MotoGP, Jerez – FP2: Έκπληξη Morbidelli!

Πτώση ο Marquez
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

17/7/2020

Οι δεύτερες ελεύθερες στην πίστα της Jerez "έδειξαν" ως ταχύτερο όλων τον Franco Morbidelli, τον δορυφορικό αναβάτη της Petronas Yamaha, ενώ η ομάδα έκανε το ονειρικό 1-2, αφού δεύτερος στον πίνακα των χρόνων και με διαφορά μόλις 27 χιλιοστά του δευτερολέπτου ήταν ο Fabio Quartararo. Φαίνεται πως η πίστα της Jerez ευνοεί ιδιαίτερα τους αναβάτες της Petronas, καθώς εκεί ήταν που πέρσι ο Γάλλος είχε πάρει την pole position.

Με τις θερμοκρασίες να έχουν ανέβει σε δυσθεώρητα ύψη (στην άσφαλτο είχαν ξεπεράσει του 50 βαθμούς) μόνο ο Quartararo κατάφερε να βελτιώσει τον χρόνο του σε σχέση με τα πρώτα ελεύθερα δοκιμαστικά, και παρά το γεγονός ότι ήταν δεύτερος, είχε μόλις τον 15ο καλύτερο χρόνο συνολικά μέσα στην ημέρα. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να βελτιώσει κι άλλο την απόδοσή του για να βρεθεί απευθείας στα Q2 του Σαββάτου.

Τον τρίτο καλύτερο χρόνο στα FP2 τον πέτυχε ο Brad Binder, που εντυπωσιάζει ως rookie, ο οποίςο με φρέσκα ελαστικά προς το τέλος των δοκιμών ανέβηκε στην κατάταξη και απομακρύνθηκε από τους υπόλοιπους αναβάτες της ΚΤΜ.

Ο Marwquez δεν πέτυχε κάτι καλύτερο από τον τέταρτο χρόνο, καθώς μια πτώση με λίγα χιλιόμετρα δεν του άφησε πολλά περιθώρια, ενώ ο αδερφός του Alex είχε κι αυτός μια πτώση. Μέχρι στιγμής πάντως και με τους συνδυασμένους χρόνους των δύο ελεύθερων δοκιμαστικών, οι αναβάτες που περνούν απευθείας στα Q2 είναι οι Marc Marquez, Maverick Vinales, Cal Crutchlow, Andrea Dovizioso, Joan Mir, Jack Miller, Alex Rins, Pol Espargaro, Iker Lecuona και Brad Binder.

 

Αποτελέσματα FP2
1
Franco Morbidelli
Petronas Yamaha (YZR-M1)
1'38.125s
2
Fabio Quartararo
Petronas Yamaha (YZR-M1)
+0.027s
3
Brad Binder
Red Bull KTM (RC16)*
+0.125s
4
Marc Marquez
Repsol Honda (RC213V)
+0.244s
5
Pol Espargaro
Red Bull KTM (RC16)
+0.247s
6
Cal Crutchlow
LCR Honda (RC213V)
+0.265s
7
Maverick Viñales
Monster Yamaha (YZR-M1)
+0.471s
8
Johann Zarco
Reale Avintia (GP19)
+0.485s
9
Andrea Dovizioso
Ducati Team (GP20)
+0.489s
10
Francesco Bagnaia
Pramac Ducati (GP20)
+0.500s
11
Takaaki Nakagami
LCR Honda (RC213V)
+0.562s
12
Iker Lecuona
Red Bull KTM Tech3 (RC16)*
+0.691s
13
Danilo Petrucci
Ducati Team (GP20)
+0.711s
14
Alex Rins
Suzuki Ecstar (GSX-RR)
+0.720s
15
Aleix Espargaro
Aprilia Gresini (RS-GP)
+0.779s
16
Joan Mir
Suzuki Ecstar (GSX-RR)
+0.808s
17
Miguel Oliveira
Red Bull KTM Tech3 (RC16)
+0.879s
18
Jack Miller
Pramac Ducati (GP20)
+1.031s
19
Tito Rabat
Reale Avintia (GP19)
+1.056s
20
Valentino Rossi
Monster Yamaha (YZR-M1)
+1.097s
21
Alex Marquez
Repsol Honda (RC213V)*
+1.479s
22
Bradley Smith
Aprilia Test Rider (RS-GP)
+1.578s

 

 

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.