MotoGP: 2η και 3η μέρα δοκιμών στο Qatar

Στην τελική ευθεία της έναρξης!
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

25/2/2019

Κατά την διάρκεια της δεύτερης μέρας των δοκιμών στην πίστα του Qatar, οι αναβάτες περίμεναν να έρθει για τα καλά το σούρουπο και να πέσουν οι θερμοκρασίες πριν μπουν στην πίστα, καίγοντας ουσιαστικά την πρώτη ώρα. Ο γρηγορότερος απ’ τους αναβάτες για τις δυο πρώτες ώρες των δοκιμών ήταν ο Petrucci έχοντας πίσω του τον ομόσταβλό του Dovizioso με τον Marquez να βρίσκεται στην τρίτη θέση του πίνακα των χρονομετρήσεων.

Λίγο αργότερα ο Marquez δοκίμασε ένα διαφορετικό φαίρινγκ με νέα αεροδυναμικά βοηθήματα στη μοτοσυκλέτα του, τα οποία αποτελούνται από δύο τμήματα σε κάθε πλευρά. Τα μεγαλύτερα δένουν κοντά στην περιοχή που βρίσκεται η εισαγωγή του αέρα, ενώ τ’ άλλα δύο που είναι εμφανώς μικρότερα, βρίσκονται χαμηλότερα. Αντίστοιχα η Ducati είχε τοποθετημένα και βαμμένα τα φαίρινγκ με τα νέα αεροδυναμικά βοηθήματα που είχαμε δει την τελευταία φορά στις δοκιμές της Sepang άβαφα, πράγμα που σημαίνει πως είναι πολύ πιθανό να τα δούμε και στον πρώτο αγώνα έχοντας περάσει από την έγκριση του τεχνικού υπευθύνου.

Όσο περνούσε η ώρα των δοκιμών τόσο ερχόταν και η εναλλαγή των αναβατών στις κορυφαίες θέσεις του πίνακα. Ο Petrucci δεν κατάφερε να πέσει κάτω απ’ το 1:54,953 που είχε θέσει νωρίτερα, ενώ ο Rins και ο Vinales με σταθερούς και γρήγορους ρυθμούς κατάφεραν να βρεθούν στην πρώτη και δεύτερη θέση αντίστοιχα. Ο Petrucci ανέφερε πως έμεινε ευχαριστημένος τόσο με τις επιδόσεις του όσο και με τη δουλειά που έχει γίνει πάνω στη μοτοσυκλέτα, ρυθμίζοντάς τη στα μέτρα του. Δήλωσε μάλιστα χαρακτηριστικά πως είναι έτοιμος ακόμη κι αν ο αγώνας γινόταν σήμερα, κρίνοντας ως πολύ θετική την πορεία του στην ομάδα, στηριζόμενος στους μέχρι στιγμής πολύ ανταγωνιστικούς χρόνους του. Εστίασε περισσότερο λέγοντας: “Πρέπει να συνεχίσουμε να δουλεύουμε μ’ αυτόν τον τρόπο. Σίγουρα έχουμε πολύ καλούς ρυθμούς. Αισθάνομαι πάρα πολύ καλά που μπορώ να βρίσκομαι συνέχεια κοντά στην κορυφή. Πιστεύω πως έχω πολλή καλή αίσθηση με την μοτοσυκλέτα.”

Μένοντας λίγο ακόμη στον τομέα των εξελίξεων σχετικά με τα φαίρινγκ και τα αεροδυναμικά βοηθήματα, η Aprillia συνέχισε τις δοκιμές της από την πρώτη ημέρα.

Μια ευχάριστη έκπληξη αποτέλεσαν οι επιδόσεις του Fabio Quartararo που κατάφερε πριν το τέλος των δοκιμών να ανεβεί επτά θέσεις και να βρεθεί πίσω απ’ τον δεύτερο Vinales. Όπως φαίνεται οι ρόλοι μεταξύ των δύο Rookies –του Fabio και του Francesco Bagnaia- αντιστράφηκαν συγκριτικά με την τελευταία φορά στη Μαλαισία. Το αποτέλεσμα απ’ τη πλευρά του Quartararo, όπως είπε οφείλεται στο γεγονός πως έχει κάνει μεγάλη πρόοδο στον τομέα των φρένων. Ένας τομέας στον οποίο έπασχε ιδιαίτερα κατά τις δοκιμές στη Sepang, όπως παραδέχτηκε και συμπλήρωσε λέγοντας: “Δούλευα στον τομέα των φρένων. Αισθάνομαι πιο άνετα μπαίνοντας στις στροφές. Είναι πολύ θετικό που βελτιώθηκα εκεί γιατί με βοηθάει στον τρόπο οδήγησής μου.”

Στο paddock της Yamaha όπως φαίνεται τα πράγματα αρχίζουν και χωρίζονται σε δύο διαφορετικές προσεγγίσεις για τελευταίες δοκιμές, καθώς ο Vinales προετοιμάζεται για τον αγώνα και ο Rossi την πρώτη και δεύτερη κυρίως ημέρα εστίασε στην περαιτέρω εξέλιξη της μοτοσυκλέτας και όχι τόσο στην αγωνιστική της προετοιμασία συγκεκριμένα για την απαιτητική πίστα του Qatar. Ωστόσο ο Rossi δεν έμεινε ιδιαίτερα ευχαριστημένος με τις δοκιμές της δεύτερης ημέρας. Ολοκλήρωσε ερχόμενος 20ος αν κι αυτό δεν θα πρέπει να είναι κριτήριο από την στιγμή που στόχος ήταν η εξέλιξη και όχι το κυνήγι για την χρονομετρική κατάταξη. Πάντως όπως ο ίδιος είπε, τα νέα εξαρτήματα που δοκίμασε αλλά και οι αλλαγές που έκανε στις ρυθμίσεις της μοτοσυκλέτας του, δεν τον βοήθησαν καθόλου στο να διατηρήσει την πρόσφυση στον πίσω τροχό. Την ίδια στιγμή ο Vinales βρέθηκε ένα βήμα πριν την κορυφή δηλώνοντας πως είναι πιο ευχαριστημένος με τη σταθερότητα στους χρόνους του. Βέβαια στην συνέχεια δεν διαφοροποιήθηκε από τον Rossi, καθώς όταν φθάρηκαν τα καινούρια ελαστικά που ως τότε του είχαν δώσει εμπιστοσύνη πίσω, ξεκίνησαν και τα πρώτα προβλήματα –χωρίς να τα κατονομάσει- κι επέστρεψε στα paddock. Η αρχική εκτίμηση παραμένει για εκείνον θεωρώντας πως πρόκειται για την καλύτερη μοτοσυκλέτα που έχουν στα χέρια τους τα τελευταία δύο χρόνια, όμως η έλλειψη της δύναμης και της τελικής της ταχύτητας δεν γίνεται να μην συνεχίσει στο προσκήνιο σε αυτή την τόσο απαιτητική πίστα με τις υψηλότατες τελικές ταχύτητες.

Ο Marquez, βρέθηκε στην πέμπτη θέση των χρονομετρήσεων και όπως δήλωσε αισθάνεται πολύ μεγάλη αυτοπεποίθηση με την αποκατάσταση του ώμου του να βρίσκεται κοντά στο 100%. Πιο συγκεκριμένα: “Είμαι ευχαριστημένος με την φυσική μου κατάσταση επειδή συγκριτικά με τις δοκιμές της Sepang, έκανα μεγάλη πρόοδο. Σε ορισμένα σημεία αισθάνομαι πόνο αλλά η δύναμη έχει ανακτηθεί.” Παρ’ όλα αυτά οι δοκιμές δεν εξελίχθηκαν τόσο ομαλά για τον Marc καθώς είχε μια μικρή πτώση στην 16η στροφή χωρίς όμως να τραυματιστεί. Ο Lorenzo συνέχισε να εστιάζει τις δοκιμές τους στην εύρεση της καταλληλότερης εργονομίας για εκείνον, που έχει αναδειχθεί σε μείζον θέμα καθώς από αυτή εξαρτάται και η αντοχή στον πόνο από τον καρπό του. Το σώμα του προσαρμόστηκε έπειτα από τέσσερις μήνες χωρίς αγωνιστική οδήγηση και όπως δήλωσε από την δεύτερη ημέρα έπαψε να κουράζεται γρήγορα, αλλά παραδέχτηκε πως οι αγώνες του Απριλίου και Μαρτίου δεν θα είναι τόσο εύκολοι γι’ αυτόν.

Η τρίτη και τελευταία μέρα των δοκιμών ξεκίνησε κάπως άγαρμπα με δυνατούς ανέμους και πολλή ζέστη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι περισσότεροι αναβάτες να είναι διστακτικοί και να περιμένουν την πλήρη δύση του ηλίου συνάμα με την ύφεση των ανέμων. Πρώτος που μπήκε στην πίστα -πριν δύσει ο ήλιος- ήταν ο Dovi, ενώ λίγο αργότερα ακολούθησε κι ο Marquez. Έπειτα μόλις σκοτείνιασε και κόπασαν οι άνεμοι, οι περισσότεροι αναβάτες έκαναν με την σειρά την εμφάνισή τους στην πίστα του Qatar.

Όταν η θερμοκρασία της ασφάλτου έπεσε στα επιθυμητά επίπεδα, οι αναβάτες ξεκίνησαν κι εκείνοι να ανεβάζουν τον ρυθμό τους με αποτέλεσμα ο πίνακας των χρονομετρήσεων να αλλάζει συνεχώς ονόματα στις κορυφαίες θέσεις. Ανάμεσα σ’ αυτές βρέθηκαν ο Lorenzo, o Pol Espargaro, ο Petrucci αλλά και ο Quartararo που από χθες δεν έπαψε να εντυπωσιάζει. Ως εκ τούτου είχαμε πολυφωνία και μπόλικο ανταγωνισμό, όμως εν τέλει η μέρα ήταν αφιερωμένη στην Yamaha που μόνο οι αναβάτες της Honda κατάφεραν να μπουν εμβόλιμοι στην τρίτη και πέμπτη θέση σπάζοντας τη μονοτονία. Ειδικότερα τόσο ο Marquez όσο και ο Lorenzo σημείωσαν έκαστος από μια πτώση δίχως ευτυχώς τραυματισμούς. Την ίδια μοίρα είχε και ο Takaaki Nakagami της LCR Honda Idemitsu που βρέθηκε στην όγδοη θέση του πίνακα.

Πίσω στην Yamaha, ο Γιατρός σήμερα έμεινε ευχαριστημένος με αυτά που δοκίμασε αφού όπως φαίνεται πέτυχε η συνταγή του, δίνοντας σαφή σημάδια βελτίωσης. Παρ’ όλα αυτά ο Vinales ήταν εκείνος σήμερα που επέμεινε πως πρέπει να βελτιωθούν στον τομέα της πρόσφυσης σε οριακή κλίση, εκεί που οι Μ1 υστερούν έναντι των υπόλοιπων κατασκευαστών. Οι αναβάτες της δορυφορικής ομάδας της Yamaha, συνέβαλλαν ενεργά στην παροχή περαιτέρω πληροφοριών για την συμπεριφορά της μοτοσυκλέτας, ειδικά ο Morbidelli που οδηγεί την ίδια έκδοση με τους εργοστασιακούς αναβάτες.

Ο Pol Esparagaro, αν και ταχύτατος και ιδιαίτερα εντυπωσιακός, δεν κατάφερε να βρεθεί εντός της πεντάδας, ήρθε όμως έβδομος πίσω απ’ τον Morbidelli, αποτελώντας τον πιο γρήγορο αναβάτη της KTM, ενώ συνέχισε να δουλεύει πάνω στις λεπτομέρειες της μοτοσυκλέτας του, καθώς δοκίμασε και το νέο πίσω μέρος.

Οι αναβάτες της Ducati αλλά και της Suzuki, την τελευταία μέρα βρέθηκαν εκτός του επίκεντρου εξελίξεων, όμως στην πραγματικότητα οι διαφορές που τους χωρίζουν από τις ψηλότερες θέσεις δεν είναι τρομακτικές καθώς οι 13 πρώτοι αναβάτες είχαν διαφορά μεταξύ τους κάτω απ’ το ένα δευτερόλεπτο!

Με τις δοκιμές στο Qatar να έχουν έρθει στο τέλος τους, βρισκόμαστε πλέον στην τελική ευθεία πριν την έναρξη μιας άκρως ανταγωνιστικής σεζόν.

 

Επίσημες χρονομετρήσεις της τρίτης μέρας:

  1. Maverick Viñales ESP Monster Yamaha (YZR-M1) 1m 54,208s [Lap 25/50]
  2. Fabio Quartararo FRA Petronas Yamaha SRT (YZR-M1) 1m 54,441s +0,233s [28/48]
  3. Marc Marquez ESP Repsol Honda (RC213V) 1m 54,613s +0,405s [30/53]
  4. Valentino Rossi ITA Monster Yamaha (YZR-M1) 1m 54,651s +0,443s [35/38]
  5. Jorge Lorenzo ESP Repsol Honda (RC213V) 1m 54,653s +0,445s [26/33]
  6. Franco Morbidelli ITA Petronas Yamaha SRT (YZR-M1) 1m 54,660s +0,452s [42/61]
  7. Pol Espargaro ESP Red Bull KTM Factory (RC16) 1m 54,770s +0,562s [27/37]
  8. Takaaki Nakagami JPN LCR Honda (RC213V) 1m 54,789s +0,581s [48/50]
  9. Danilo Petrucci ITA Ducati Team (Desmosedici) 1m 54,818s +0,610s [19/43]
  10. Jack Miller AUS Pramac Ducati (Desmosedici) 1m 54,851s +0,643s [47/47]
  11. Alex Rins ESP Suzuki Ecstar (GSX-RR) 1m 54,852s +0,644s [28/41]
  12. Joan Mir SPA Suzuki Ecstar (GSX-RR) 1m 54,997s +0,789s [37/38]
  13. Francesco Bagnaia ITA Pramac Ducati (Desmosedici) 1m 55,074s +0,866s [30/47]
  14. Tito Rabat ESP Reale Avintia (Desmosedici) 1m 55,229s +1,021s [52/66]
  15. Andrea Dovizioso ITA Ducati Team (Desmosedici) 1m 55,233s +1,025s [32/50]
  16. Andrea Iannone ITA Factory Aprilia Gresini (RS-GP) 1m 55,343s +1,135s [21/39]
  17. Cal Crutchlow GBR LCR Honda (RC213V) 1m 55,690s +1,482s [25/39]
  18. Miguel Oliveira POR Red Bull KTM Tech3 (RC16) 1m 55,773s +1,565s [28/28]
  19. Aleix Espargaro ESP Factory Aprilia Gresini (RS-GP) 1m 55,814s +1,606s [28/54]
  20. Bradley Smith GBR Factory Aprilia Gresini (RS-GP) 1m 56,072s +1,864s [37/38]
  21. Karel Abraham CZE Reale Avintia (Desmosedici) 1m 56,121s +1,913s [26/50]
  22. Johann Zarco FRA Red Bull KTM Factory (RC16) 1m 56,162s +1,954s [32/42]
  23. Hafizh Syahrin MAL Red Bull KTM Tech3 (RC16) 1m 56,371s +2,163s [25/42]

 

Φωτογραφίες: MotoGP.com

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.