MotoGP Ιαπωνία: Νίκη Bagnaia χωρίς μάχη – Ψαλιδίζει την διαφορά στο πρωτάθλημα

Νέα πτώση Acosta ελπίζοντας για την βροχή που δεν έπεσε
MotoGP Ιαπωνία: Νίκη Bagnaia χωρίς μάχη – Ψαλιδίζει την διαφορά στο πρωτάθλημα
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

6/10/2024

Ο καιρός που έβγαλε την κόκκινη σημαία στην Moto2 και απείλησε τον αγώνα των MotoGP δεν επηρέασε τελικά το αποτέλεσμα σε μία στιγμή που θα ήταν πολύ δύσκολη για τους δύο πρώτους του πρωταθλήματος αλλά θα κατάφερνε να ανανεώσει το ενδιαφέρον των θεατών που μετά από το πρώτο κομμάτι του αγώνα δεν είχαν πλέον τίποτα να ελπίζουν με τον αγώνα να καταλήγει βαρετός για τον Marquez όπως χαρακτηριστικά δήλωσε. Είχε βέβαια μία στιγμή ανησυχίας όταν ξεκίνησε να γυρνά στον ρυθμό του Bagnaia την οποία διόρθωσε χωρίς να χάσει θέση, κρατώντας την τελευταία του βάθρου.

Μέχρι να φτάσουμε εκεί όμως ήταν ένας πολύ ωραίος αγώνας με δυνατή εκκίνηση και μάχες σχεδόν σε όλη την πρώτη δεκάδα.

Αποτινάσσοντας πλήρως πλέον την σειρά 5 κακών εκκινήσεων ο Bagnaia ξεκίνησε όπως και εχθές στον Sprint, αλάνθαστος παίρνοντας την πρώτη θέση από τον Acosta με τον Martin και τον Marquez επίσης να τα πηγαίνουν εξαιρετικά και σπρώχνοντας τον Morbidelli εκτός γραμμής, ακουμπώντας και με τον Vinales, ανέβηκαν στην 5η και 6η θέση.

Υπήρχαν δύο KTM στις πρώτες θέσεις καθώς πίσω από τον Acosta στην δεύτερη θέση είχε καταφέρει να κρατηθεί ο Binder και μέσα από την μάχη για την τέταρτη θέση κατάφερε να ανέβει με ταυτόχρονες προσπεράσεις ο Miller από την 7η θέση.

Έδειχνε πως δεν κολλάει με τους υπόλοιπους εκεί όμως και δεν θα έμενε για πολύ καθώς ο Martin περνά εμπρός στην 4η θέση που ήταν ο Bastianini που βρέθηκε στην 7η πίσω από τον Marquez.

Ο άλλος Marquez πίσω κάρφωσε την Gresini πάνω στον Mir που μπορεί αυτή τη φορά το μόνο του λάθος να είναι πως γυρνούσε τέρμα πίσω αλλά τα στατιστικά θα γράψουν άλλη μία πτώση και κανείς δεν θα θυμάται πως αυτή τη φορά δεν έφταιγε.

Βγήκε από την πίστα έχοντας την Gresini σφηνωμένη ανάμεσα στον πίσω τροχό και το υποπλαίσιο εγκαταλείποντας εκνευρισμένος.

Πολύ νωρίς αυτή τη φορά μόλις στον 4ο γύρο ο Acosta πέφτει και στην ίδια στροφή ο Binder ανοίγει γραμμή και ο Martin μπαίνει δεύτερος. Ο Acosta έκανε μία απέλπιδα προσπάθεια να ξανά μπει με την ευχή να βρέξει καθώς τότε υπήρχε περιθώριο να ξανά μπει στους βαθμούς και να βελτιώσει τα στατιστικά του. Καθυστέρησε λίγο να το κάνει αυτό έχοντας όλο το εμπρός κομμάτι του φαίρινγκ ασταθές και βρέθηκε να γυρνά ελάχιστα μπροστά από τον Bagnaia. Λίγους γύρους αργότερα κάθισε εκτός γραμμής για να μην τους χαλάσει τον αγώνα και μπήκε πίσω από τον Bastianini που εκείνη την στιγμή κυνηγούσε τον Binder που είχε χάσει θέση και από τον Marquez.

Ο Bastianini ζορίστηκε να περάσει τον Binder αφήνοντας τον Marquez να κάνει ένα ήσυχο αγώνα που καθόλου δεν του άρεσε και όπως είπε βαρέθηκε. Ιδιαίτερα όταν είδε πως δεν γινόταν να πιάσει τους μπροστά.

Εκείνη την στιγμή ο Bagnaia είχε καταφέρει να φτάσει έως και το 1,4 δευτερόλεπτα που πολύ γρήγορα ο Martin μείωσε μόλις στο μισό. Ο Bagnaia έκανε έναν αγώνα στρατηγικής, ήταν φανταστικό να τον παρακολουθείς να διευθετεί το κενό από τον Martin με γνώμονα τα ελαστικά κρατώντας εκ νέου την απόστασή τους στο ένα δευτερόλεπτο. Τα γλιστρήματα που ένιωσε ο Martin ήταν ο δεύτερος λόγος που αποφάσισε ότι η δεύτερη θέση ήταν φανταστική με δεδομένο πως ξεκίνησε από την 11η. Σε μία σπάνια στιγμή αυτοσυγκράτησης που δεν είναι αρκετή για να πει κανείς πως έχει διορθώσει για πάντα το βασικό του μειονέκτημα, ο Martin έμεινε σε σταθερό ρυθμό και βολεύτηκε στην 2η θέση.

Ο Bastianini δεν κατάφερε να απειλήσει ποτέ τον Marquez ενώ ο Acosta όταν είδε πως μετά την απειλή βροχής που ανάγκασε τους κριτές να βγάλουν τις άσπρες σημαίες αλλά δεν έφτασε ποτέ να επηρεάζει τον ρυθμό οδήγησης, εγκατέλειψε στις πρώτες ηλιαχτίδες. Μετά άνοιξε και τρύπα στα σύννεφα και τα πράγματα βελτιώθηκαν.

Ο Nakagami δεν είχε πρόβλημα από τον Zarco αυτή τη φορά θέλοντας να τερματίσει μέσα στην έδρα του και να κάνει τον γύρο της πίστας με την Ιαπωνική σημαία ενώ μετά το τέλος του αγώνα έτρεξε στην κερκίδα και άφησε ενθύμιο γάντια και μπότες.

Σε άλλη μία δύσκολη εξέλιξη για την Yamaha, ο Quartararo έμεινε από καύσιμα στην γραμμή τερματισμού και έχασε μία θέση από τον Zarco κρατώντας πίσω τον Nakagami ενώ ο Miller κατέληξε στο τέλος του αγώνα σε μία πιο ταιριαστή θέση από πλευράς απόδοσης, κλείνοντας την δεκάδα.

Ο Bagnaia κατάφερε, όχι πολύ εύκολα, να πάρει τους μέγιστους βαθμούς που θα μπορούσε από την Ιαπωνία με τον Martin να είναι δεύτερος. Όπως είχαμε γράψει και στην ανάλυση του προηγούμενου αγώνα, βαδίσαμε αυτό το πρώτο βήμα των πέντε αγώνων με μικρή βαθμολογική διαφορά. Έτσι είχε γίνει και πέρσι μέχρι την Valencia.

Ο Bagnaia κατάφερε να πάρει την 8η νίκη του σε ένα σερί που στην ιστορία των MotoGP το έχουν καταφέρει λίγοι, όπως ο Rossi, Marquez, Stoner, Lorenzo… έκανε την 13η σερί νίκη της Ducati και συμπλήρωσε 900 νίκες για τους Ιταλούς στην ιστορία του αθλήματος.

 

 

Θέση

Βαθμοί

Αναβάτης

Ομάδα

Χρόνος / Διαφ.

1

25

1F. Bagnaia

Ducati Lenovo Team

42:09.790

2

20

89J. Martin

Prima Pramac Racing

+1.189

3

16

93M. Marquez

Gresini Racing MotoGP

+3.822

4

13

23E. Bastianini

Ducati Lenovo Team

+4.358

5

11

21F. Morbidelli

Prima Pramac Racing

+17.940

6

10

33B. Binder

Red Bull KTM Factory Racing

+18.502

7

9

72M. Bezzecchi

Pertamina Enduro VR46 Racing Team

+19.371

8

8

49F. Di Giannantonio

Pertamina Enduro VR46 Racing Team

+20.199

9

7

41A. Espargaro

Aprilia Racing

+30.442

10

6

43J. Miller

Red Bull KTM Factory Racing

+31.184

11

5

5J. Zarco

CASTROL Honda LCR

+31.567

12

4

20F. Quartararo

Monster Energy Yamaha MotoGP Team

+32.299

13

3

30T. Nakagami

IDEMITSU Honda LCR

+33.003

14

2

10L. Marini

Repsol Honda Team

+35.974

15

1

25R. Fernandez

Trackhouse Racing

+39.321

16

 

42A. Rins

Monster Energy Yamaha MotoGP Team

+40.839

17

 

87R. Gardner

Yamaha Factory Racing Team

+59.547

Πτώσεις-Εγκαταλείψεις

   

31P. Acosta

Red Bull GASGAS Tech3

12 laps

   

12M. Viñales

Aprilia Racing

11 laps

   

37A. Fernandez

Red Bull GASGAS Tech3

6 laps

   

32L. Savadori

Trackhouse Racing

1 laps

Εκτός πρώτου γύρου

   

36J. Mir

Repsol Honda Team

 
   

73A. Marquez

Gresini Racing MotoGP

 

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.