Jorge Martin-Aprilia: Έτσι θα ανέβει ξανά στην κορυφή ο Ισπανός - Τι λέει ο τεχνικός διευθυντής του Noale

Επανεκκίνηση πρέπει να κάνει ο Martin με την υποστήριξη της Aprilia Racing
MotoGP Aprilia Jorge-Martin 2026
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

1/12/2025

Πίσω τους θέλουν να αφήσουν το 2025, τόσο ο Jorge Martin όσο και η Aprilia Racing έπειτα από μία καταστροφική σεζόν για τον περσινό Παγκόσμιο Πρωταθλητή που πρέπει να κάνει reset για το 2026 έχοντας μια μοτοσυκλέτα που έδειξε φέτος ότι μπορεί να χτυπήσει στα ίσια τις εργοστασιακές Ducati.

Η σεζόν του 2026 θα ξεκινήσει ουσιαστικά από το μηδέν για τον Martin, με στόχο να προσαρμοστεί 100% ώστε να μπορεί να εκμεταλλευτεί στο έπακρο την πιο ανταγωνιστική RS-GP που έχουμε δει μέχρι σήμερα.

Ο τεχνικός διευθυντής της Aprilia Racing, Fabiano Sterlacchini, τονίζει πως η βελτίωση των αποτελεσμάτων του Jorge Martin στη νέα χρονιά θα εξαρτηθεί από το κατά πόσο η ομάδα θα καταφέρει να βοηθήσει τον Martin να βρει αρμονία και αυτοπεποίθηση πάνω στη σέλα της RS-GP. Η πρώτη χρονιά της συνεργασίας τους μόνο προς αυτό δεν οδήγησε, με τον Martin να τερματίζει σε μόλις τέσσερις από τους 22 αγώνες και να μαζεύει μια σειρά από σοβαρούς τραυματισμούς με την RS-GP, στην προσπάθειά του να προσαρμοστεί από τη μετάβασή του από την Ducati Desmosedici που οδηγούσε από το 2021.

Σύμφωνα με τον Sterlacchini, η Aprilia θα πρέπει ουσιαστικά να ξεκινήσει από την αρχή με τον Martin το 2026, χτίζοντας ένα πλαίσιο εξέλιξης, βήμα-βήμα, μετά από μια σεζόν γεμάτη διακοπές ρυθμού και πισωγυρίσματα. Την ίδια στιγμή, ο Martin καλείται να προσαρμόσει το στιλ οδήγησής του στη μοτοσυκλέτα, αλλά και να συνεχίσει να δουλεύει ώστε να αντλήσει το μέγιστο από την RS-GP.Aprilia MotoGP 2026

Το θετικό για την Aprilia και τον Martin είναι πως η μοτοσυκλέτα απέδειξε την ανταγωνιστικότητά της μέσα στο 2025, σημειώνοντας νίκες με δύο διαφορετικούς αναβάτες, τον Marco Bezzecchi και τον Raul Fernandez. Αυτό, σύμφωνα με τον Sterlacchini, αποτελεί δείγμα πως η RS-GP έχει μεγάλο περιθώριο απόδοσης, αρκεί να βρεθεί η ισορροπία με τον Martin, όπως βρέθηκε για τους Bezzecchi και Fernandez, τη στιγμή που ο Μαδριλένος είναι θεωρητικά ο ταχύτερος μεταξύ των τριών.

“Είχαμε πολλές διακοπές μέσα στη χρονιά, οπότε πρέπει να ξαναρχίσουμε το 2026 με μια πιο μεθοδική προσέγγιση, βήμα-βήμα” δήλωσε ο Sterlacchini μετά τις δοκιμές της Valencia στις 18 Νοεμβρίου και πρόσθεσε: “Η μοτοσυκλέτα αποδείχθηκε ανταγωνιστική, και με περισσότερους από έναν αναβάτες. Πιστεύω λοιπόν ότι με τον Jorge πρέπει να βρούμε την ισορροπία ανάμεσα στο στιλ οδήγησής του και τη μοτοσυκλέτα.” Το πρόβλημα για RS-GP και Martin είναι ότι την τελευταία χρονιά η μοτοσυκλέτα εξελίχθηκε περισσότερο με τα δεδομένα που συγκέντρωναν οι μηχανικοί του Noale από τους άλλους αναβάτες της πρωτότυπης αγωνιστικής και όχι με εκείνα του Martin. Οπότε η RS-GP ταιριάζει καλύτερα στο στιλ των Bezzecchi και Fernandez έτσι όπως είναι τώρα και ο Ισπανός θα πρέπει να είναι εκείνος που πρέπει να καταβάλλει έξτρα προσπάθεια για εκμεταλλευτεί στο 100% τις δυνατότητες της μοτοσυκλέτας. Το εύλογο ερώτημα, αν θα μπορέσει δηλαδή να τα καταφέρει, με τη βοήθεια και της Aprilia στις αλλαγές που θα κάνει στη μοτοσυκλέτα προς αυτήν την κατεύθυνση, θα απαντηθεί στην αρχή της ερχόμενης σεζόν. Τότε ο Martin θα βρίσκεται και σε πολύ καλύτερη φυσική κατάσταση από αυτή που έχει σήμερα, η οποία, εξαιτίας των τραυματισμών του, βρίσκεται πίσω έναντι των άλλων αναβατών.

Aprilia MotoGP 2026

 

MotoGP: Χρειάζεται αναθεώρηση ο κανονισμός ελάχιστου βάρους; Τα μεγέθη όλων των αναβατών

Από τον Moreira και τον Ogura ως τον Razgatlioglu μεσολαβεί ένα χάσμα 20 κιλών
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

26/2/2026

Ενδιαφέρον προκαλούν το ύψος και το βάρος του κάθε αναβάτη που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά και την απόδοση της εκάστοτε μοτοσυκλέτας, με τους rookie Diogo Moreira και Toprak Razgatlioglu να βρίσκονται στα δύο άκρα της λίστας. 

Ο Moreira με τον Ai Ogura είναι οι ελαφρύτεροι αναβάτες, ενώ ο Razgatlioglu είναι ο ψηλότερος και μακράν ο πιο βαρύς αναβάτης της κατηγορίας με 11 κιλά διαφορά από τον προηγούμενο.

Σε αντίθεση με τις κατηγορίες Moto3 και Moto2, που χρησιμοποιούν ένα συνδυασμένο ελάχιστο όριο βάρους αναβάτη και μοτοσυκλέτας, το MotoGP καθορίζει μόνο το ελάχιστο βάρος μοτοσυκλέτας, που είναι στα 157 κιλά. 

Ο Luca Marini υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι το MotoGP θα πρέπει να έχει επίσης ένα συνδυασμένο όριο βάρους, εξηγώντας ότι η επιτάχυνση δεν αλλάζει, αλλά υφίσταται διαφορά στην καταπόνηση των ελαστικών. 

"Υπάρχει ένα [συνδυασμένο] βάρος στο Moto2 και εγώ ήμουν πάνω από το όριο, αλλά μόνο κατά 4 κιλά. Και δεν υπάρχει πρόβλημα αν μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη υπάρχει διαφορά 4 κιλών. 

"Αλλά στο MotoGP η διαφορά μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη της Ducati μπορεί να είναι 10 κιλά. Δεν είναι ότι χάνεις στην επιτάχυνση. Η επιτάχυνση, όπως δείχνουν και τα δεδομένα, είναι η ίδια. 

"Ωστόσο η δύναμη που ασκείς στο ελαστικό είναι μεγαλύτερη. Επομένως, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός με το πίσω ελαστικό, ειδικά επειδή δεν θέλεις να το φθείρεις πολύ. 

"Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερο για όλους να υπάρχει ένα [συνδυασμένο] ελάχιστο βάρος - και για τους άλλους [μικρότερους] αναβάτες, γιατί έτσι θα μπορούν να βάζουν περισσότερο βάρος και να χτίζουν περισσότερο τους μύες τους. 

"Γιατί ένας βαρύς αναβάτης πρέπει να τιμωρείται για κάτι που είναι απλά στη φύση του; Κατά τη γνώμη μου, είναι κάτι που δεν έχει νόημα”.

Το σκεπτικό του Marini έχει μια λογική βάση και βασίζεται στη δική του προσωπική εμπειρία, όντας ένας από τους ψηλότερους και βαρύτερους αναβάτες του πρωταθλήματος. Ο ίδιος προσπάθησε αρκετές φορές να αδυνατίσει για να μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τη φθορά των ελαστικών του, ωστόσο αυτό είχε μια παράπλευρη απώλεια: μαζί με τα κιλά, έχανε και σε σωματική αντοχή που του κόστιζε στο κλείσιμο των αγώνων.

"Τα δεδομένα που έχουμε από τους αγώνες δείχνουν πως όταν είσαι βαρύτερος χρησιμοποιείς περισσότερο λάστιχο και τα ηλεκτρονικά συστήματα δουλεύουν επίσης περισσότερο," εξήγησε ο Marini.

Γι' αυτό πιστεύει στην αξία του συνδυασμένου βάρους και στο MotoGP, θεωρώντας πως είναι πιο δίκαιο οι πολύ ελαφριοί αναβάτες να προσθέτουν επιπλέον βάρος (έρμα) στη μοτοσυκλέτα τους - κάτι πάντως που δεδομένα απεχθάνονται οι μηχανικοί των ομάδων. Στην τελική είναι πιο εύκολο κάποιος να δουλέψει στο γυμναστήριο για να δυναμώσει και να ανεβάσει ελεγχόμενα το βάρος του, παρά να προσπαθούν οι βαρύτεροι να αδυνατίσουν - και αυτή είναι μια σκέψη που έχει απασχολήσει αρκετούς ακόμη αναβάτες στο παρελθόν, όπως ο Danilo Petrucci, ο οποίος επίσης προσπάθησε πολύ να αδυνατίσει όταν αγωνιζόταν με την Pramac Ducati, για να εγκαταλείψει την προσπάθεια όταν είδε μεγάλη διαφορά στις αντοχές του.

Παρακάτω μπορούμε να δούμε την λίστα με το βάρος και το ύψος του κάθε αναβάτη, ξεκινώντας από τον πιο ελαφρύ:

Diogo Moreira: 169 cm, 60 kg

Ai Ogura: 169 cm, 60 kg

Fabio di Giannantonio: 177 cm, 62 kg

Jorge Martin: 168 cm, 63 kg

Brad Binder: 170 cm, 63 kg

Pedro Acosta: 171 cm, 63 kg

Enea Bastianini: 168 cm, 64 kg

Marc Marquez: 169 cm, 64 kg

Maverick Vinales: 171 cm, 64 kg

Jack Miller: 173 cm, 64 kg

Francesco Bagnaia: 176 cm, 64 kg

Marco Bezzecchi: 176 cm, 64 kg

Raul Fernandez: 178 cm, 65 kg

Alex Marquez: 180 cm, 65 kg

Johann Zarco: 171 cm, 68 kg

Alex Rins: 176 cm, 68 kg

Franco Morbidelli: 176 cm, 68 kg

Fabio Quartararo: 177 cm, 69 kg

Joan Mir: 181 cm, 69 kg

Fermin Aldeguer: 181 cm, 69 kg

Luca Marini: 184 cm, 69 kg

Toprak Razgatlioglu: 185 cm, 80 kg.