για τη συνέχεια του γύρου στην Τσεχία.

Την ίδια στιγμή ο Franscesco Bargnaia παρέπαιε στη 12η θέση, ενώ ο Fermin Aldeguer, στην πρώτη του εμφάνιση στο Brno βρισκόταν εντός 10άδας με λιγότερα από 20 λεπτά να απομένουν. Ήδη φαινόταν ότι τα βρόχινα ελαστικά δεν μπορούσαν να προσφέρουν κάτι παραπάνω, μάλλον το αντίθετο, με τους χρόνους να μην βελτιώνονται επί της ουσίας και την αγωνιστική γραμμή να γίνεται όλο και πιο φανερά στεγνή. 

Ωστόσο με μπόλικη υγρασία σε κάποια σημεία της πίστας κανείς αναβάτης δεν πήρε το ρίσκο να βάλει σλικ και έτσι ο M.Marquez, ακόμη πιο εύκολα ίσως από το αναμενόμενο, κράτησε την πρώτη θέση. Πίσω του παρέμειναν οι Zarco και Quartararo, επίσης χωρίς να βελτιώσουν τον χρόνο τους, με την 4η θέση να πηγαίνει στον Bezzecchi που κατάφερε τελικά να περάσει τον Martin περίπου τρία λεπτά πριν το τέλος. 

Jack Miller, Joan Mir και Enea Bastianini ακολούθησαν, με τον Pedro Acosta στην 9 θέση και τον εξαιρετικό στην πρώτη του εμφάνιση στην Τσεχία Aldeguer να κλείνει την πρώτη 10άδα.

Αυτός που την πλήρωσε με την κατάσταση της πίστας ήταν ο Bagnaia που έμεινε εκτός 10άδας με το 13ο χρόνο των χρονομετρημένων και παραλίγο να συμβεί το ίδιο και με τον Α.Marquez. Ο Ισπανός είχε πτώση επτά λεπτά πριν το τέλος και ενώ βρισκόταν στην 11η θέση. Τελικά κατάφερε να φτάσει στα paddock και να ανέβει στην εφεδρική μοτοσυκλέτα εγκαίρως κάνοντας έπειτα έναν εξαιρετικό γύρο για την 9η θέση. Αυτός και ο αδερφός του είναι οι μοναδικοί δύο φέτος που έχουν προκριθεί απευθείας στο Q2 σε όλους τους αγώνες, με τον Α.Marquez να αφήνει εκτός 10άδας τον εξαιρετικό στην πρώτη του εμφάνιση στην Τσεχία Aldeguer στο τέλος.

Να σημειωθεί ότι απόλυτο ρεκόρ γύρου το έχει ο N.Marquez από το 2016 με 1:54.596, έναν χρόνο που παραλίγο να σπάσει στα πρωινά ελεύθερα δοκιμαστικά και αυτό δεν αποκλείεται να γίνει αύριο.