MotoGP Βροντολόγιο 2017 – 1126 πτώσεις!

Τρίτος ο Marquez και πέμπτος ο Crutchlow
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

23/11/2017

Νέο ρεκόρ κατέγραψαν οι πτώσεις και όχι - ο φετινός, δίκαια πρωταθλητής, Marc Marquez δεν έχει και το ρεκόρ με τις περισσότερες - γεγονός που οφείλεται σε μία σειρά από εντυπωσιακά «σωσίματα» που θα μείνουν στην ιστορία και συνέβαλλαν καθοριστικά και για τον τίτλο.

Το 2016 ήταν η χρονιά που οι πτώσεις συνολικά στις τρεις κατηγορίες των MotoGP ξεπέρασαν τις χίλιες και φέτος συνέχισαν την ανοδική τους πορεία, φτάνοντας τις 1126. Η σημαντική διαφορά με μερικές δεκαετίες πίσω; Πως κάθε πτώση κοστίζει όσο 30 με 40 σε χρηματικό κόστος και σχεδόν μηδέν σε ανθρώπινο. Ευτυχώς δηλαδή, τα δεδομένα είναι πλήρως ανεστραμμένα. Η μεγάλη μεταστροφή έγινε την δεκαετία του ’90 που μπήκαν νέοι κανονισμοί στις πίστες, τις μοτοσυκλέτες, την διοργάνωση, τον τρόπο διεξαγωγής κτλ, με μόλις δύο θανάτους να σημειώνονται, πράγμα που κατά σύγκριση θεωρείται επιτυχία. Το ίδιο και την δεκαετία του 2000. Τώρα κοντεύουμε στο τέλος της δεκαετίας που διανύουμε και βλέπουμε μία σχετική αύξηση. Ξεκινήσαμε στην αρχή της τρέχουσας δεκαετίας με τον θάνατο του Shoya Tomizawa, στις 5 Σεπτεμβρίου του 2010 στον αγώνα της νέας τότε Moto2. Ένα χρόνο αργότερα ακολούθησε ο Marco Simoncelli, κάνοντας τεράστιο αντίκτυπο στην κοινότητα του μοτοσυκλετισμού και πέρσι το τελευταίο θύμα ήταν ο Luis Salom. Η βασική διαφορά αιτιών για την από χρόνο σε χρόνο αύξηση των πτώσεων και μοιραία και των δυστυχημάτων, είναι πως πλέον δεν ευθύνονται οι πίστες, οι μοτοσυκλέτες, οι διαδικασίες. Ή για να το θέσω ακριβώς στην βάση του, δεν είναι πλέον οι πρωταρχικοί λόγοι που οδηγούν στις πτώσεις, όπως ήταν κάποτε. Πλέον οι αναβάτες πέφτουν γιατί παίρνουν τεράστιο ρίσκο σε κάθε αγώνα, κι αυτό δεν συμβαίνει από απερισκεψία ή από επιπολαιότητα, αλλά γιατί πλέον μονάχα έτσι κερδίζονται οι αγώνες. Τα στατιστικά δείχνουν πως από δεκαετία σε δεκαετία οι διαφορές μειώνονται, κι αν το αντιπαραθέσεις αυτό με τον ρυθμό πτώσεων, γίνεται αντιληπτό πως τα δύο αυτά συνδέονται.

Πρωτεργάτης για φέτος ο Sam Lowes, όπως και πέρσι, καταφέρνοντας να πέσει 31 φορές συνολικά με την Aprilia, στους 18 αγώνες που πήρε μέρος, ενώ πέρσι έπεσε 30 φορές στην Moto2. Ο Jorge Navarro της Gresini στην Moto2 ισοφάρισε το περσινό ρεκόρ του Lowes με 30 πτώσεις κι έπειτα έρχεται ο Marquez με συνολικά 27, αν και στην δική του περίπτωση θα πρέπει να προσμετρηθούν και οι πτώσεις που είχε σηκώνοντας την μοτοσυκλέτα από την άσφαλτο! Ενώ μόλις δύο από τις 27 πτώσεις έγιναν σε αγώνα, κερδίζοντας έτσι τον τίτλο! Σε κάθε τριήμερο του αγώνα λοιπόν, σε όλες τις κατηγορίες και τα δοκιμαστικά μετρούσαμε χοντρικά τουλάχιστον 60 πτώσεις στο σύνολο, με το Misano να αποτελεί ρεκόρ με 140 πτώσεις και να ακολουθούν Le Mans και Assen με 94 και 91 αντίστοιχα.

Μετά τον Marquez ακολουθεί ο Alvaro Bautista με 26, και o Crutchlow με 24, ενώ ο Rossi είχε από τις λιγότερες πτώσεις, μόλις 4 σε 17 αγωνιστικά τριήμερα, αν και η βασική πτώση που του στέρησε την ευκαιρία να κυνηγήσει τον τίτλο έγινε εκτός στατιστικών - με τον Dovizioso και τον Barbera να έχουν από έξι στο σύνολο της σεζόν.

Εντυπωσιακό είναι και το αποτέλεσμα των πτώσεων αυτών, όπως τις καταγράφει η Dorna, που δείχνει επίσης πως οι εξελίξεις σε προστατευτικό εξοπλισμό έχουν κάνει την διαφορά: Από σύνολο 1126 πτώσεων, μετράμε έξι σπασμένες κλείδες, τρεις αστραγάλους, δύο δάχτυλα, έναν καρπό, ένα βραχίονα, ένα πήχη, μία λεκάνη, μία κνήμη, κι ένα μετατάρσιο. Αυτό που δεν μπορεί να αποτιμηθεί και μάλιστα ανοικτά προς τον κόσμο, είναι ο οικονομικός αντίκτυπος των πτώσεων αυτών για τις ομάδες και προφανώς το ενδιαφέρον εδώ είναι για τις μικρότερες, εκτός εργοστασίων.

Η πρόβλεψη είναι πως ο αριθμός των πτώσεων θα αυξάνεται, και πάντα με την ευχή να παραμένει ο απολογισμός με μόνο οικονομικό αντίκτυπο, χωρίς ούτε ένα δάχτυλο σπασμένο…

Ετικέτες

MotoGP - Scott Redding: “Το να είσαι Βρετανός δεν βοηθάει”

Ο πρώην αναβάτης MotoGP σχολιάζει την πλήρη απουσία Βρετανών από την κορυφαία κατηγορία
Redding
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

22/4/2026

Ο Scott Redding μιλά ανοιχτά για τις ανισότητες στο MotoGP, επισημαίνοντας τον ρόλο χρημάτων, γεωγραφίας και ευκαιριών στην εξέλιξη των αναβατών.

Τα MotoGP παραμένουν το κορυφαίο επίπεδο αγώνων μοτοσυκλέτας, όμως τα τελευταία χρόνια η απουσία Βρετανών αναβατών από το grid έχει γίνει ιδιαίτερα αισθητή. Ο Scott Redding, πρώην αναβάτης της κατηγορίας και νυν αγωνιζόμενος BSB, τοποθετήθηκε ανοιχτά για το ζήτημα, τονίζοντας πως “το να είσαι Βρετανός δεν κάνει τα πράγματα πιο εύκολα”.

Η Μεγάλη Βρετανία έχει να δει μόνιμη παρουσία αναβάτη στη μεγάλη κατηγορία από το 2020, όταν οι Cal Crutchlow και Bradley Smith ολοκλήρωσαν τις καριέρες τους στα MotoGP.

Το 2026 η κατάσταση είναι ακόμη πιο έντονη, καθώς δεν υπάρχει κανένας Βρετανός ούτε στα MotoGP ούτε στη Moto2. Ο Jake Dixon, που είχε συμμετάσχει σε δύο αγώνες της κορυφαίας κατηγορίας το 2021, μετακινήθηκε φέτος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Superbike.

Το πρόβλημα της “βάσης”

Η τελευταία μεγάλη επιτυχία για τη Βρετανία ήρθε το 2015, όταν ο Danny Kent κατέκτησε τον τίτλο στην Moto3, ενώ το τελευταίο βάθρο στα MotoGP καταγράφηκε το 2019.

Μιλώντας σε ένα podcast, ο Redding δεν δίστασε να αναδείξει τις βαθύτερες αιτίες:

“Η Ισπανία και η Ιταλία είναι η καρδιά του σπορ, εκεί βρίσκεται το χρήμα,” ανέφερε χαρακτηριστικά.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η συγκέντρωση υποδομών, χρηματοδότησης και ευκαιριών σε αυτές τις χώρες δημιουργεί ένα σαφές πλεονέκτημα για τους αναβάτες που προέρχονται από εκεί.

Ανισορροπία ευκαιριών

Ο Redding στάθηκε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια οι περισσότερες εργοστασιακές μοτοσυκλέτες καταλήγουν σε Ισπανούς και Ιταλούς αναβάτες, κάτι που όπως υποστηρίζει, δεν είναι τυχαίο.

Έφερε μάλιστα ως παράδειγμα την αλλαγή κανονισμών την εποχή που ανέβηκε στο MotoGP ο Marc Marquez. Μέχρι τότε, οι rookies ήταν υποχρεωμένοι να περάσουν από δορυφορικές ομάδες πριν φτάσουν σε εργοστασιακή μοτοσυκλέτα. Ο Marquez, ωστόσο, πήγε απευθείας στην εργοστασιακή Repsol Honda, σηματοδοτώντας μια αλλαγή φιλοσοφίας.

“Όταν βρίσκεσαι σε αυτό το επίπεδο, έχεις ήδη μειονέκτημα επειδή οδηγείς δορυφορική μοτοσυκλέτα. Προσθέστε και το οικονομικό κομμάτι, και γίνεται ακόμα πιο δύσκολο,” εξήγησε.

Redding

Το κόστος της εξέλιξης

Ένα από τα πιο σημαντικά σημεία που ανέδειξε ο Redding είναι το οικονομικό βάρος που καλούνται να σηκώσουν οι μη Ισπανοί και μη Ιταλοί αναβάτες: “Πέρα από το ότι δέχεσαι πολύ μικρότερες αμοιβές, πρέπει να πληρώσεις για να προπονηθείς. Πρέπει να πας στην Ισπανία ή την Ιταλία για να οδηγείς τρεις φορές την εβδομάδα. Εκείνοι είναι ήδη στο σπίτι τους.”

Η τοποθέτηση αυτή αναδεικνύει ένα δομικό πρόβλημα του αθλήματος: η γεωγραφία και η πρόσβαση σε πίστες και ομάδες παίζουν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη ενός αναβάτη.

Αμφισβήτηση επιλογών

Ο Βρετανός δεν δίστασε να θίξει και επιλογές ομάδων, αναφέροντας ως παράδειγμα τον Alex Rins: “Είναι καλός αναβάτης, αλλά έχει πολλούς τραυματισμούς και δεν είναι σταθερός. Κατά τη γνώμη μου δεν θα έπρεπε να είναι εκεί. Ίσως όμως υπάρχει κάποια σύνδεση που τον βοηθά.”

Παρά τη σκληρή κριτική, ο Redding ξεκαθάρισε πως δεν θέλει να μειώσει την αξία των Ισπανών και Ιταλών αναβατών, αναγνωρίζοντας το υψηλό επίπεδό τους.

“Πρέπει να παίξεις με τα χαρτιά που έχεις”

Κλείνοντας, ο Redding συνοψίζει την κατάσταση με ρεαλισμό, λέγοντας: “Πρέπει να παίξεις με τα χαρτιά που σου δίνονται. Και το να είσαι Βρετανός δεν κάνει τα πράγματα πιο εύκολα. Είναι τρελό που δεν υπάρχουν Βρετανοί ούτε στα MotoGP ούτε στη Moto2.”

Ο Redding αγωνίστηκε στα MotoGP για πέντε σεζόν, κατακτώντας δύο βάθρα. Το 2019 μετακινήθηκε στο Βρετανικό Πρωτάθλημα Superbike, όπου κατέκτησε τον τίτλο με Ducati, πριν περάσει στο Παγκόσμιο Superbike το 2020. Από το 2025 επέστρεψε στο BSB.

Η τοποθέτηση του Redding ανοίγει ξανά τη συζήτηση για το κατά πόσο τα MotoGP παραμένουν πραγματικά “παγκόσμιο” πρωτάθλημα ή αν οι ισορροπίες έχουν γείρει υπέρ συγκεκριμένων χωρών, όχι απαραίτητα λόγω ταλέντου, αλλά λόγω συστήματος.

Ο Bρετανός μοιάζει να ανακάλυψε τον τροχό, καθώς είναι ηλίου φαεινότερο πως οι μηχανοκίνητες δεν είναι από τις πιο εύκολα προσβάσιμες μορφές αθλητισμού καθώς απαιτούν μια εμπλοκή από μικρή ηλικία σε ένα κοστοβόρο μονοπάτι και σχετίζονται άμεσα με το βιοτικό επίπεδο αλλά και το επίπεδο υποδομών μιας χώρας και περιοχής.

Άλλωστε το ζήτημα έχει γίνει αντιληπτό χρόνια τώρα από τη διοργανώτρια αρχή που έχει προσπαθήσει να το αντισταθμίσει με το πρόγραμμα Road to MotoGP, σε μία προσπάθεια παροχής “ίσων ευκαιριών” σε αναβάτες από διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές

Παρόλα αυτά το κατά πόσο, πέρα από τις ευκαιρίες εξέλιξης τους, οι χώρες προέλευσης των αναβατών με μεγαλύτερο “καταναλωτικό κοινό” προσφέρουν πραγματικά περισσότερες ευκαιρίες είναι κάτι δύσκολα μετρήσιμο.