MotoGP 2026, Ταϊλάνδη, PR - Επικράτηση Bezzecchi με ρεκόρ, 2ος ο Marc, Bagnaia στα Q1...

Κάκιστες επιδόσεις Yamaha, με καλύτερο τον Fabio μόλις στην 16η θέση

Από τον

Κώστα Γκαζή

27/2/2026

Στα PR που ακολουθούν τα FP1, η Aprilia έδειξε για μια ακόμη φορά την εξέλιξη που έχει γίνει στο Noale, με τον Bezzecchi να κατακτά την πρώτη θέση με ρεκόρ γύρου μάλιστα, με εξαιρετική τοποθέτηση του Martin στην 5η θέση, και με τον Ιάπωνα Ogura 9ο. Ο Παγκόσμιος Πρωταθλητής 2025 Marc Marquez βρέθηκε 2ος μεν, αλλά ήταν 0,421 δευτερόλεπτα πιο αργός από τον Bez, ενώ ο ομόσταυλός του, Bagnaia σημείωσε μόλις τον 15ο χρόνο, και πρέπει να περάσει τώρα από τα Q1!

Η πρώτη ημέρα της σεζόν MotoGP 2026 ολοκληρώθηκε, με τον Marco Bezzecchi να τερματίζει πρώτος τόσο στα FP1 το πρωί, όσο και στα PR το απόγευμα, δείχνοντας ποιος είναι το αφεντικό -τουλάχιστον στα δοκιμαστικά.

Το απόγευμα η απειλή για βροχή κρεμόταν πάνω από τα κεφάλια των αναβατών, κι έτσι οι αναβάτες πίεζαν από την αρχή, με τον φόβο να προλάβουν να κάνουν χρόνο που θα τους επέτρεπε να περάσουν απευθείας στα Q2.

Τελικά η πίστα έμεινε στεγνή, και ο Bez έκλεισε την Παρασκευή πρώτος και με διαφορά, καταρρίπτοντας το απόγευμα το ρεκόρ γύρου με 1:28.526 – ταχύτερος ακόμη και από τους χρόνους του τεστ που έγινε στην ίδια πίστα.

Ο Marc Marquez για μεγάλο διάστημα βρισκόταν εκτός δεκάδας, καθώς όπως και το πρωί δεν έδειχνε ικανός όχι για επικράτηση, αλλά ούτε για εύκολη αναρρίχηση στις κορυφαίες θέσεις. Τελικά στα τελευταία λεπτά κατάφερε να γράψει γρήγορο γύρο να να ανέβει 1ος, όμως μετά ήρθε ο καταιγιστικός γύρος του Bez, με τον Ιταλό να τίθεται μπροστά σχεδόν για μισό δευτερόλεπτο. Δεν πειράζει, καθώς η δεύτερη θέση καθόλου κακή δεν είναι για τον εργοστασιακό αναβάτη της Ducati, ειδικά αν συγκριθεί με την… 15η του Bagnaia που για μια ακόμη φορά παρουσιάστηκε ασταθής σε απόδοση και τώρα θα πρέπει να κουραστεί περισσότερο και να περάσει από τα Q1.

Δεύτερος καλύτερος αναβάτης Ducati, και τρίτος ταχύτερος γενικά, ήταν ο Fabio Di Giannantonio (VR46 Racing Team) ο οποίος για μεγάλο μέρος της διαδικασίας ήταν επικεφαλής, πριν υποχωρήσει στην 3η θέση προς το τέλος.

Ο Pedro Acosta (Red Bull KTM Factory Racing) σημείωσε τον ταχύτερο γύρο του στην προτελευταία προσπάθειά του, μόλις 0,659 δλ. πίσω από τον Bezzecchi, για να βρεθεί 4ος, ο καλύτερα τοποθετημένος αναβάτης των “πορτοκαλί”, με δεύτερο αναβάτη της ΚΤΜ τον Binder στην 8η θέση.

Ο Alex Marquez (BK8 Gresini Racing MotoGP) ήταν 6ος, μπροστά από τον Joan Mir (Honda HRC Castrol), που ήταν ο κορυφαίος αναβάτης της Honda.

Εδώ να πούμε πως μπορεί η Gresini να έφερε για βοήθεια τον Pirro να τρέξει με τη μοτοσυκλέτα του τραυματία Aldeguer, όμως ο Ιταλός δεν τα πήγε καλά στα PR, αφού βρέθηκε στην αγωνιστική γραμμή οδηγώντας αργά, εμποδίζοντας τον ομόσταυλό του, Alex Marquez, με τους αγωνοδίκες να του δίνουν την πρώτη ποινή της χρονιάς!

Ο Ai Ogura (Trackhouse MotoGP Team), έκλεισε τα PR 9ος και πήρε θέση στα Q2, όμως είχε πτώση στη Στροφή 7 λίγο πριν το τέλος της διαδικασίας -η δεύτερη πτώση στη σεζόν, μετά την ανώδυνη του Martin στα FP1. Ευτυχώς και ο Ιάπωνας είναι καλά στην υγεία του και συνεχίζει χωρίς πρόβλημα.

Καθόλου καλά δεν ξεκίνησε τέλος η Παρασκευή για τη Yamaha με τον νέο V4, αφού ταχύτερος όλων ήταν ο Quartararo στην 16η θέση, 1,358 δευτερόλεπτα πίσω από τον πρώτο, 19ος ήταν ο Miller -που μάλλον τζάμπα έχασε 2 κιλά για να έχει κάποιο πλεονέκτημα-, 20ος ο Rins και 21ος ο Toprak που απέχει 1,839 δευτερόλεπτα από τον Bez…

Ακολουθούν οι χρόνοι των PR.

ΘΕΣΗ	ΑΝΑΒΑΤΗΣ	ΟΜΑΔΑ	ΧΡΟΝΟΣ	ΔΙΑΦΟΡΑ
1	M. Bezzecchi	Aprilia Racing	01:28.526
2	M. Marquez	Ducati Lenovo Team	01:28.947	+0.421 / +0.421
3	F. Di Giannantonio	Pertamina Enduro VR46 Racing Team	01:29.010	+0.484 / +0.063
4	P. Acosta	Red Bull KTM Factory Racing	01:29.185	+0.659 / +0.175
5	J. Martin	Aprilia Racing	01:29.229	+0.703 / +0.044
6	A. Marquez	BK8 Gresini Racing MotoGP	01:29.376	+0.850 / +0.147
7	J. Mir	Honda HRC Castrol	01:29.517	+0.991 / +0.141
8	B. Binder	Red Bull KTM Factory Racing	01:29.532	+1.006 / +0.015
9	A. Ogura	Trackhouse MotoGP Team	01:29.579	+1.053 / +0.047
10	J. Zarco	Castrol Honda LCR	01:29.590	+1.064 / +0.011
11	L. Marini	Honda HRC Castrol	01:29.614	+1.088 / +0.024
12	M. Viñales	Red Bull KTM Tech3	01:29.623	+1.097 / +0.009
13	F. Morbidelli	Pertamina Enduro VR46 Racing Team	01:29.642	+1.116 / +0.019
14	R. Fernandez	Trackhouse MotoGP Team	01:29.666	+1.140 / +0.024
15	F. Bagnaia	Ducati Lenovo Team	01:29.824	+1.298 / +0.158
16	F. Quartararo	Monster Energy Yamaha MotoGP Team	01:29.884	+1.358 / +0.060
17	E. Bastianini	Red Bull KTM Tech3	01:30.030	+1.504 / +0.146
18	D. Moreira	Pro Honda LCR	01:30.101	+1.575 / +0.071
19	J. Miller	Prima Pramac Yamaha MotoGP	01:30.134	+1.608 / +0.033
20	A. Rins	Monster Energy Yamaha MotoGP Team	01:30.302	+1.776 / +0.168
21	T. Razgatlioglu	Prima Pramac Yamaha MotoGP	01:30.365	+1.839 / +0.063
22	M. Pirro	BK8 Gresini Racing MotoGP	01:31.437	+2.911 / +1.072

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_676

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!