MotoGP Ιαπωνία: Άνετη νίκη Marquez & πρωταθλήτρια κατασκευαστών η Honda!

«Πρωταθλητής» νέων ο Quartararo!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

20/10/2019

Πορεία για το τριπλό στέμμα έχει βάλει ο Marquez που έδωσε στην Honda το πρωτάθλημα κατασκευαστών και είναι σε μικρή απόσταση να κερδίσει και το πρωτάθλημα ομάδων όπου προηγείται η Ducati με 17 βαθμούς διαφορά. Αν το καταφέρει, που είναι και το πιο πιθανό, θα το έχει κάνει ολομόναχος…

Η στέψη της Honda ως παγκόσμια πρωταθλήτρια κατασκευαστών μέσα στο σπίτι της, στο Motegi, είναι τόσο σημαδιακό που μπορεί ακριβώς για αυτό τον λόγο, να πίεσε ο πρόεδρος τον Marquez να πάρει τον τίτλο στον προηγούμενο αγώνα. Ώστε να ξεχωρίσει εδώ ο τίτλος του καλύτερου κατασκευαστή. Το «πίεσε» είναι προφανώς σχήμα λόγου, δεν ήθελε καμία πίεση ο Marquez, περισσότερο εκείνο το τηλέφωνο πριν τον προηγούμενο αγώνα ήταν για να του πει να μην σκεφτεί πως θα πρέπει να περιμένει την Ιαπωνία, αν μπορεί να βγει πρωταθλητής ας το κάνει χωρίς δεύτερες σκέψεις. Σήμερα το πρωί του είπε να φέρει το πρωτάθλημα στην Honda, αλλά «να μην αγχώνεται κιόλας», πράγμα που στα αυτιά του Marquez σημαίνει πως δεν υπάρχει επιλογή, έπρεπε να κερδίσει… Η στέψη της Honda στην δική της πίστα ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να γίνει, καλύτερο και από το τριπλό στέμμα που βλέπει να έρχεται. Κι αυτό γιατί ο Marquez το θέλει αυτή την στιγμή περισσότερο από τον Dovizioso. Η επίθεση της Ducati στον τελευταίο γύρο μπορεί φαινομενικά να λέει το αντίθετο από την προηγούμενη πρόταση, πρακτικά συμφωνεί: Θα έπρεπε ο Dovizioso να τα δώσει όλα λίγο πιο νωρίς, αντί να φτάσει να θέλει δύο στροφές ακόμη για να περάσει τον Quartararo. Ο οποίος ευθύνεται και για την χειρότερο πτώση του Ιταλού φέτος…

Ο αγώνας ξεκίνησε με μία μάχη για τα ελαστικά. Η πρωινή ηλιοφάνεια έδωσε την θέση της σε μία συννεφιά, όπου μπορεί να ήταν βέβαιο πως δεν θα βρέξει όμως έριχνε την θερμοκρασία αρχικά κατά τρεις βαθμούς, που ήταν αρκετό για να αμφισβτήσουν οι ομάδες την απόφασή τους για τα ελαστικά. Η Ducati έβαλε την μεσαία γόμα, η Yamaha την μαλακή ενώ για ακόμη μία φορά παίχτηκε για φέτος το παιχνίδι των εντυπώσεων, μία μάχη στρατηγικής, ένας πόλεμος νεύρων, όπου έχεις αποφασίσει από πριν για τα ελαστικά, βγαίνεις με άλλα στην πίστα για να τα αλλάξεις τελευταία στιγμή. Ήταν κάτι που συνέβαινε πάντα και η συχνότητα φέτος είναι τέτοια που το βλέπεις σε κάθε αγώνα. Με τα ελαστικά να αλλάζουν και την απόφαση να δυσκολεύει από την απότομη πτώση της θερμοκρασίας, η εκκίνηση δόθηκε με τον Marquez να φεύγει μπροστά από την pole position.

Πίσω του θα ήταν ο Morbidelli, όμως δέχτηκε πίεση από τον Quartararo και αναγκάστηκε να ανοίξει γραμμή παραδίδοντας μπόλικες θέσεις. Θα ανέκαμπτε πάρα πολύ γρήγορα, μαζί και έναντι του Vinales, με τον Quartararo να κυνηγά τον Marquez. Στην 10η στροφή θα είχε ένα γλίστρημα, προειδοποιητικό, από το πιο κοντινό που θα έφτανε στον Ισπανό. Αμέσως μετά η ψαλίδα θα άνοιγε χωρίς πρακτικά να υπάρχει άλλη πρόκληση για τον Marquez τουλάχιστον φαινομενικά. Με τον Quartararo να πιέζει την κατάσταση ο Marquez αναγκαζόταν να ελέγχει τον ρυθμό του, κι αυτό γιατί είχαν υπολογίσει με την ομάδα ένα αγωνιστικό γυρολόγιο που δεν θα απαιτούσε να κατέβει στο 1.45 βάζοντας την αντίστοιχη ποσότητα καυσίμου. Για τον Marquez τα ελαστικά ήταν δεύτερο πρόβλημα, η πρόκληση να μην μείνει από καύσιμο μέσα στο ναό της Honda ήταν πρώτη. Ενάμιση γύρο πριν το τέλος του αγώνα είδε το λαμπάκι της βενζίνης να ανάβει και αυτό σημαίνει πως έχει το πολύ τρεις γύρους. Στην πράξη ολοκλήρωσε τον αγώνα και μερικές στροφές ακόμη. Ο Quartararo με λίγα λόγια παραλίγο να βγάλει εκτός στρατηγικής την Honda και να κερδίσει τον Marquez επειδή τον πίεζε να ελέγξει τον αγώνα, από απόσταση πάντα με διαφορά που έφτανε το 1,5 δευτερόλεπτο, αλλά ο Marquez δεν είναι ο αναβάτης που περιμένεις να φτάσεις στο πίσω του ελαστικό για να ανταποκριθεί.

Ο Quartararo με την μαλακιά γόμα προσπάθησε αρχικά να τον ακολουθήσει αλλά δεν υπήρχε περίπτωση, επικεντρώθηκε στο να μην έχει πρόβλημα με κάποιον από τους πίσω. Ο Morbidelli στην αρχή έκανε καλή δουλειά παλεύοντας με τον Miller που εκμεταλλευόμενος τις μεγάλες ευκαιρίες που δίνει αυτή η πίστα για κάποιον που έχει την δύναμη στις ευθείες, πάλευε με τις Yamaha και κέρδιζε. Πρώτα τον Vinales κι έπειτα τον Morbidelli. Ο Rossi ήταν πολύ πίσω, έφτασε στην 14η θέση και στο τέλος του αγώνα, παρόλο που είχε πλησιάσει στην δεκάδα, έπεσε από απώλεια πρόσφυσης εμπρός, σε ένα πολύ άσχημο Σαββατοκύριακο για αυτόν.

Ο Dovizioso πάλευε πίσω από τις Yamaha, κέρδισε τελικά την μάχη με τον Vinales, και βρέθηκε μαζί με τον Miller που με τον Morbidelli άλλαζαν θέσεις. Μέχρι που ο Miller βγήκε από την εξίσωση αντιμετωπίζοντας προβλήματα με την μοτοσυκλέτα του και μετά βίας τερμάτισε στην δεκάδα.

Όσο γράφονταν γύροι, τα μαλακά ελαστικά των Yamaha έδιναν την θέση τους στη μεσαία γόμα του Dovizioso. Ο Morbidelli έχασε την θέση του και στο διπλό apex θα περνούσε και ο Vinales με πολύ όμορφο τρόπο. Ο Morbidelli δεν έκανε εκεί κάποιο λάθος, δεν άνοιξε γραμμή, απλά πήρε την γρήγορη αγωνιστική γραμμή και ο Vinales την αμυντική, αυτή που θα κρατούσε αν κάποιος οδηγούσε πίσω του. Κατάφερε να την κρατήσει χωρίς λάθη και πέρασε χειρουργικά μπροστά. Αμέσως μετά έβαλε πολλές φορές τον τροχό του δίπλα στον Dovizioso αλλά πρακτικά δεν τον απείλησε ποτέ, ούτε και του έκοψε φόρα. Η προσπάθειά του να περάσει, δεν ήταν από εκείνες που εμπλέκονται αναβάτες και χάνουν απόσταση από τον εμπρός, το ίδιο είπε και ο Ιταλός αργότερα. Ο Quartararo είχε προσπαθήσει να κρατήσει όσο περισσότερο γινόταν το ελαστικό του και τα κατάφερε, με την επίθεση του Dovizioso να είναι καταιγιστική, ψαλιδίζοντας ενάμισι δευτερόλεπτο μέχρι την τελευταία στροφή. Ήθελε άλλες δύο για να παλέψει έμπρακτα με την Yamaha.

Ο Quartararo κέρδιζε έτσι το τίτλο του καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου, και μάλιστα τρεις γύρους πριν το τέλος του πρωταθλήματος ενώ έχει βάλει στόχο ακόμη και την τρίτη υψηλότερη βαθμολογία στο πρωτάθλημα!

Οι μάχες για την τελευταία θέση στο βάθρο κράτησαν το θέαμα, την ώρα που ο Marquez είχε την δική του αγωνία για το αν θα μείνει από βενζίνη μέσα στον ναό της Honda και αντί να τους δοξάσει, τους ντροπιάσει.

Στην Moto2 ο Luca Marini κατάφερε να φέρει μία συνεχόμενη νίκη, κάτι που είχε να κάνει από το 2018, με τον Luthi να τον κυνηγά και να ανταλλάζουν θέσεις. Πίσω τους είδαμε πολύ καλές μάχες με Martin και Baldassarri και τον νεότερο Marquez που είχε κάνει το σώσιμο της δεκαετίας το Σάββατο να μην καταφέρνει να κρατηθεί σε αυτή την σκληρά αγωνιζόμενη πεντάδα. Χαρακτηριστική στιγμή του αγώνα η εγκατάλειψη του Marco Bezzecchi που έκανε εμετό μέσα στο κράνος του και αναγκάστηκε να σταματήσει τον αγώνα…

Στην Moto3 ο Dalla Porta νίκησε με πολύ μικρή διαφορά τους Arenas και Vietti.

Πηγαίνουμε τώρα στην Αυστραλία σε μία πίστα που ευνοεί την Yamaha, την αγαπημένη του Vinales και με μεγάλο ερωτηματικό για τον Quartararo όπου περιμένουμε να δούμε πώς θα αποδώσει. Ήπιες αλλά γρήγορες στροφές είναι το καλύτερο για την Yamaha με τον Marquez να θέλει την νίκη για να ψαλιδίσει την διαφορά 17 βαθμών από την ομάδα της Ducati. Είναι πλέον αυτός, απέναντι σε δύο Ducati, έτσι το βλέπει, στον αγώνα του για το τριπλό στέμμα…

το κοντυνότερο που έχει έφτασε κανείς στον Marquez μέσα στον αγώνα, και το πιο κοντυνό για τον Hafizh Syahrin στην έως τώρα καριέρα του... βοήθησε το Marquez να επιστρέψει στα pit

 

Θέση
Αναβάτης
ΜΟΤΟ
Km/h
Χρόνος/Διαφ.
1
Honda
161.9
42'41.492
2
Yamaha
161.8
+0.870
3
Ducati
161.8
+1.325
4
Yamaha
161.7
+2.608
5
Honda
161.3
+9.140
6
Yamaha
161.3
+9.187
7
Suzuki
161.3
+9.306
8
Suzuki
161.2
+10.695
9
Ducati
161.0
+14.216
10
Ducati
160.7
+18.909
11
KTM
160.3
+25.554
12
KTM
160.1
+27.870
13
Ducati
160.0
+29.983
14
KTM
159.9
+31.232
15
Aprilia
159.9
+32.546
16
Honda
159.6
+37.482
17
Honda
159.4
+40.410
18
Ducati
159.2
+43.458
19
KTM
159.0
+46.206
20
Suzuki
158.8
+50.235
 
Yamaha
160.9
4 Laps
 
Aprilia
158.5
17 Laps

 

Ετικέτες

FIM EWC - Ξεκινά το παγκόσμιο Αντοχής με τις 24 Ώρες του Le Mans - Όλοι οι νικητές των 48 διοργανώσεων

Το ρεκόρ κατέχει η Yamaha από το 2017
24h
Από τον

Παύλο Καρατζά

16/4/2026

Από το 1978, ο αγώνας μοτοσυκλέτας 24 Ωρών του Le Mans συνιστά ένα ξεχωριστό ορόσημο το Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Endurance (EWC). Την παραμονή της 49ης διοργάνωσης του 24ωρου αγώνα, θυμόμαστε τους νικητές των προηγούμενων 48.

Το ρεκόρ του αγώνα κατέχει η Yamaha από το 2017, καθώς οι Checa, Canepa και Di Meglio διάνυσαν 3.599,1 χιλιόμετρα σε 24 ώρες στην πίστα Bugatti. Τις πρώτες δύο σεζόν οι Christian Léon και ο Jean-Claude Chemarin κέρδισαν τον αγώνα με Honda, ενώ οι πιο επιτυχημένοι αναβάτες του θεσμού είναι οι Alex Vieira και Grégory Leblanc με πέντε νίκες.

Παρακάτω όλοι οι νικητές του αγώνα μοτοσυκλέτας 24 Ωρών του Le Mans από το 1978:

Χρονιά

Αναβάτης 1

Αναβάτης 2

Αναβάτης 3

Μοτοσυκλέτα

Ομάδα

1978

France Jean-Claude Chemarin

France Christian Léon

 

Honda RCB 1000

 

1979

France Jean-Claude Chemarin

France Christian Léon

 

Honda RCB 1000

 

1980

France Marc Fontan

France Hervé Moineau

 

Honda RCB 1000

 

1981

France Jean-Claude Chemarin

France Christian Huguet

 

Kawasaki Z 1000 J

 

1982

France Pierre-Étienne Samin

France Dominique Pernet

 

Suzuki GS 1000 R

 

1983

France Gérard Coudray

Switzerland Jacques Cornu

Switzerland Sergio Pellandini

Kawasaki Z 1000 R

 

1984

Netherlands Dirk Brand

Netherlands Henk Van der Mark

 

Suzuki GS 1000 R

 

1985

France Bernard Millet

France Guy Bertin

France Philippe Guichon

Suzuki GSX-R 750

 

1986

France Alex Vieira

France Gérard Coudray

France Patrick Igoa

Honda VFR 750 R RC30

 

1987

France Alex Vieira

France Jean-Michel Mattioli

France Jean-Louis Battistini

Honda VFR 750 R RC30

 

1988

France Alex Vieira

France Jean-Michel Mattioli

France Christophe Bouheben

Honda VFR 750 R RC30

 

1989

France Alex Vieira

France Jean-Michel Mattioli

United Kingdom Roger Burnett

Honda VFR 750 R RC30

 

1990

France Alex Vieira

France Jean-Michel Mattioli

Belgium Stéphane Mertens

Honda VFR 750 R RC30

 

1991

France Philippe Monneret

France Bruno Bonhuil

France Rachel Nicotte

Yamaha YZF 750 R (FZR 750 R OW01)

 

1992

United Kingdom Terry Rymer

United Kingdom Carl Fogarty

Belgium Michel Simul

Kawasaki ZXR 750 R

Kawasaki France

1993

France Adrien Morillas

United Kingdom Brian Morrison

France Wilfried Veille

Kawasaki ZXR 750 R

Kawasaki France

1994

France Adrien Morillas

France Jean-Louis Battistini

United Kingdom Terry Rymer

Kawasaki ZXR 750 R

Kawasaki France

1995

France Alex Vieira

France Rachel Nicotte

United Kingdom Brian Morrison

Honda RVF 750 R RC45

Honda France

1996

France Jehan D'Orgeix

Italy Piergiorgio Bontempi

United Kingdom Brian Morrison

Kawasaki ZX-7R

Kawasaki France

1997

United States Doug Polen

France Juan-Éric Gomez

Australia Peter Goddard

Suzuki GSX-R 750

SERT

1998

France Bertrand Sebileau

France Thierry Paillot

Slovenia Igor Jerman [it]

Kawasaki ZX-7RR

Kawasaki France

1999

France Bertrand Sebileau

United Kingdom Steve Hislop

United Kingdom Chris Walker

Kawasaki ZX-7RR

Kawasaki France

2000

France Sébastien Charpentier

France William Costes

France Sébastien Gimbert

Honda VTR RC51

Honda France

2001

France Christophe Guyot

France Sébastien Scarnato

France Nicolas Dussauge

Suzuki GSX-R 750

GMT94

2002

France Jean-Michel Bayle

France Sébastien Gimbert

France Nicolas Dussauge

Suzuki GSX-R 750

SERT

2003

United Kingdom Brian Morrison

France Philippe Dobé

France Vincent Philippe

Suzuki GSX-R 1000

SERT

2004

France Stéphane Chambon

Japan Keiichi Kitagawa

Australia Warwick Nowland

Suzuki GSX-R 1000

SERT

2005

Spain David Checa

France William Costes

France Sébastien Gimbert

Yamaha YZF-R1

GMT94 Yamaha

2006

France Olivier Four

France Frédéric Protat

Spain Daniel Ribalta-Bosch

Honda CBR 1000 RR

National Moto

2007

France William Costes

France Guillaume Dietrich

Germany Max Neukirchner

Suzuki GSX-R 1000

SERT

2008

France William Costes

France Guillaume Dietrich

Netherlands Barry Veneman

Suzuki GSX-R 1000

SERT

2009

France Gwen Giabbani

Australia Steve Martin

Slovenia Igor Jerman [it]

Yamaha YZF-R1

Yamaha Austria Racing Team

2010

France Julien Da Costa

France Olivier Four

France Grégory Leblanc

Kawasaki ZX-10R

Team SRC Kawasaki France

2011

France Julien Da Costa

France Olivier Four

France Grégory Leblanc

Kawasaki ZX-10R

Team SRC Kawasaki France

2012

France Julien Da Costa

France Freddy Foray [fr]

France Grégory Leblanc

Kawasaki ZX-10R

Team SRC Kawasaki France

2013

France Grégory Leblanc [fr]

France Fabien Foret

France Nicolas Salchaud

Kawasaki ZX-10R

Team SRC Kawasaki France

2014

France Vincent Philippe

France Anthony Delhalle

France Erwan Nigon [fr]

Suzuki GSX-R 1000

SERT

2015

France Vincent Philippe

France Anthony Delhalle

France Étienne Masson

Suzuki GSX-R 1000

SERT

2016

France Grégory Leblanc

France Matthieu Lagrive

France Fabien Foret

Kawasaki ZX-10R

Team SRC Kawasaki France

2017

France Mike Di Meglio

Spain David Checa

Italy Niccolò Canepa

Yamaha YZF-R1

GMT94 Yamaha

2018

Australia Josh Hook

France Freddy Foray

France Alan Techer

Honda CBR 1000 RR

FCC TSR Honda France

2019

France Jérémy Guarnoni

Spain David Checa

France Erwan Nigon

Kawasaki ZX-10RR

Team SRC Kawasaki France

2020

Australia Josh Hook

France Freddy Foray

France Mike Di Meglio

Honda CBR 1000 RR-R

FCC TSR Honda France

2021

France Gregg Black [fr]

Belgium Xavier Simeon

France Sylvain Guintoli

Suzuki GSX-R 1000

Yoshimura SERT Motul

2022

France Gregg Black

Belgium Xavier Simeon

France Sylvain Guintoli

Suzuki GSX-R 1000

Yoshimura SERT Motul

2023

Australia Josh Hook

France Mike Di Meglio

France Alan Techer

Honda CBR 1000 RR-R

FCC TSR Honda France

2024

France Gregg Black

France Etienne Masson

United Kingdom Dan Linfoot

Suzuki GSX-R 1000

Yoshimura SERT Motul

2025

Czech Republic Karel Hanika

Germany Marvin Fritz

AustraliaJason O'Halloran

Yamaha YZF-R1

Yamaha Austria Racing Team

Ετικέτες