MotoGP Liqui Moly Teruel Χρονομετρημένα: Ιάπωνας την pole μετά από 16 χρόνια

Πρόγευση για τον αυριανό αγώνα με απόλυτη κυριαρχία Nakagami
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

24/10/2020

Το μεγάλο δράμα της ημέρας ξεκίνησε από τα ελεύθερα δοκιμαστικά FP3 όπου οι αναβάτες και οι μοτοσυκλέτες μας έδωσαν μια πολύ καλή γεύση για το τι μπορούν να κάνουν στον αγώνα. Ταυτόχρονα έγινε και το μεγάλο ξεκαθάρισμα για τα Q2, όπου οι αναβάτες της Ducati προσπάθησαν με κάθε τρόπο  να αποφύγουν τη διαδικασία του Q1, όμως φάνηκε πως κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατόν σε αυτή την πίστα για τους αναβάτες των ιταλικών μοτοσυκλετών. Τόσο ο Dovizioso όσο και ο Miller βρέθηκαν μέσα στην πρώτη δεκάδα μερικά λεπτά πριν πέσει η σημαία στα FP3, όμως αυτό δεν ήταν αρκετό. Ακόμα και οι μοτοσυκλέτες της KTM εμφανίστηκαν πολύ ανταγωνιστικές αυτή τη φορά, με τον Lacuona  να δίνει υποσχέσεις.

Γενικά η KTM δείχνει πως στους διπλούς αγώνες πάντα φαίνεται πολύ πιο βελτιωμένη στο δεύτερο αγώνα, κάτι που εν μέρει οφείλεται στο γεγονός πως η μοτοσυκλέτα είναι εντελώς νέα φέτος και ο επιπλέον χρόνος στην ίδια πίστα έχει μεγαλύτερο όφελος για τους Αυστριακούς σε σχέση με τις υπόλοιπες εταιρείες. Το βέβαιο είναι πως στα FP3 επιβεβαιώθηκε η άνεση με την οποία τα Honda μπορούν να πετύχουν γρήγορο και σταθερό γυρολόγιο με τα ελαστικά αγώνα, αλλά και να σπάσουν τα χρονόμετρα με τα μαλακά ελαστικά. Ειδικά ο Nakagami έδειχνε πως είναι το μέτρο σύγκρισης για όλους. Ποιος θα το περίμενε αυτό είκοσι ημέρες πριν όταν η Honda είχε τα χειρότερα αποτελέσματα στη μεγάλη κατηγορία από τις αρχές της δεκαετίας του ’80! Φέτος όμως η κανονικότητα αποτελεί το παράδοξο και προς το τέλος του πρωταθλήματος η Suzuki έχει γίνει ένα από τα φαβορί για τον τίτλο.

 Στο στρατόπεδο της Yamaha υπάρχει συγκρατημένη αισιοδοξία. Οι τρεις μοτοσυκλέτες της είναι πολύ γρήγορες, αλλά για λίγους γύρους. Ο Vinales ήταν σταθερά μέσα στην πεντάδα και ο Morbideli ήταν ταχύτερος όλων στα FP3, με το Quartararo μια ανάσα από τον Nakagami. Όμως με τα μαλακά ελαστικά δεν μπορούσαν να κάνουν πάνω από έναν γρήγορο γύρο και η κατάσταση δεν είναι πολύ διαφορετική με τα ελαστικά του αγώνα. Η Michelin και οι περισσότεροι manager των ομάδων είπαν πως ο καιρός έχει γλυκάνει σε σχέση με το προηγούμενο Σαββατοκύριακο και πως τα ελαστικά θα έχουν πιο σταθερή απόδοση για περισσότερους γύρους, αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού των αναβατών της Yamaha σίγουρα εξακολουθεί να υπάρχει η αμφιβολία για το τι θα γίνει στη διάρκεια στον αγώνα. Κάτι τέτοιο δεν απασχολεί φυσικά τους αναβάτες της Suzuki. Μάλιστα ο Alex Rins τρόμαξε για λίγο τους αντιπάλους του καθώς όταν έβαλε τα μαλακά ελαστικά έκανε έναν πολύ γρήγορο χρόνο και όλοι μπορούν να φανταστούν τι μπορεί να γίνει αν η Suzuki ξεκινήσει από την πρώτη σειρά, τι στιγμή που μπορεί να κερδίζει αγώνες ξεκινώντας από την τρίτη ή την τέταρτη σειρά. Αντιθέτως ο Joan Mir δημιούργησε παραπάνω άγχος στην ομάδα του, διότι έφτασε πολύ κοντά στο σημείο να βρεθεί σε μεγάλους μπελάδες.

Στα ελεύθερα δοκιμαστικά FP4 η θερμοκρασία ανέβηκα ακόμα περισσότερο, βοηθώντας τα ελαστικά και τους αναβάτες να πετύχουν ακόμα καλύτερους χρόνους και μάλιστα σε σταθερό ρυθμό. Σύμφωνα με τα προγνωστικά, την ώρα του αγώνα η θερμοκρασία θα είναι πιο κοντά σε αυτή που είχαν οι αναβάτες στα FP4 σήμερα. Για άλλη μια φορά ο Nakagami φρόντισε να γίνει το σημείο αναφοράς με τον ρυθμό και την ταχύτητά του και μόνο ο Vinales μπόρεσε να τον ρίξει από την πρώτη θέση με έναν πολύ γρήγορο γύρο πριν μπει στα πιτς. Πολύ καλός και ο Joan Mir που ξεκαθάρισε σε όλους πως θα έχει για άλλη μια φορά ρόλο πρωταγωνιστή στον αγώνα.

Από το στρατόπεδο της Yamaha είπαν πως το πρόβλημα στον προηγούμενο αγών ήταν οι λάθος πιέσεις που διάλεξαν για τα medium ελαστικά και πως δεν θα έχουν τέτοιο πρόβλημα αυτή τη φορά. Οι καρδιακοί παλμοί κρατήθηκαν πολύ ψηλά για όσους παρακολούθησαν τα Q2, όπου ο Miller έκανε αμέσως έναν πολύ γρήγορο γύρο και μετά ξαναμπήκε στην πίστα με το Dovizioso πίσω του ώστε να κάνουν το 1-2. Όμως το πλάνου τους πήγε εντελώς στραβά διότι ο pol Espargaro και η KTM ήταν πολύ πιο γρήγορο δίδυμο και τελευταία στιγμή ο Zarco έκανε χοντρό χουνέρι στους αναβάτες της Ducati με τα εργοστασιακά συμβόλαια, ανεβαίνοντας στη δεύτερη θέση και βγάζοντας έξω από τα Q1 τον Miller!

ΠΡΟΣΟΧΗ: Λόγω αλλαγής ώρας δείτε ΕΔΩ το νέο πρόγραμμα

 

Με όλα αυτά να μας δίνουν μια καλή εικόνα για το τι μπορούμε να περιμένουμε αύριο στον αγώνα, άνοιξαν τα πιτς για να ξεκινήσει η διαδικασία των Q2, όπου η Ducati θα είχε την τελευταία της ευκαιρία να ξεφύγει από τον εφιάλτη να βρεθεί εκτός δεκάδας. Ο Zarco μπήκε με φόρα και κατάφερε μια 5η θέση και για λίγο ήταν στην 3η θέση! Όμως κανείς δεν μπορούσε να πλησιάσει τον Nakagami που έσπασε το φράγμα του 1:47 και πήρε άξια την Pole. Πίσω του ο Morbideli καταφέρνοντας να πετύχει τον καλύτερο χρόνο με Yamaha. Ο Quartraro το πάλεψε, αλλά έκανε κάποια λάθη και έμοιαζε να μην έχει την άνεση που έχει συνήθως στα χρονομετρημένα μένοντας στην 6η θέση. Πάντως με αυτό δεν συμφωνεί ο Alex Rins που θα ξεκινήσει από την 3η θέση και είπε πως ακολούθησε τον Quartararo για να πετύχει αυτόν το χρόνο. Μάλλον έχει δίκιο διότι ο Joan Mir δεν τα πήγε καθόλου καλά και ξεκινά τον αγώνα πίσω από την πρώτη δεκάδα.      

 

Χρονομετρημένα/Σειρά εκκίνησης αγώνα:

1              Takaaki Nakagami            JPN        LCR Honda (RC213V)
2              Franco Morbidelli             ITA         Petronas Yamaha (YZR-M1)
3              Alex Rins              SPA        Suzuki Ecstar (GSX-RR)
4              Maverick Viñales              SPA        Monster Yamaha (YZR-M1)
5              Johann Zarco     FRA        Reale Avintia Ducati (GP19)
6              Fabio Quartararo              FRA        Petronas Yamaha (YZR-M1)
7              Cal Crutchlow    GBR       LCR Honda (RC213V)
8              Miguel Oliveira  POR       Red Bull KTM Tech3 (RC16)
9              Pol Espargaro     SPA        Red Bull KTM Factory (RC16)
10           Alex Marquez    SPA        Repsol Honda (RC213V)
11           Iker Lecuona      SPA        Red Bull KTM Tech3 (RC16)
12           Joan Mir               SPA        Suzuki Ecstar (GSX-RR)
13           Aleix Espargaro ITA         Factory Aprilia Gresini (RS-GP)
14           Jack Miller           AUS       Pramac Ducati (GP20)
15           Brad Binder        RSA        Red Bull KTM Factory (RC16)
16           Stefan Bradl       GER        Repsol Honda (RC213V)
17           Andrea Dovizioso             ITA         Ducati Team (GP20)
18           Francesco Bagnaia           ITA         Pramac Ducati (GP20)
19           Danilo Petrucci  ITA         Ducati Team (GP20)
20           Tito Rabat            SPA        Reale Avintia Ducati (GP19)
21           Bradley Smith    GBR       Factory Aprilia Gresini (RS-GP)

 

 

 

Αποτελέσματα/Κατάταξη FP4

 

1. Maverick VIÑALES SPA Monster Energy Yamaha MotoGP YAMAHA 1'47.931
2. Takaaki NAKAGAMI JPN LCR Honda IDEMITSU HONDA 1'48.085 9 13 0.154
3. Joan MIR SPA Team SUZUKI ECSTAR SUZUKI 1'48.366 5 13 0.435
4. Pol ESPARGARO SPA Red Bull KTM Factory Racing KTM 1'48.391
5. Aleix ESPARGARO SPA Aprilia Racing Team Gresini APRILIA 1'48.475
6. Franco MORBIDELLI ITA Petronas Yamaha SRT YAMAHA 1'48.497
7. Jack MILLER AUS Pramac Racing DUCATI 1'48.580
8. Alex RINS SPA Team SUZUKI ECSTAR SUZUKI 1'48.683
9. Cal CRUTCHLOW GBR LCR Honda CASTROL HONDA 1'48.686
10. Miguel OLIVEIRA POR Red Bull KTM Tech 3 KTM 1'48.700
11. Alex MARQUEZ SPA Repsol Honda Team HONDA 1'48.704
12. Fabio QUARTARARO FRA Petronas Yamaha SRT YAMAHA 1'48.761
13. Brad BINDER RSA Red Bull KTM Factory Racing KTM 1'48.807
14. Johann ZARCO FRA Esponsorama Racing DUCATI 1'48.812
15. Iker LECUONA SPA Red Bull KTM Tech 3 KTM 1'48.943
16. Bradley SMITH GBR Aprilia Racing Team Gresini APRILIA 1'49.011
17. Andrea DOVIZIOSO ITA Ducati Team DUCATI 1'49.035
18. Francesco BAGNAIA ITA Pramac Racing DUCATI 1'49.045
19. Stefan BRADL GER Repsol Honda Team HONDA 1'49.126
20. Danilo PETRUCCI ITA Ducati Team DUCATI 1'49.430
21. Tito RABAT SPA Esponsorama Racing DUCATI 1'49.449

 

 

Αποτελέσματα/Κατάταξη FP3

1. Franco MORBIDELLI ITA Petronas Yamaha SRT YAMAHA 1'47.333
2. Takaaki NAKAGAMI JPN LCR Honda IDEMITSU HONDA 1'47.392
3. Fabio QUARTARARO FRA Petronas Yamaha SRT YAMAHA 1'47.401
4. Maverick VIÑALES SPA Monster Energy Yamaha MotoGP YAMAHA 1'47.473
5. Alex MARQUEZ SPA Repsol Honda Team HONDA 1'47.546
6. Iker LECUONA SPA Red Bull KTM Tech 3 KTM 1'47.548
7. Alex RINS SPA Team SUZUKI ECSTAR SUZUKI 1'47.554
8. Miguel OLIVEIRA POR Red Bull KTM Tech 3 KTM 1'47.625
9. Cal CRUTCHLOW GBR LCR Honda CASTROL HONDA 1'47.708
10. Joan MIR SPA Team SUZUKI ECSTAR SUZUKI 1'47.715
11. Jack MILLER AUS Pramac Racing DUCATI 1'47.739
12. Aleix ESPARGARO SPA Aprilia Racing Team Gresini APRILIA 1'47.742
13. Brad BINDER RSA Red Bull KTM Factory Racing KTM 1'47.822
14. Andrea DOVIZIOSO ITA Ducati Team DUCATI 1'47.878
15. Tito RABAT SPA Esponsorama Racing DUCATI 1'48.023
16. Pol ESPARGARO SPA Red Bull KTM Factory Racing KTM 1'48.025
17. Danilo PETRUCCI ITA Ducati Team DUCATI 1'48.096
18. Francesco BAGNAIA ITA Pramac Racing DUCATI 1'48.134
19. Stefan BRADL GER Repsol Honda Team HONDA 1'48.255
20. Bradley SMITH GBR Aprilia Racing Team Gresini APRILIA 1'48.471
21. Johann ZARCO FRA Esponsorama Racing DUCATI 1'48.501

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.