MotoGP Aragon – Κρίσιμος αγώνας για το πρωτάθλημα

Σημαντική νίκη για τον Marquez
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

24/9/2017

Το γράψαμε εδώ εχθές, πως ο Marquez θα οδηγήσει στο όριο, αλλά χωρίς να πέσει. Κόντεψε βέβαια αρκετές φορές, αλλά όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα στην περίπτωση του στους αγώνες, σώθηκε από όλες κυνηγώντας μία σημαντική νίκη για το πρωτάθλημα. Ο αγώνας ξεκίνησε πολύ δυναμικά και διατηρήθηκε εκεί, παρόλο που δεν υπήρχαν άμεσες μάχες για μία σειρά από γύρους. Η ισορροπία ήταν τόσο δυναμική που οι θεατές του αγώνα ένιωθαν μία αγωνία για το πότε θα γίνει η κίνηση και από ποιον. Ο Lorenzo, όπως γράφτηκε εδώ, θα ξεκινούσε πρώτος και θα κρατιόταν μπροστά όμως για πρώτη φορά τόσο πολύ. Το είπε μόνος του: Πρώτη φορά οδήγησα την κούρσα για τόσο μεγάλο διάστημα. Έφταιγε το πίσω ελαστικό, είχαμε το μαλακό γιατί αυτή ήταν η καλύτερη επιλογή για την Ducati, αλλά ήταν πιο μαλακό από αυτό που έπρεπε για τον αγώνα. Που είναι σωστό αλλά επειδή το λέει ο Lorenzo με το παγωμένο του στιλ, ακούγεται κι ως λάθος.

μία από τις στιγμές που ο Marquez φλέρταρε με την πτώση

Ο Vinales ξεκίνησε καλά από την πρώτη θέση της εκκίνησης, αλλά όχι τόσο όσο ο Lorenzo και χωρίς το λάθος του Rossi, ο οποίος γρήγορα τον πέρασε για να βρεθεί πίσω από τον Lorenzo με την σειρά των τεσσάρων πρώτων να ξεκαθαρίζει γρήγορα καθώς Dovizioso και Marquez ακολουθούσαν τον Rossi. Η πίστα με την μεγάλη ευθεία τέντωνε σαν ελατήριο το τρενάκι των Ducati, Yamaha και Honda, για να συσπειρωθεί λίγο στα φρένα και πάλι από την αρχή, μέχρι που οι δύο πρώτοι άρχισαν να χάνουν δυναμική, γυρνώντας στο 1,50 με τον Marquez και τον Dovizioso από την τέταρτη και τρίτη θέση να πλησιάζουν. Μαζί τους πλησίαζαν και ο Vinales με τον Pedrosa και τους υπόλοιπους πίσω τους.

Ο Marquez εδώ μας έδωσε ένα μάθημα. Φάνηκε ξεκάθαρα μέσα στον αγώνα και δεν είναι εικασία, άλλωστε το επιβεβαίωσε και ο ίδιος: Βλέποντας τον χρόνο από το πρώτο ζευγάρι να αυξάνεται, άρχισε να οδηγεί πιο χαλαρά για να φυλάξει τα ελαστικά του, ποντάροντας σε μία επίθεση στο τρίτο τμήμα του αγώνα. Μόλις τα δύο ζευγάρια άρχισαν να γίνονται τετράδα, πέρασε τον Dovizioso και προετοιμάστηκε και για τους άλλους δύο. Πολύ προσεκτικά, πολύ υπολογίσιμα φύλαγε τα ελαστικά και απέφευγε το ρίσκο, χαρίζοντας μαθήματα στρατηγικής. Και όπως κάθε νέος δάσκαλος, εκείνη ακριβώς την στιγμή κλώτσησε τα πάντα δίνοντας το αντίστροφο παράδειγμα και χαλώντας το μάθημα! Προσπάθησε να περάσει και τον Rossi και τον Lorenzo μαζί και το αποτέλεσμα ήταν να βγει εκτός πίστας και να καταλήξει ξανά τέταρτος στο τρενάκι των πρώτων πίσω από τον Dovizioso.

η επίμαχη στιγμή:

Αυτή η όχι και τόσο καλά υπολογισμένη κίνησή του ωστόσο, είχε άμεσες συνέπειες στον Lorenzo τον αναβάτη που ο ψυχισμός του επηρεάζεται όσο κανέναν άλλου από τέτοιες κινήσεις. Σαν να τον χτύπησαν με μαστίγιο, έδωσε μία ώθηση χαμηλώνοντας και πάλι τον χρόνο κάτω από 1:50 κι έτσι η τετράδα θα συνέχιζε με την σύνθεση αυτή περνώντας όλο το πρώτο μισό, κι αρχίζοντας να μετράμε αντίστροφα για το τρίτο και τελευταίο χρονικά μέρος του αγώνα.

Από εδώ και πέρα καμία σειρά, καμία θέση δεν θα έμενε ίδια. Ο Marquez άρχισε τις αναμενόμενες επιθέσεις, βρέθηκε πίσω από τον Lorenzo και με μία εκπληκτική προσπέραση στα φρένα, ανοίγοντας γραμμή και μπαίνοντας με μαεστρία μπροστά στην Ducati, οδηγούσε πλέον τον αγώνα. Έτσι, αν και λίγο πιο εντυπωσιακά, είχε προσπεράσει ο Rossi τον Vinales πολύ πίσω σε χρόνο, στην αρχή του αγώνα.

Ο Rossi που εντυπωσίασε τους πάντες εχθές, παίρνοντας προσωρινά την pole position και κρατώντας την τρίτη θέση της εκκίνησης, συνέχιζε να είναι το επίκεντρο της προσοχής, παρόλο που έχανε θέσεις. Ήταν εκεί παλεύοντας και οδηγώντας μαχητικά και δυναμικά μετρώντας σε μέρες το χειρουργείο αντί για μήνες, όπως οι υπόλοιποι κοινοί θνητοί έχουν στο μυαλό τους για την αποθεραπεία. Τεράστια βοήθεια από γιατρούς και ειδικούς, αλλά και τεράστια προσπάθεια από τον ίδιο και το αποτέλεσμα ήταν αυτό, να διεκδικεί θέση στο βάθρο! Το ισπανικό κοινό δεν γινόταν να μην συγκινηθεί από κάτι τέτοιο, και παρόλο που έμελλε να είναι πλήρως ισπανοκρατούμενο το βάθρο, οι οπαδοί του Rossi ήταν εκεί ζητωκραυγάζοντας.

Από τις πίσω θέσεις ο Pedrosa θα αποφάσιζε πως είχε έρθει η ώρα να κάνει την επίθεσή του, όσο ο Dovizioso τα έβρισκε πιο σκούρα με το πίσω ελαστικό από ότι ο Lorenzo που συνέχιζε να είναι μπροστά. Το ζευγάρι των Vinales και Pedrosa που για το σύνολο του αγώνα ήταν έτσι ακριβώς, θα τον περνούσαν βάζοντας στόχο τον Rossi. Αργότερα θα το έκανε αυτό και ο Aleix Espargaro με τον Dovizioso να έχει πίσω του τον Bautista που χθες είχε σημειώσει δύο πτώσεις απροσεξίας.

Θα υπήρχε τώρα μία ενδιαφέρουσα αλλαγή στην σειρά, όσο ο Vinales και ο Pedrosa περνούσαν τον Rossi, που δεν παρέδωσε απλά την θέση. Ιδιαίτερα ο Pedrosa θα έκανε παράπονα για επιθετικό μπλοκάρισμα, και καθώς μιλάμε για τον πάντα μετρημένο, πάντα λιγομίλητο και ειλικρινή Pedrosa, η δήλωση αυτή έγινε γιατί την πίστευε κι όχι για να εντυπωσιάσει.

 

Οι δύο Honda έβγαιναν μπροστά, με τον Marquez να εξαφανίζεται και τον Dovizioso που είναι πιο κοντά του στη συνολική βαθμολογία του πρωταθλήματος, να καταλήγει στην έβδομη θέση. Κι έτσι αυτός ο αγώνας για τα MotoGP ήταν εξαιρετικά σημαντικός και καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την πορεία του πρωταθλήματος που μπορεί να μην αλλάξει πολύ μέχρι το τέλος.

Ο Morbidelli δέχεται τα συγχαρητήρια του Pasini για την άψογη μεταξύ τους μάχη:

Στην Moto2 και την Moto3 χαρήκαμε δυνατές μάχες, πράγμα που πηγαίνει σερί σε αυτό το πρωτάθλημα! Ο Morbidelli και ο Pasini φρόντισαν για το θέαμα σε μία μάχη που κράτησε μέχρι την τελευταία στροφή και λειτούργησε ως κινητήριος δύναμη για να κρατούν ακούραστα κορυφαίο ρυθμό χτίζοντας διαφορά από τους υπόλοιπους αναβάτες! Ο Morbidelli έχει σχεδόν 120 βαθμούς διαφορά με τον Pasini κι αν κέρδιζε τον αγώνα, θα συμπλήρωνε 9 από τον Luthi που δεν μπορούσε να ακολουθήσει στο Aragon. Φαίνεται πως δεν ήθελε να το ριψοκινδυνέψει και με τίποτα δεν δεχόταν να παραδώσει την κορυφή του αγώνα στον Pasini που ήθελε να αποκτήσει την νίκη για λόγους καριέρας καθαρά. Το αποτέλεσμα ήταν να γυρνούν με μεγάλη διαφορά μπροστά σε μία πανέμορφη και καθαρή μάχη.

το παιδί θαύμα, ο βέβαιος πρωταθλητής, ο Mir που γίνεται αποδέκτης φθόνου...

Διαμετρικά αντίθετα ήταν τα πράγματα στην Moto3 που αμέσως μετά την λήξη του αγώνα βγήκαν τα μαχαίρια. Ο Mir, ο άνθρωπος που οι υπόλοιποι αναβάτες φθονούν με την απολυτότητα που διακρίνεται, έδωσε την ευκαιρία να του κάνουν παρατήρηση. Ο Mir έχει τις περισσότερες νίκες σε μία σεζόν στην Moto3 από κάθε άλλο αναβάτη, κάνοντας έτσι ένα αξιοζήλευτο σερί και ηγείται του πρωταθλήματος με 80 πόντους αυτή την στιγμή, κάνοντάς το αδύνατο –πρακτικά- να ανατραπεί. Με την τεράστια ευθεία και την εφάμιλλη απόδοση των μοτοσυκλετών της Moto3 το slipstreaming ήταν απόλυτα καθοριστικό και ο Mir έχοντας πάρει την πρώτη θέση μετά από σκληρή μάχη και συνεχείς εναλλαγές, αποφάσισε ότι θα έκανε τα πάντα για να μην το χαρίσει, ξεκινώντας ένα βίαιο ”S” στην ευθεία. Αν δεν το έκανε θα είχε σίγουρα χάσει την πρώτη θέση. Αυτό δεν χωρά αμφιβολία.

Κι έτσι αμέσως μετά δέχτηκε τις χειρονομίες από τους υπόλοιπους αλλά και τις δηλώσεις τους στο τέλος:

Enea Bastianini: Θα μπορούσα να είχα περάσει μπροστά, αλλά με τέτοιες επικίνδυνες κινήσεις είναι αδύνατο να προσπεράσεις…

Fabio Di Giannantonio: Τώρα αυτό είναι μέσα στους κανόνες;

Mir: Συγχαρητήρια στους υπόλοιπους αναβάτες ήταν πολύ δυνατοί. Το slipstream τι έπρεπε όμως να κάνω να το χαρίσω; Κι ο Fabio το ίδιο έκανε δύο γύρους πριν, πάντα κάνουμε ένα “S” στην πίσω ευθεία, νομίζω ότι είναι δίκαιο αλλά και αναγκαίο

 

Το MotoGP μπαίνει τώρα στο αεροπλάνο, κυριολεκτικά, καθώς η οργάνωση έχει ιδιόκτητα αεροσκάφη με τα οποία θα μεταφέρει τις ομάδες στην Ιαπωνία στα μέσα Οκτωβρίου, στο Motegi, τον ναό της Honda. Επόμενος αγώνας σε δύο εβδομάδες λοιπόν….

 

GRAN PREMIO MOVISTAR DE ARAGÓN

MotoGP Αποτελέσματα:

Θέση
Αναβάτης
ΜΟΤΟ
Χρόνος
1
Marc MARQUEZ
Honda
42'06.816
2
Dani PEDROSA
Honda
+0.879
3
Jorge LORENZO
Ducati
+2.028
4
Maverick VIÑALES
Yamaha
+5.256
5
Valentino ROSSI
Yamaha
+5.882
6
Aleix ESPARGARO
Aprilia
+6.962
7
Andrea DOVIZIOSO
Ducati
+7.455
8
Alvaro BAUTISTA
Ducati
+7.910
9
Johann ZARCO
Yamaha
+13.002
10
Pol ESPARGARO
KTM
+14.075
11
Mika KALLIO
KTM
+17.192
12
Andrea IANNONE
Suzuki
+20.632
13
Jack MILLER
Honda
+23.886
14
Scott REDDING
Ducati
+25.523
15
Tito RABAT
Honda
+26.082
16
Jonas FOLGER
Yamaha
+30.302
17
Alex RINS
Suzuki
+31.874
18
Hector BARBERA
Ducati
+31.948
19
Bradley SMITH
KTM
+36.296
20
Danilo PETRUCCI
Ducati
+37.842
21
Loris BAZ
Ducati
+47.599
22
Sam LOWES
Aprilia
+47.647
 
Cal CRUTCHLOW
Honda
7 Laps
 
Karel ABRAHAM
Ducati
13 Laps

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.