MotoGP Aragon: Πλήρης ανατροπή ! Απίστευτη Suzuki με Marquez στο προσκήνιο!

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

18/10/2020

Έναν εξαιρετικό αγώνα μας έδωσε το Aragon, με αρκετή ένταση χωρίς όμως να υπάρχουν σκληρές μονομαχίες με διάρκεια όπως μας έχει συνηθίσει αυτή η σεζόν. Αλλά γινόντουσαν τόσα πολλά που ο αγώνας σε κρατούσε σε αγωνία να δεις τι συμβαίνει μπροστά και πίσω ταυτόχρονα. Γιατί καταρχήν είχαμε έναν Marquez που θα ορκιζόσουν πως ήταν ο μεγάλος αδερφός με την στολή του μικρού, ένα αστείο που ακούστηκε πρώτη φορά στο Le Mans αλλά τώρα στο στεγνό αναμένεται εντονότερο… Ευτυχώς το στιλ οδήγησης είναι τελείως διαφορετικό, εκτός από μερικούς πόντους σε ύψος που επίσης φαίνονται, κι έτσι ο νεαρός Alex παίρνει την αναγνώριση που του αξίζει. Κι έπειτα ήταν η Suzuki…

Η ημέρα ανήκει στην Suzuki και ταυτόχρονα τον Rins που κέρδισε τον αγώνα και τον Mir που πλέον οδηγεί το πρωτάθλημα. Για πρώτη φορά εδώ και 20 χρόνια, μία Suzuki είναι πρώτη στο πρωτάθλημα! Η μέρα είναι της Suzuki λοιπόν για όλα όσα έκαναν σήμερα και τον τρόπο που αντιμετώπισαν τις Yamaha που οδηγούσαν τον αγώνα, κι έπειτα του Alex Marquez.

Είχαμε μία εκκίνηση που για άλλη μία φορά οι Suzuki κάλυψαν μεγάλο κενό αλλά ήταν ο Morbidelli που έστριψε πρώτος προσπερνώντας τον τρίτο κατά σειρά Crutchlow μιας και οι δύο πρώτοι, ο Quartararo με τον Vinales πάλεψαν με τους αγκώνες στην εκκίνηση. Βέβαια ο Morbidelli μπορεί να μπήκε πρώτος στην στροφή αλλά δεν κατάφερε να κρατήσει αυτή την φόρα, βγήκε εκτός πίστας και τελικά έστριψε τρίτος. Πρώτος ο Vinales που άνοιξε γρήγορα μία διαφορά σχεδόν μισού δευτερολέπτου από τον δεύτερο Quartararo. Για τους πρώτους δύο γύρους ο Morbidelli θα παίξει με τον Quartararo όσο πίσω τους οι Suzuki πλησιάζουν με πρώτο τον Rins που ξεμπερδεύει γρήγορα με τον Miller και από τον δεύτερο γύρο είναι πίσω από τον Morbidelli. Ο Mir έμεινε λίγο περισσότερο πίσω τον Miller από αυτό που θα περίμενε αλλά στον τρίτο κιόλας γύρο ο Rins ήταν τρίτος πίσω από τον Quartararo και ο Mir είχε περάσει τον Miller και πήγαινε για τον Morbibelli.

Την ίδια στιγμή έπεφτε ο Bagnaia που είχε την υψηλότερη τελική στην FP2 και ο Alex Marquez περνούσε τον Dovizioso, πάλευε με τον Nakagami και περνούσε και την δορυφορική Honda. Είχε φτάσει στην 7^η θέση από την 11^η αλλά και πάλι δεν περίμενες πως θα τον δεις να παλεύει για την πρώτη θέση!

MotoGP: Τα στατιστικά του grid όταν λείπουν Rossi και Marquez: 39 νίκες όλοι – 145 μόνοι τους

Όλα αυτά μέχρι τον τέταρτο γύρο. Ο Rins έδειχνε αντίθετα πιο ξεκάθαρα πως θα πήγαινε για την πρώτη θέση, οδηγούσε πίσω από τον Quartararo αρκετή ώρα και μάλιστα αρκετά επιθετικά. Σε σημείο που η ομάδα του έβγαλε μήνυμα να αλλάξει στην δεύτερη χαρτογράφηση. Είναι σαν να του έλεγε να προστατέψει τα ελαστικά, να οδηγεί με περισσότερη ροή ή να μην πιέσει να πέσει όπως στο Le Mans. Μπορεί όμως απλά να πίεζε τον Quartararo να κάνει το λάθος όπως και συνέβη ακριβώς στο τέλος του τέταρτου γύρου, όπου ο Quartararo άνοιξε γραμμή και αμέσως βρέθηκε εκεί ο Rins. Το θέμα είναι πως με το που πέρασε μείωσε την απόσταση με τον Vinales αμέσως. Ο Vinales και γενικά η Yamaha έχαναν στις τελευταίες στροφές όπου οι Suzuki πήγαιναν εξαιρετικά γρήγορα, όπως και η Honda. Διότι είναι στον ίδιο γύρο που ο Rins πιάνει τον Vinales και οδηγεί πίσω του, που ο Alex Marquez περνά τον Miller με έναν απόλυτα καθαρό και όμορφο τρόπο, σε ένα παρατεταμένο προσπέρασμα που ξεκίνησε από αργότερο φρενάρισμα, βάζοντας μέσα την μοτοσυκλέτα και έπειτα κρατώντας την εσωτερική με εξαιρετικό τρόπο.

Είμαστε 17 γύρους πριν το τέλος και τότε ο Mir κάνει ένα απίστευτο ταυτόχρονο προσπέρασμα στις δύο Petronas: Ο Morbidelli κυνηγά τον Quartararo πάει να τον πιάσει ανοίγουν γραμμή και οι δύο και έρχεται η Suzuki από την εσωτερική και τους περνάει ταυτόχρονα! Ήταν ξεκάθαρο πως οι Yamaha δεν είχαν την καλύτερη γραμμή στην παρατεταμένη αριστερή στροφή.

Στον 8^ο γύρο και έχουμε πλέον τον Rins μπροστά να οδηγεί τον αγώνα! Πέρασε κι αυτός από την εσωτερική τον Vinales...

Πίσω του ο Vinales και λίγο πιο πίσω ο Mir που κλείνει σιγά – σιγά την απόσταση. Ταυτόχρονα με το προσπέρασμα του αγώνα μπροστά, ο Alex Marquez πιο πίσω περνά τον Quartararo που είχε πέσει μία θέση πίσω από τον Morbidelli. Έναν γύρο μετά και ο Marquez περνούσε και την άλλη Petronas! Όχι μόνο αυτό αλλά ξεκίνησε ένα σερί ταχύτερων γύρων πλησιάζοντας τον Mir που ήταν τρίτος εκείνη την στιγμή, πίσω από τον Vinales και σε απόσταση.

Από εκείνη την στιγμή ο Quartararo ξεκίνησε να πέφτει σαν πέτρα στην θάλασσα για δεύτερη φορά μετά το Le Mans που έπαθε ακριβώς το ίδιο. Τόσο πολύ που βγήκε εκτός βαθμολογίας! Τον πέρασε ο Nakagami και από εκεί και πέρα οι Ducati με την σειρά μέχρι που βγήκε εκτός πόντων, παραδίδοντας την πρωτοκαθεδρία στον Mir πριν λήξει ο αγώνας!

Θα ερχόταν και η σειρά του Vinales. Η επιλογή των ελαστικών έκανε την δουλειά που έπρεπε και όσο πλησιάζαμε σε μονοψήφιο αριθμό γύρων μέχρι το τέλος, ο Mir ετοίμαζε την κίνησή του έχοντας φτάσει στο 0.218 απόσταση στους 12 γύρους πριν το τέλος.

Την ίδια ώρα ο Marquez ανέβαινε! Εξακολουθούσες να μην προβλέπεις την συνέχεια βέβαια…

Ο Rins πρώτος, Vinales, Mir και Marquez κατάφεραν να ενωθούν μετά από άλλο ένα γύρο κάνοντας μία μεγάλη διαφορά από τους υπόλοιπους αναβάτες και τότε ο Marquez κάνει την πρώτη επίθεση στον Mir!

Ο νεότερος της Suzuki παίρνει το μήνυμα και πάει γραμμή για την θέση του Vinales και το έκανε αμέσως στο τέλος του γύρου εκεί ακριβώς που ήξερε πως πονάει η Yamaha!

Εκείνο που δεν περίμενες, είναι να πάρει την θέση και ο Marquez στα φρένα της πρώτης στροφής!

Έχουμε δύο Suzuki να οδηγούν τον αγώνα και να τους καταδιώκει μία Honda με Marquez αναβάτη. Πίσω ο Binder περνά τον Quartararo και έρχονται οι KTM να τον βγάλουν εκτός πόντων όπως λέγαμε με τον Oliveira επόμενο, δεν γινόταν να πάρει τις στροφές κλειστά…

Ο Marquez κυνηγά τον Mir πλέον και είμαστε στον 15^ο γύρο όταν αρχίζει να οδηγεί κολλημένος στον τροχό του. Η προσπέραση του Alex Marquez στον Mir έγινε καθαρά και με τσαμπουκά ενώ πλέον είχε ήδη αρχίσει να αντιμετωπίζεται ως πιθανός διεκδικητής της πρώτης θέσης, εξαιτίας ρυθμού! Ποιος θα το πίστευε! Είμαστε έξι γύρους πριν το τέλος ο Marquez έχει αρκετή αστάθεια στις εξόδους, παίρνει την πίσω ευθεία όπως θα έπρεπε και μπαίνει στο τελευταίο section της πίστας, εκεί που έχουν πρόβλημα και οι Yamaha, και περνά τον Mir από την εσωτερική με εξαιρετική μαεστρία.

Θα τα έβαζε με τον Rins; Στην αρχή του αγώνα δεν το πίστευες, τώρα που είχες δει πως οδηγούσε απλά ήταν θέμα χρόνου να το προσπαθήσει. Αλλά ο Rins δεν είναι εύκολος αντίπαλος. Τελικά τα βάζει μαζί του τρεις γύρους πριν το τέλος έχοντας ξοδέψει σχεδόν δύο γύρους για να ψαλιδίσει την διαφορά τους και ταυτόχρονα αφήνοντας τον Mir πιο πίσω. Και τότε κάνει ένα… Marquez: Γλιστρά και το σώζει ενώ βρίσκεται λιγότερο από μισή μοτοσυκλέτα πίσω από τον Rins. Δεν ήταν τόσο εντυπωσιακό όσο αυτά που κατά καιρούς έχει κάνει ο μεγαλύτερος αδερφός με τον οποίο είναι αναπόφευκτη η σύγκριση, αλλά πράγματι ήταν Marquezτινίτικο!

Μένοντας στον τροχό του Rins έχοντας χάσει από εκείνο το σημείο μερικά δέκατα, ο Marquez παίρνει την δεύτερη θέση και ο Rins μία εντυπωσιακή νίκη, δείχνοντας την τεράστια εξέλιξη της Suzuki και ταυτόχρονα ο Mir μπαίνει πρώτος στο πρωτάθλημα ανεβαίνοντας στο βάθρο! Γίνεται καλύτερα;

Ένας απίστευτος αγώνας που τα είχε όλα. Την μία Suzuki ταχύτερη, τη άλλη να δίνει προβάδισμα στο πρωτάθλημα μετά από 20 χρόνια (!) και έναν Marquez να τους κυνηγά όλους! Το καλύτερο; Έχουμε άλλον έναν αγώνα ακριβώς εκεί, ακριβώς σε μία εβδομάδα…

Θέση	N#	Αναβάτης	ΜΟΤΟ	Km/h	Χρόνος/Διαφ.
1	42	Alex RINS	Suzuki	167.1	41'54.391
2	73	Alex MARQUEZ	Honda	167.1	+0.263
3	36	Joan MIR	Suzuki	167.0	+2.644
4	12	Maverick VIÑALES	Yamaha	166.9	+2.880
5	30	Takaaki NAKAGAMI	Honda	166.8	+4.570
6	21	Franco MORBIDELLI	Yamaha	166.8	+4.756
7	4	Andrea DOVIZIOSO	Ducati	166.6	+8.639
8	35	Cal CRUTCHLOW	Honda	166.5	+8.913
9	43	Jack MILLER	Ducati	166.5	+9.390
10	5	Johann ZARCO	Ducati	166.5	+9.617
11	33	Brad BINDER	KTM	166.3	+13.200
12	44	Pol ESPARGARO	KTM	166.2	+13.689
13	41	Aleix ESPARGARO	Aprilia	166.2	+14.598
14	27	Iker LECUONA	KTM	166.1	+15.291
15	9	Danilo PETRUCCI	Ducati	166.1	+15.941
16	88	Miguel OLIVEIRA	KTM	165.9	+18.284
17	6	Stefan BRADL	Honda	165.8	+20.136
18	20	Fabio QUARTARARO	Yamaha	165.7	+21.498
19	38	Bradley SMITH	Aprilia	165.5	+25.300
20	53	Tito RABAT	Ducati	165.5	+25.558
	63	Francesco BAGNAIA	Ducati	162.0	21 Laps

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_675

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!