Η Ducati δεν "ξεχνά" τον Iannone

Θα μπορούσε να ξανατρέξει με την Pramac
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

22/4/2020

Η απόφαση της FIM για τον 18μηνο αποκλεισμό του Iannone απ’ τους αγώνες, ακούστηκε σαν πρωταπριλιάτικο ψέμα στα αυτιά του Ιταλού, όμως δεν παύει να είναι πέρα για πέρα αληθινή. Οι 18 μήνες μπορεί να θεωρηθούν είτε λίγοι είτε πολλοί, ανάλογα από ποια σκοπιά το κρίνουμε, όμως η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Απ’ τη μια, η μέγιστη ποινή του Ιταλού για την υπόθεση ντόπινγκ θα μπορούσε να φτάσει μέχρι και τα τέσσερα χρόνια, καταστρέφοντας την καριέρα του, ενώ απ’ την άλλη οι 18 μήνες δεν είναι και λίγοι. Το μόνο καλό είναι πώς ο Iannone επωφελείται απ’ την κατάσταση με τον κορωνοϊό, καθώς το πρωτάθλημα έχει παγώσει κι έτσι ούτε οι αντίπαλοί του ούτε οι μοτοσυκλέτες εξελίσσονται, οπότε όταν επιστρέψει το χάσμα θα είναι μικρότερο απ’ ότι θα ήταν υπό κανονικές συνθήκες.

O Iannone έχει μετανιώσει για την απόφαση να φύγει απ' τη Ducati

 

Η Aprilia έχει τονίσει πολλές φορές πώς τον θέλει για αναβάτη της και τάσσεται με το μέρος του, θεωρώντας πως θα έπρεπε να είχε αθωωθεί, αφού το δείγμα που τον καταδίκασε είχε επηρεαστεί από τροφική δηλητηρίαση όπως παρουσίασε ο Ιταλός στην υπερασπιστική του γραμμή. Η επιστροφή του στους αγώνες αναμένεται τον Ιούνιο του 2021, απ’ τη στιγμή που η ποινή άρχισε να μετρά απ’ τις 17 Δεκεμβρίου του 2019 (δηλαδή απ’ την ημέρα που ξεκίνησε η προσωρινή του αποβολή) και η τελευταία προσπάθεια απ’ τη πλευρά του Iannone για να επιστρέψει νωρίτερα, έγινε μέσα απ’ το δικαίωμα έφεσης στο CAS (το ανώτατο αθλητικό δικαστήριο).

Ωστόσο δεν είναι μόνο η Aprilia που θέλει τον Ιταλό αναβάτη, καθώς σε μια πρόσφατη συνέντευξή του ο Sporting Director της Ducati στα MotoGP, Paolo Ciabatti, φρόντισε να κάνει ξεκάθαρο ότι ο Ιταλός θα μπορούσε να ξανατρέξει με τα χρώματα της Pramac Ducati. Ας μην ξεχνάμε εξάλλου πώς ο Iannone “θήτεψε” για τρία χρόνια στη Ducati – δύο στην Pramac και ένα στην εργοστασιακή ομάδα – χαρίζοντάς μας μπόλικο θέαμα, ενώ ήταν ο αναβάτης που πρόσφερε την πρώτη νίκη στον Gigi Dall’ Igna στα MotoGP – και την πρώτη νίκη της Ducati απ’ την εποχή του Casey Stoner – στην Αυστρία το 2016.

Ο Iannone το 2016, πριν την πλαστική στο πιγούνι, γιορτάζει τη νίκη του στην Αυστρία με τον Gigi Dall' Igna

 

Το να ξανατρέξει με τα χρώματα της Pramac ο Ιταλός είναι σχήμα οξύμωρο, καθώς πρόκειται για μια ομάδα η οποία έχει το ρόλο του “φυτώριου” νέων αναβατών. “Από αυτή την άποψη ο Iannone διανύει ήδη το τριακοστό έτος της ηλικίας του και δεν θα ταίριαζε ιδιαίτερα σε μια τέτοια ομάδα. Αλλά γιατί όχι; Ποτέ μη λες ποτέ,” ανέφερε ο Giabatti. Απ’ την πλευρά του, ο 30χρονος αναβάτης έχει παραδεχτεί πως ένα απ’ τα πράγματα που έχει μετανιώσει στην καριέρα του είναι ότι αποφάσισε να φύγει απ’ την Ducati και ίσως αυτό να οφείλεται εν μέρει και στις εξαιρετικές σχέσεις που είχε με τον ιδιοκτήτη της Pramac, Paolo Campinoti, όπως αποκάλυψε ο Ciabatti λέγοντας: “Η σχέση των Campinoti και Iannone θυμίζει πατέρα και γιού και όταν πρόκειται για τέτοιες περιπτώσεις είναι δύσκολο να πεις όχι.”(σ.σ. αναφέρεται στην επιστροφή του Iannone στη Pramac)

Ακόμη, ο Ciabatti φρόντισε να αναγνωρίσει την αξία του αναβάτη της Aprilia, λέγοντας πως έχει αποδείξει στο παρελθόν το πόσο γρήγορος είναι και πώς έχει προκαλέσει πολλές φορές στο παρελθόν τον Marc Marquez στη Moto2. “Ο σεβασμός και το ενδιαφέρον μας για τον Iannone δεν έχει χαθεί. Μπορεί στο παρελθόν να μας εκνεύρισε με την συμπεριφορά του, αλλά έτσι κάνει με όλους στα paddock, αυτός είναι. Μπορεί να έχει πάρει μερικές λάθος αποφάσεις στο παρελθόν, όμως πιστεύω ότι τώρα έχει αναγνωρίσει πλήρως τα λάθη του.”

Η καριέρα του Ιταλού αναβάτη μπορεί να περνάει σιγά-σιγά προς το τελευταίο της κεφάλαιο, όμως τα λόγια του Ciabatti κάνουν τον Iannone να κοιτά το μέλλον με περισσότερη αισιοδοξία, γνωρίζοντας ότι υπάρχουν κι άλλες ομάδες που αναγνωρίζουν την αξία του.

Ετικέτες

MotoGP: Χρειάζεται αναθεώρηση ο κανονισμός ελάχιστου βάρους; Τα μεγέθη όλων των αναβατών

Από τον Moreira και τον Ogura ως τον Razgatlioglu μεσολαβεί ένα χάσμα 20 κιλών
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

26/2/2026

Ενδιαφέρον προκαλούν το ύψος και το βάρος του κάθε αναβάτη που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά και την απόδοση της εκάστοτε μοτοσυκλέτας, με τους rookie Diogo Moreira και Toprak Razgatlioglu να βρίσκονται στα δύο άκρα της λίστας. 

Ο Moreira με τον Ai Ogura είναι οι ελαφρύτεροι αναβάτες, ενώ ο Razgatlioglu είναι ο ψηλότερος και μακράν ο πιο βαρύς αναβάτης της κατηγορίας με 11 κιλά διαφορά από τον προηγούμενο.

Σε αντίθεση με τις κατηγορίες Moto3 και Moto2, που χρησιμοποιούν ένα συνδυασμένο ελάχιστο όριο βάρους αναβάτη και μοτοσυκλέτας, το MotoGP καθορίζει μόνο το ελάχιστο βάρος μοτοσυκλέτας, που είναι στα 157 κιλά. 

Ο Luca Marini υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι το MotoGP θα πρέπει να έχει επίσης ένα συνδυασμένο όριο βάρους, εξηγώντας ότι η επιτάχυνση δεν αλλάζει, αλλά υφίσταται διαφορά στην καταπόνηση των ελαστικών. 

"Υπάρχει ένα [συνδυασμένο] βάρος στο Moto2 και εγώ ήμουν πάνω από το όριο, αλλά μόνο κατά 4 κιλά. Και δεν υπάρχει πρόβλημα αν μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη υπάρχει διαφορά 4 κιλών. 

"Αλλά στο MotoGP η διαφορά μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη της Ducati μπορεί να είναι 10 κιλά. Δεν είναι ότι χάνεις στην επιτάχυνση. Η επιτάχυνση, όπως δείχνουν και τα δεδομένα, είναι η ίδια. 

"Ωστόσο η δύναμη που ασκείς στο ελαστικό είναι μεγαλύτερη. Επομένως, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός με το πίσω ελαστικό, ειδικά επειδή δεν θέλεις να το φθείρεις πολύ. 

"Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερο για όλους να υπάρχει ένα [συνδυασμένο] ελάχιστο βάρος - και για τους άλλους [μικρότερους] αναβάτες, γιατί έτσι θα μπορούν να βάζουν περισσότερο βάρος και να χτίζουν περισσότερο τους μύες τους. 

"Γιατί ένας βαρύς αναβάτης πρέπει να τιμωρείται για κάτι που είναι απλά στη φύση του; Κατά τη γνώμη μου, είναι κάτι που δεν έχει νόημα”.

Το σκεπτικό του Marini έχει μια λογική βάση και βασίζεται στη δική του προσωπική εμπειρία, όντας ένας από τους ψηλότερους και βαρύτερους αναβάτες του πρωταθλήματος. Ο ίδιος προσπάθησε αρκετές φορές να αδυνατίσει για να μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τη φθορά των ελαστικών του, ωστόσο αυτό είχε μια παράπλευρη απώλεια: μαζί με τα κιλά, έχανε και σε σωματική αντοχή που του κόστιζε στο κλείσιμο των αγώνων.

"Τα δεδομένα που έχουμε από τους αγώνες δείχνουν πως όταν είσαι βαρύτερος χρησιμοποιείς περισσότερο λάστιχο και τα ηλεκτρονικά συστήματα δουλεύουν επίσης περισσότερο," εξήγησε ο Marini.

Γι' αυτό πιστεύει στην αξία του συνδυασμένου βάρους και στο MotoGP, θεωρώντας πως είναι πιο δίκαιο οι πολύ ελαφριοί αναβάτες να προσθέτουν επιπλέον βάρος (έρμα) στη μοτοσυκλέτα τους - κάτι πάντως που δεδομένα απεχθάνονται οι μηχανικοί των ομάδων. Στην τελική είναι πιο εύκολο κάποιος να δουλέψει στο γυμναστήριο για να δυναμώσει και να ανεβάσει ελεγχόμενα το βάρος του, παρά να προσπαθούν οι βαρύτεροι να αδυνατίσουν - και αυτή είναι μια σκέψη που έχει απασχολήσει αρκετούς ακόμη αναβάτες στο παρελθόν, όπως ο Danilo Petrucci, ο οποίος επίσης προσπάθησε πολύ να αδυνατίσει όταν αγωνιζόταν με την Pramac Ducati, για να εγκαταλείψει την προσπάθεια όταν είδε μεγάλη διαφορά στις αντοχές του.

Παρακάτω μπορούμε να δούμε την λίστα με το βάρος και το ύψος του κάθε αναβάτη, ξεκινώντας από τον πιο ελαφρύ:

Diogo Moreira: 169 cm, 60 kg

Ai Ogura: 169 cm, 60 kg

Fabio di Giannantonio: 177 cm, 62 kg

Jorge Martin: 168 cm, 63 kg

Brad Binder: 170 cm, 63 kg

Pedro Acosta: 171 cm, 63 kg

Enea Bastianini: 168 cm, 64 kg

Marc Marquez: 169 cm, 64 kg

Maverick Vinales: 171 cm, 64 kg

Jack Miller: 173 cm, 64 kg

Francesco Bagnaia: 176 cm, 64 kg

Marco Bezzecchi: 176 cm, 64 kg

Raul Fernandez: 178 cm, 65 kg

Alex Marquez: 180 cm, 65 kg

Johann Zarco: 171 cm, 68 kg

Alex Rins: 176 cm, 68 kg

Franco Morbidelli: 176 cm, 68 kg

Fabio Quartararo: 177 cm, 69 kg

Joan Mir: 181 cm, 69 kg

Fermin Aldeguer: 181 cm, 69 kg

Luca Marini: 184 cm, 69 kg

Toprak Razgatlioglu: 185 cm, 80 kg.