MotoGP Ιαπωνίας: Το ολέθριο λάθος του Fabio Quartararo που άλλαξε την Moto2

Ο αγώνας και τα παρελκόμενα
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

24/10/2018

Ο Fabio Quartararo που αγωνίζεται στην Moto2 έδωσε έναν εξαιρετικό αγώνα στην Ιαπωνία κατά το -MOTUL GRAND PRIX OF JAPAN- και κατάφερε να τερματίσει πρώτος, υπερασπιζόμενος τη θέση του με μπόλικη μαεστρία στις επιθέσεις του Bagnaia. Στην αρχή του αγώνα κατάφερε να περάσει στην πρώτη θέση, όμως ο Bagnaia που είχε ξεκινήσει απ’ την Pole Position εκμεταλλεύτηκε πλήρως το λάθος του Γάλλου αναβάτη στη πρώτη στροφή και ηγήθηκε του αγώνα. Ένα λάθος που γρήγορα διορθώθηκε απ’ τον Quartararo, που στον τρίτο κιόλας γύρο ανέκτησε πάλι τη πρώτη θέση και παρέμεινε εκεί μέχρι τη καρό σημαία. Μετά το πρώτο μισό του αγώνα το ζευγάρι ανέβασε ρυθμούς, ξεκινώντας μια μάχη σώμα με σώμα, ενώ παράλληλα απομακρύνθηκε περαιτέρω απ’ τον BaldassarriΟι πρώτες προειδοποιητικές βολές ξεκίνησαν να πέφτουν απ’ τον Ιταλό στο 19ο γύρο για τη διεκδίκηση της πρώτης θέσης, όμως δεν κατάφεραν να σπάσουν τη ψυχολογία του Fabio που ήταν προσηλωμένος στο στόχο του. Δύο γύρους πριν το τέλος, με τον Francesco να έχει μείνει πίσω ανήμπορος να επιτεθεί στην 7 και 8 στροφή που ήταν τα δυνατά του σημεία, ο Fabio “κλείδωσε” το πρώτο σκαλί του βάθρου μαζί με τη δεύτερη νίκη του για τη φετινή σεζόν…Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε. 

Μετά από έναν τόσο θεαματικό αγώνα και μετά από τόσο κόπο η νίκη του δεν θεωρήθηκε έγκυρη και ο υπαίτιος για αυτό ήταν η πίεση των ελαστικών του. Συγκεκριμένα μέσα στο βιβλίο των κανονισμών, δεν αναφέρεται ονομαστικά το ανώτερο και κατώτερο όριο στις πιέσεις των ελαστικών, καθώς ορίζεται από τον κατασκευαστή –δηλαδή τη Dunlop στη προκείμενη περίπτωση- πριν από την έναρξη του αγώνα ή των δοκιμαστικών. Ο λόγος που γίνεται αυτό οφείλεται στις καιρικές συνθήκες της πίστας που διαρκώς μεταβάλλονται, με αποτέλεσμα να ορίζουν ουσιαστικά ποια είναι η καταλληλότερη πίεση στα ελαστικά λίγο πριν μπουν οι αναβάτες στην πίστα. Η Dunlop ανακοινώνει την τιμή πριν την έναρξη του αγώνα, ενώ μετά τη διεξαγωγή του αγώνα οι μοτοσυκλέτες μπαίνουν κάτω από το μικροσκόπιο και εξετάζονται από τους τεχνικούς της διοργάνωσης, όπως συμβαίνει και πριν την έναρξη. Ένας απ’ αυτούς τους ελέγχους περιλαμβάνει και τη μέτρηση της πίεσης των ελαστικών. Οι τεχνικοί ελέγχοντας τη μοτοσυκλέτα του Fabio ανακάλυψαν πως τα ελαστικά του είχαν λιγότερη πίεση από αυτό που θα έπρεπε, με αποτέλεσμα να θεωρηθεί παράβαση και το αποτέλεσμά του να μην μετρήσει στον αγώνα, αφαιρώντας το Γάλλο αναβάτη απ' το πρώτο σκαλί του βάθρου πριν καλά καλά ανέβει.

Ο Quartararo δηλώνει πως όλο αυτό ήταν ένα ολέθριο λάθος:

"Η πίεση των ελαστικών για σήμερα έπρεπε να είναι στο 1.4 και βρέθηκα με 1.39 που είναι τίποτα. Αν με ρωτάτε είμαι ο νικητής του αγώνα, δεν έχει καμία διαφορά η πίεση αυτή, αλλά είναι αυτό που είναι.. δυστυχώς. Είμαι ευτυχής που είμαστε πολύ ανταγωνιστικοί"

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.