MotoGP Ducati: Δεν είμαι δοκιμαστής λέει ο Bagnaia!

Τί φταίει με την GP22
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

8/3/2022

Μετά από ένα μάλλον καταστροφικό πρώτο αγώνα στο Qatar, που η Ducati κέρδισε μεν, αλλά χωρίς να πάρει ούτε ένα βαθμό η εργοστασιακή ομάδα της, ο Pecco Bangaia μίλησε ανοιχτά για την ουσία του προβλήματος με τις GP22 και την λύση που συζήτησε με τον Gigi Dall’Igna. Σύμφωνα με τον Ιταλό αναβάτη, το μεγαλύτερο πρόβλημα για τον ίδιο και φυσικά για τον Jack Miller είναι το γεγονός πως από την πρώτη ημέρα των επίσημων δοκιμαστικών στη Sepang έως και τα FP4 στο Qatar, δεν οδήγησε ποτέ την ίδια μοτοσυκλέτα!

 

Ο Bangaia ισχυρίστηκε πως συνεχώς άλλαζαν εξαρτήματα, με αποτέλεσμα να μην έχει ποτέ τον απαιτούμενο χρόνο να επικεντρωθεί στην προσαρμογή της οδήγησής του στη νέα μοτοσυκλέτα. “Δεν είμαι δοκιμαστής, είμαι εδώ για να κερδίζω αγώνες. Από την αρχή της νέας σεζόν, ο Enea Bastianini με την GP21 το μόνο που είχε να κάνει είναι να βάζει βενζίνη στο ρεζερβουάρ και να οδηγεί την μοτοσυκλέτα του. Μια μοτοσυκλέτα που ήδη από το τέλος της προηγούμενης σεζόν ήταν ισορροπημένη. Εμείς από την άλλη μεριά (σ.σ. οι αναβάτες με τις GP22) μπαίναμε κάθε φορά στην πίστα με διαφορετική μοτοσυκλέτα. Ποτέ δεν είχαμε χρόνο να προσαρμόσουμε την οδήγησή μας πάνω της, διότι κάθε φορά κάτι ήταν διαφορετικό. Πέρσι είχαμε αποφασίσει από την μέση της χρονιάς να κρατήσουμε ένα βασικό set-up και να προσαρμόσω εγώ τον τρόπο που πρέπει να οδηγήσω την μοτοσυκλέτα. Φέτος δεν το κάναμε αυτό με την καινούρια μοτοσυκλέτα, οπότε στην κουβέντα που είχα με τον Gigi του ζήτησα ακριβώς αυτό.

Αν θέλεις να νικάς, θα πρέπει να δημιουργήσεις μια σταθερή κατάσταση.

Δεν είμασταν έτοιμοι για τον πρώτο αγώνα και ξέραμε πως οι προσδοκίες για νίκη ήταν υπερβολικά φιλόδοξες. Ούτε τα ηλεκτρονικά είχαμε ρυθμίσει σωστά, ούτε είχαμε βρει μια καλή βάση. Όλες οι Ducati είχαμε πολύ κακή εκκίνηση και χάσαμε πολλές θέσεις, αλλά στον αγώνα ο ρυθμός μας δεν ήταν κακός, οπότε το πλάνο ήταν να μαζέψουμε όσους περισσότερους βαθμούς μπορούμε.

Καθυστέρησα λίγο την είσοδο όταν πήγα να προσπεράσω τον Jorge Martin αλλά δεν ήμουν υπερβολικός στα φρένα, οπότε ήταν παράξενο που μπλόκαρε το μπροστινό. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να ζητήσω συγνώμη στην Ducati, την Pramac και τον Jorge”.

 

Να θυμίσουμε πάντως, πως η Ducati πάντα είχε αυτό το “πρόβλημα” με τους αναβάτες και ίσως είναι η βασική αιτία που έχει πάρει μόνο ένα πρωτάθλημα με τον Stoner.

Από τη μια μεριά η διαρκής τεχνολογική εξέλιξη που κάνει στις μοτοσυκλέτες της την έχουν φέρει στην κορυφή της τεχνολογίας και είναι η εταιρεία που έχει παρουσιάσει όλες τις τεχνολογικές καινοτομίες στα MotoGP τα τελευταία χρόνια, όμως από την άλλη μεριά είναι εξαιρετικά δύσκολο για έναν αναβάτη (και μάλιστα σε αυτό το επίπεδο ανταγωνισμού) να οδηγεί σε κάθε αγώνα μια μοτοσυκλέτα με εντελώς διαφορική συμπεριφορά.

Επίσης ο Bagnaia είχε πει πολλές φορές πέρσι, πως τα εξαιρετικά αποτελέσματα που είχε στο δεύτερο μισό της σεζόν, οφείλονταν αποκλειστικά στο γεγονός πως η Ducati σταμάτησε να αλλάζει διαρκώς εξαρτήματα στη μοτοσυκλέτα (υπήρχε και απαγόρευση εξέλιξης).

Πάντως ο Bagnaia ξεκαθαρίζει πως το πρόβλημα δεν είναι η GP22, αλλά η έλλειψη χρόνου δοκιμών και η διαδικασία εξέλιξης που έχουν κάνει έως τώρα.   

MotoGP: Χρειάζεται αναθεώρηση ο κανονισμός ελάχιστου βάρους; Τα μεγέθη όλων των αναβατών

Από τον Moreira και τον Ogura ως τον Razgatlioglu μεσολαβεί ένα χάσμα 20 κιλών
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

26/2/2026

Ενδιαφέρον προκαλούν το ύψος και το βάρος του κάθε αναβάτη που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά και την απόδοση της εκάστοτε μοτοσυκλέτας, με τους rookie Diogo Moreira και Toprak Razgatlioglu να βρίσκονται στα δύο άκρα της λίστας. 

Ο Moreira με τον Ai Ogura είναι οι ελαφρύτεροι αναβάτες, ενώ ο Razgatlioglu είναι ο ψηλότερος και μακράν ο πιο βαρύς αναβάτης της κατηγορίας με 11 κιλά διαφορά από τον προηγούμενο.

Σε αντίθεση με τις κατηγορίες Moto3 και Moto2, που χρησιμοποιούν ένα συνδυασμένο ελάχιστο όριο βάρους αναβάτη και μοτοσυκλέτας, το MotoGP καθορίζει μόνο το ελάχιστο βάρος μοτοσυκλέτας, που είναι στα 157 κιλά. 

Ο Luca Marini υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι το MotoGP θα πρέπει να έχει επίσης ένα συνδυασμένο όριο βάρους, εξηγώντας ότι η επιτάχυνση δεν αλλάζει, αλλά υφίσταται διαφορά στην καταπόνηση των ελαστικών. 

"Υπάρχει ένα [συνδυασμένο] βάρος στο Moto2 και εγώ ήμουν πάνω από το όριο, αλλά μόνο κατά 4 κιλά. Και δεν υπάρχει πρόβλημα αν μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη υπάρχει διαφορά 4 κιλών. 

"Αλλά στο MotoGP η διαφορά μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη της Ducati μπορεί να είναι 10 κιλά. Δεν είναι ότι χάνεις στην επιτάχυνση. Η επιτάχυνση, όπως δείχνουν και τα δεδομένα, είναι η ίδια. 

"Ωστόσο η δύναμη που ασκείς στο ελαστικό είναι μεγαλύτερη. Επομένως, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός με το πίσω ελαστικό, ειδικά επειδή δεν θέλεις να το φθείρεις πολύ. 

"Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερο για όλους να υπάρχει ένα [συνδυασμένο] ελάχιστο βάρος - και για τους άλλους [μικρότερους] αναβάτες, γιατί έτσι θα μπορούν να βάζουν περισσότερο βάρος και να χτίζουν περισσότερο τους μύες τους. 

"Γιατί ένας βαρύς αναβάτης πρέπει να τιμωρείται για κάτι που είναι απλά στη φύση του; Κατά τη γνώμη μου, είναι κάτι που δεν έχει νόημα”.

Το σκεπτικό του Marini έχει μια λογική βάση και βασίζεται στη δική του προσωπική εμπειρία, όντας ένας από τους ψηλότερους και βαρύτερους αναβάτες του πρωταθλήματος. Ο ίδιος προσπάθησε αρκετές φορές να αδυνατίσει για να μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τη φθορά των ελαστικών του, ωστόσο αυτό είχε μια παράπλευρη απώλεια: μαζί με τα κιλά, έχανε και σε σωματική αντοχή που του κόστιζε στο κλείσιμο των αγώνων.

"Τα δεδομένα που έχουμε από τους αγώνες δείχνουν πως όταν είσαι βαρύτερος χρησιμοποιείς περισσότερο λάστιχο και τα ηλεκτρονικά συστήματα δουλεύουν επίσης περισσότερο," εξήγησε ο Marini.

Γι' αυτό πιστεύει στην αξία του συνδυασμένου βάρους και στο MotoGP, θεωρώντας πως είναι πιο δίκαιο οι πολύ ελαφριοί αναβάτες να προσθέτουν επιπλέον βάρος (έρμα) στη μοτοσυκλέτα τους - κάτι πάντως που δεδομένα απεχθάνονται οι μηχανικοί των ομάδων. Στην τελική είναι πιο εύκολο κάποιος να δουλέψει στο γυμναστήριο για να δυναμώσει και να ανεβάσει ελεγχόμενα το βάρος του, παρά να προσπαθούν οι βαρύτεροι να αδυνατίσουν - και αυτή είναι μια σκέψη που έχει απασχολήσει αρκετούς ακόμη αναβάτες στο παρελθόν, όπως ο Danilo Petrucci, ο οποίος επίσης προσπάθησε πολύ να αδυνατίσει όταν αγωνιζόταν με την Pramac Ducati, για να εγκαταλείψει την προσπάθεια όταν είδε μεγάλη διαφορά στις αντοχές του.

Παρακάτω μπορούμε να δούμε την λίστα με το βάρος και το ύψος του κάθε αναβάτη, ξεκινώντας από τον πιο ελαφρύ:

Diogo Moreira: 169 cm, 60 kg

Ai Ogura: 169 cm, 60 kg

Fabio di Giannantonio: 177 cm, 62 kg

Jorge Martin: 168 cm, 63 kg

Brad Binder: 170 cm, 63 kg

Pedro Acosta: 171 cm, 63 kg

Enea Bastianini: 168 cm, 64 kg

Marc Marquez: 169 cm, 64 kg

Maverick Vinales: 171 cm, 64 kg

Jack Miller: 173 cm, 64 kg

Francesco Bagnaia: 176 cm, 64 kg

Marco Bezzecchi: 176 cm, 64 kg

Raul Fernandez: 178 cm, 65 kg

Alex Marquez: 180 cm, 65 kg

Johann Zarco: 171 cm, 68 kg

Alex Rins: 176 cm, 68 kg

Franco Morbidelli: 176 cm, 68 kg

Fabio Quartararo: 177 cm, 69 kg

Joan Mir: 181 cm, 69 kg

Fermin Aldeguer: 181 cm, 69 kg

Luca Marini: 184 cm, 69 kg

Toprak Razgatlioglu: 185 cm, 80 kg.