MotoGP Αργεντινή: Πρώτη νίκη στην ιστορία για Aprilia και Aleix Espargaro!

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

3/4/2022

Πλούσιος συναισθημάτων ο αγώνας, όπου μπορεί να μην υπήρξαν αρκετές δυνατές μάχες σώμα με σώμα που θα έτρεφαν καλύτερα το κοινό, όμως αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπήρχε πραγματικό, αγωνιστικό θέαμα. Δεν υπάρχουν πολλά παραδείγματα με την υπομονή που έχει δείξει ο Aleix Espargaro για να καταφέρει σήμερα να δακρύζει κατά τον εθνικό ύμνο, στην πρώτη θέση του βάθρου. 200 εκκινήσεις και σήμερα η πρώτη νίκη, ο Aleix Espargaro είναι παράδειγμα επιμονής και πρέπει τουλάχιστον αυτό να μείνει από την σημερινή ημέρα.

Η οποία δεν ξεκίνησε καλά, καθώς ο Aleix είχε μία άσχημη εκκίνηση με τον Martin, χθεσινό φαβορί για την pole position, να περνά μπροστά και να μένει μπροστά. Πίσω από την Ducati μία μεγάλη πάλη για την δεύτερη θέση αλλά απόλυτα καθαρή από όλους, δίνει στον Martin την ευκαιρία να ανοίξει την διαφορά. Ο Pol Espargaro αντιθέτως έκανε πολύ γρήγορη εκκίνηση φεύγοντας απότομα στα δεξιά του για να αποφύγει τον αδερφό του που δεν ξεκίνησε καλά και να βρει καθαρό έδαφος, τελικά οι δύο Espargaro έστριψαν σχεδόν μαζί με τον Aleix να καταφέρνει να μείνει τελικά δεύτερος.

Είναι μία στιγμή που παράγει αδρεναλίνη καθώς όλοι προσπαθούν να περάσουν εμπρός και με τον Marini να δίνει μάχη να κρατήσει τις Suzuki πίσω έχοντας μπροστά του τον Pol Espargaro. Ο Dovizioso μένει στο box από μηχανικό πρόβλημα με την ανάρτηση της μοτοσυκλέτας του που έχει μείνει με την συγκράτηση της προφόρτισης κολλημένη, ενώ ο Vinales δείχνει πως δεν μπορεί να κάνει ό,τι και ο ομόσπονδος Espargaro. Ο Marini δίνει τη θέση του στις Suzuki και στον 7^ο γύρο ο Pol Epsargaro που είναι πολύ πίσω από τους δύο πρώτους, αλλά παραμένει στο βάθρο κυνηγώντας τους και μαζί τον αδερφό του, παραμένει συγκεντρωμένος όσο ψαλιδίζουν δεκάτο-δέκατο την διαφορά μέχρι που κάνει το πρώτο λάθος. Πίσω του ο Rins σε μία κίνηση που δεν μας έχει συνηθίσει, μία κίνηση που δείχνει εν συναίσθηση και δεν είναι το χαρακτηρισιτκό του. Δεν ορμά να πιάσει την θέση αμέσως, αλλά σηκώνει κεφάλι και σιγουρεύεται πως ο Pol Espargaro δεν θα γυρίσει αμέσως στην γραμμή του, συναντώντας τον κι ανταλλάσοντας χρώμα στο φαίρινγκ. Απλά και καθαρά ο Rins παίρνει την θέση του βάθρου με τον Mir στην πέμπτη θέση αρκετά πιο πίσω.

Παράλληλα με όλα αυτά ο Morbidelli εγκαταλείπει από μηχανική βλάβη, κάνοντας αξιολύπητη της εικόνα της Yamaha εκείνη την στιγμή στο και με τον Quartararo να είναι εκτός δεκάδας!

Ο Zarco παίζει με τον Quartararo όλη αυτή την ώρα, ο Quartararo τελικά περνά μπροστά, ο Zarco παίρνει την θέση του πίσω εκμεταλλευόμενος την τεράστια διαφορά δύναμης με την Yamaha, αλλά αμέσως μετά πέφτει γλιτώνοντας τον Quartararo από το επίπονο αυτό παιχνίδι.

Στον 9^ο γύρο ο Aleix κάνει το πρώτο του λάθος, σε πέντε στροφές κάνει το επόμενο και κρατιέται όμως κοντά στον Martin ενώ υπάρχει πάντα η πιθανότητα να δούμε δύο Espargaro στο βάθρο παρόλο που ο Rins έχει ανοίξει την ψαλίδα της διαφοράς.

Στον 15^ο γύρο αυτή η πιθανότητα εξαφανίζεται καθώς ο Pol Espargaro αδειάζει τον εμπρός τροχό στην αλλαγή κατεύθυνσης και σημειώνει πτώση προς μεγάλη του απογοήτευση. Η μόνη πλέον μάχη εμπρός μένει να είναι ανάμεσα σε Ducati και Aprilia με το κενό τους να εξαλείφεται και να αρχίσουν να πλησιάζουν σε στροφές με την Ducati να ανοίγει ξανά στο ποιο ανοικτό κομμάτι της πίστας. Ο Martin δεν είναι εύκολος αντίπαλος όταν είναι μπροστά, πόσο μάλλον στην πρώτη θέση σε μία σεζόν που δεν τον έχει αφήσει να αναδείξει την πραγματική του αξία με συνεχείς ατυχίες. Δεν σκοπεύει όμως να πιέσει τόσο που να γίνει και το λάθος.

Ο Aleix κάνει την επόμενη επίθεση ανοίγοντας νωρίς το γκάζι, παίρνοντας το slipstreaming και επιχειρώντας να κερδίσει στα φρένα τον Martin, που είναι τραβηγμένο σενάριο και για αυτό δεν του βγήκε, ευτυχώς χωρίς συνέπειες μένοντας στην δεύτερη θέση και χωρίς νέο, μεγαλύτερο κενό.

Στα σημεία της πίστας με συνεχείς στροφές που υπερτερεί η Aprilia, ο Martin κλείνει την πόρτα στον Aleix αλλάζοντας γραμμή, με ένα έξυπνο αγώνα στρατηγικής όπου ο μεγάλος αντίπαλος είναι πίσω του. Και έτσι ελλείψει άλλων ευκαιριών και στον 20^ο τελικά γύρο, ο Aleix επαναλαμβάνει το ίδιο ακριβώς λάθος. Κι αυτή την φορά χωρίς άλλες συνέπειες πέρα από τον Rins που ελπίζει να το συνεχίσουν για να πλησιάσει. Στον επόμενο γύρο ο Aleix Espargaro παίρνει ξανά την ίδια θέση και ετοιμάζεται να κάνει ακριβώς την ίδια προσπάθεια.

Δεν είναι πως δεν μαθαίνει από τα λάθη του, αλλά ακριβώς το αντίθετο. Αυτή την φορά μένει στο πλάι του Martin, ρυθμίζει το φρένο πολύ καλύτερα και έχοντας την εσωτερική μετατρέπει το προσπέρασμα σε block pass παίρνοντας την πρώτη θέση.

Αυτό ήταν. Το προσπέρασμα που θα θυμάται πάντα, εκείνο που του δίνει την νίκη. Πλέον ο Aleix πρέπει να ξεφεύγει μερικά δέκατα στις στροφές για να μην καταφέρει να επιτεθεί ο Martin και ευτυχώς δεν έχει πολλούς γύρους μπροστά του γιατί δεν είναι μία εύκολη υπόθεση. Στην έναρξη του τελευταίου γύρου, όλα δείχνουν πως θα τα καταφέρει. Ο Rins είναι πίσω για 0.988 και ο Aleix έχει αφήσει αρκετές μοτοσυκλέτες πίσω τον Martin μέχρι που το κενό τους φτάνει το 0.678 και όλο ανεβαίνει όσο ο Martin μένει πίσω, κοντά στον Rins.

Δεν τους σταματά τίποτα τώρα.

Ο Aleix Espargaro παίρνει μία φοβερή νίκη. Η Apilia κερδίζει την πρώτη της νίκη. O Aleix είναι πρώτος στο πρωτάθλημα δεν μπορούσε να γίνει καλύτερο! Ο Pol Espargaro είναι συγκινημένος, δακρυσμένος. Μία μετάφραση είναι αυτή για το πλάνο που εμφανίζεται στις οθόνες των τηλεθεατών. Διαφορετικά μπορείς να πεις πως πρόκειται για χαρμολύπη να βλέπει τον αδερφό του να κερδίζει ενώ εκείνος είναι με DNF στο box και είναι γνωστό πως τα δύο αδέρφια δεν είναι ιδιαίτερα δεμένα και υπάρχει κόντρα μεταξύ τους. Σε κάθε περίπτωση την σωστή μετάφραση την δίνει ο ίδιος ο Pol όταν αμέσως μετά τον αγώνα και ενώ ο Aleix δίνει συνέντευξη πηγαίνει να τον συγχαρεί και να τον αγκαλιάσει με δάκρυα στα μάτια.

Την χαρά της Aprilia δεν μπορεί να την στερήσει κανείς όμως. Ο Aleix Espargaro κερδίζει για πρώτη φορά στην καριέρα του! Η Aprilia παίρνει την πρώτη της νίκη! Το πρωτάθλημα έχει έναν καινούριο διεκδικητή, δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερο. Σε τρεις αγώνες έχουν ανέβει στο βάθρο 9 αναβάτες, κανένας δεν είναι φαβορί, ούτε για την τρίτη θέση και αυτό είναι καλό για εκείνους που παρακολουθούν φανατικά τους αγώνες, και κακό για εκείνους που θέλουν να έχουν άποψη χωρίς να βλέπουν όμως, χωρίς να επενδύουν τον χρόνο και θα ήθελαν μονάχα από τις επικεφαλίδες να μπορούν να σχολιάσουν. Τώρα αυτό δεν γίνεται. Δεν ξέρεις ποιον να ακολουθήσεις τυφλά και να είναι σίγουρο πως είσαι με τον νικητή ή έστω δεύτερη και τρίτη θέση. Για όσους όμως πραγματικά αγαπούν το άθλημα είναι εκπληκτικές εποχές. Η Aprilia στην κορυφή! Της αξίζει με το παραπάνω, ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ!
Μπράβο Aleix Espargao!

Α/Α	Αναβάτης	ΜΟΤΟ	Ταχ.	Χρόνος
1	41AleixEspargaro	Aprilia	173.2	41'36.1980
2	89JorgeMartin	Ducati	173.2	+0.807
3	42AlexRins	Suzuki	173.1	+1.33
4	36JoanMir	Suzuki	173.1	+1.831
5	63FrancescoBagnaia	Ducati	172.8	+5.84
6	33BradBinder	KTM	172.8	+6.192
7	12MaverickViñales	Aprilia	172.8	+6.54
8	20FabioQuartararo	Yamaha	172.5	+10.215
9	72MarcoBezzecchi	Ducati	172.4	+12.622
10	23EneaBastianini	Ducati	172.3	+12.987
11	10LucaMarini	Ducati	172.3	+13.962
12	30TakaakiNakagami	Honda	172.3	+14.002
13	88MiguelOliveira	KTM	172.2	+14.456
14	43JackMiller	Ducati	172.2	+14.898
15	73AlexMarquez	Honda	171.6	+23.472
16	25RaulFernandez	KTM	171.5	+25.862
17	87RemyGardner	KTM	171.3	+28.711
18	40DarrynBinder	Yamaha	171.3	+28.784
19	6StefanBradl	Honda	171	+31.943
20	4AndreaDovizioso	Yamaha	147.6	42'57.6400

Non-classified riders

21FrancoMorbidelli	Yamaha	163.4	7 Laps
44PolEspargaro	Honda	172.8	14 Laps
5JohannZarco	Ducati	170.6	5 Laps
49FabioDi Giannantonio	Ducati	171.2	22 Laps

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_676

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!