MotoGP: Casey Stoner και Wayne Gardner δεν πήραν καλά την απώλεια του Phillip Island

Η ανακοίνωση μεταφοράς του Αυστραλιανού GP στην Αδελαΐδα δεν βρήκε σύμφωνους τους Αυστραλούς αναβάτες - Εξαιρείται ο Jack Miller
Critisism
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

20/2/2026

Η απόφαση του MotoGP να αντικαταστήσει τον εμβληματικό αγώνα του Phillip Island με μια νέα αστική διαδρομή στην Αδελαΐδα άναψε φωτιές στα social media, με τον Casey Stoner να ηγείται των επικρίσεων

Το MotoGP ανακοίνωσε την Πέμπτη ότι από το 2027 το Grand Prix Αυστραλίας θα μεταφερθεί στην Adelaide, καθώς το συμβόλαιο του Phillip Island Circuit ολοκληρώνεται φέτος.

Τους τελευταίους μήνες κυκλοφορούσαν φήμες για πιθανή μεταφορά του αγώνα στο Albert Park της Μελβούρνης, πρόταση που σε πολλούς φαινόταν χωρίς ιδιαίτερη λογική βάση.

Η ανακοίνωση της οριστικής μετακίνησης αιφνιδίασε τόσο πολιτικούς όσο και τον διοργανωτή, οι οποίοι θεωρούσαν ότι οι πιέσεις της Dorna, πλέον μετονομασμένη σε MotoGP Sports Entertainment Group, δεν θα οδηγούσαν τελικά σε ρήξη. Ωστόσο η διοίκηση του πρωταθλήματος εργάστηκε με διακριτικότητα για να εξασφαλίσει τον αντικαταστάτη του Phillip Island.

Η νέα πίστα που θα στηθεί μέσα στους δρόμους της Αδελαΐδας ανακοινώθηκε παρουσία τοπικών αρχών και του μοναδικού Αυστραλού αναβάτη στο grid, Jack Miller, ο οποίος τοποθετείται αισιόδοξα σε σχέση με την ασφάλεια της χάραξης του μελλοντικού Αυστραλιανού Grand Prix.

Critisism

Η κριτική του Casey Stoner

Η πιο ηχηρή αντίδραση ήρθε από τον Casey Stoner. Ο Παγκόσμιος Πρωταθλητής του 2007 και 2011, που κατέκτησε έξι συνεχόμενες νίκες στον γύρο της πατρίδας του στο Phillip Island από το 2007 έως το 2012 και πλέον έχει στροφή που φέρει το όνομα του, δεν έκρυψε την απογοήτευσή του.

Σε ανάρτησή του στα social media έγραψε,

"Tα MotoGP βγάζουν το Phillip Island από το ημερολόγιο! Μία από τις κορυφαίες πίστες μοτοσυκλέτας σε ολόκληρο τον κόσμο, που έχει προσφέρει μερικούς από τους σπουδαιότερους και πιο συναρπαστικούς αγώνες που έχουμε παρακολουθήσει και συνεχίζει να το κάνει χρόνο με τον χρόνο, παραμερίζεται για να δώσει τη θέση της σε έναν αγώνα στην Αδελαΐδα σε ένα υποτίθεται αστικό circuit…

"Γιατί το MotoGP να αφαιρέσει ίσως την καλύτερη πίστα του από το ημερολόγιο… Θα αφήσω τον καθένα να αποφασίσει μόνος του!”

Η τοποθέτησή του βρήκε τεράστια απήχηση, με τη μεγάλη πλειονότητα των φίλων του αθλήματος να εκφράζει λύπη για την απώλεια μιας εκ των ταχύτερων πιστών του ημερολογίου.

Critisism

Ακόμα πιο δριμύς ο Wayne Gardner: "Δεν με εκπλήσσει"

Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Παγκόσμιος Πρωταθλητής 500cc του 1987, Wayne Gardner, έστρεψε τα βέλη του προς την τοπική διοίκηση.

Μιλώντας σε ραδιοφωνικό σταθμό, επισήμανε ότι η εξέλιξη αυτή “ερχόταν εδώ και χρόνια”, κατηγορώντας την κυβέρνηση της Βικτώριας και την διοργανώτρια AGP Corp για ασυνέπεια. Μάλιστα, όταν ρωτήθηκε αν σκοπεύει να απομακρύνει το άγαλμα που έχει στηθεί προς τιμήν του στην πίστα, απάντησε με μια… όχι και τόσο ευγενή εναλλακτική πρόταση για το πού να τοποθετήσουν το άγαλμα.

Critisism

Miller: Ασφαλές και πιο προσιτό για το κοινό

Από την πλευρά του, ο Miller εμφανίστηκε πιο θετικός. Υπογράμμισε ότι η νέα χάραξη δεν θα έχει τοίχους ή μπαριέρες σε επικίνδυνη απόσταση και εξέφρασε εμπιστοσύνη στις μελέτες ασφάλειας που βασίζονται σε δεδομένα αισθητήρων.

Παράλληλα, αναγνώρισε ότι θα χαθεί η μοναδική ροή του Phillip Island, ωστόσο στάθηκε στις πρακτικές δυσκολίες πρόσβασης για τους φιλάθλους. Το ταξίδι, η ενοικίαση αυτοκινήτου και η διαμονή στο νησί μπορούν να εκτοξεύσουν το κόστος σε 6.000-7.000 δολάρια Αυστραλίας για μια οικογένεια, όπως ανέφερε χαρακτηριστικά.

Η Αδελαΐδα αντίθετα προσφέρει αστικό περιβάλλον με πολλές επιλογές διαμονής, εύκολη πρόσβαση, μικρότερο κόστος και καλύτερες καιρικές συνθήκες τον Νοέμβριο. Σύμφωνα με τον Miller, η μεταφορά ευθυγραμμίζεται με τον στόχο του MotoGP να προσελκύσει περισσότερο κοινό.

Critisism

Τέλος εποχής

Το Phillip Island δεν είναι ένας ακόμη αγώνας. Έχει υπάρξει σημείο αναφοράς για το πρωτάθλημα, πίστα που ανέδειξε θρυλικές μονομαχίες και αποτέλεσε σύμβολο του αυστραλιανού μηχανοκίνητου αθλητισμού.

Από το 2027, το MotoGP θα ανοίξει νέο κεφάλαιο στην Αδελαΐδα. Το ερώτημα που μένει είναι αν το νέο αστικό circuit θα καταφέρει να σταθεί αντάξιο της ιστορίας και της κληρονομιάς που αφήνει πίσω του το Phillip Island.

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.