MotoGP Μαλαισία: Τεντωμένο σχοινί!

Καταλύτης Zarco – Νέος Lorenzo
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

29/10/2017

Όσκαρ Β’ ρόλου μοιράστηκαν για τις ερμηνείες τους ο Zarco με τον Lorenzo. Δίχως αυτούς δεν θα υπήρχε δραματική ταινία, και απλά θα είχαμε ανακηρύξει ήδη τον πρωταθλητή. Τους αξίζουν συγχαρητήρια γιατί μας χάρισαν έναν έντονο αγώνα, με τελείως διαφορετική έννοια έντασης από τον προηγούμενο. Αν στην Αυστραλία είδαμε την καλύτερη ταινία δράσης της δεκαετίας ολόκληρης, τότε σήμερα είδαμε μία δραματική φτιαγμένη για Όσκαρ!

Ο καιρός έθεσε το κατάλληλο χρώμα. Από την Παρασκευή που έδειξε όλα του τα πρόσωπα, το Σάββατο έπαιξε δυνατά με την ζέστη και μας χάρισε μία κατάταξη με θέαμα, και στον αγώνα αποφάσισε να βρέξει τόσο, όσο χρειαζόταν για να ανακατέψει, την ήδη ανάκατη τράπουλα. Την τελευταία στιγμή οι αλλαγές ελαστικών ήταν μία λογική κίνηση, λίγο ριψοκίνδυνη αλλά πάντα σε λογικά πλαίσια.

Κι έτσι ήρθε η εκκίνηση, που αξίζει να την βλέπεις ξανά και ξανά, όσο ο Marquez πετάγεται μπροστά, βρίσκει λίγο χώρο και κάνει το βήμα: Φρενάρει μετά τον Zarco που πήγαινε να στρίψει πρώτος… ανοίγει την γραμμή του και μαζί συμπαρασέρνει και τον Lorenzo, όμως δεν χάνουν πολύ, κοφτά ξανά μπαίνουν εμπρός στο τρενάκι, κι αμέσως ο Marquez πιέζει για να βρεθεί πίσω από τον Zarco με τον Pedrosa να διορθώνει την γραμμή του στην στροφή για να χωρέσουν και οι δύο. Τελικά από τον πρώτο γύρο τα πράγματα θα ξεκαθαρίσουν για την τετράδα που θα πρωταγωνιστήσει. Ο Zarco είναι μπροστά τον ακολουθεί ένας Lorenzo που ξαφνιάζει με την επιθετικότητά σε βροχή, πίσω ο Marquez κι έπειτα ο Dovizioso. Ο Rossi διάλεξε μία γραμμή στην εκκίνηση –δεν είχε και πολλές επιλογές- που θα τον έφερνε μπροστά μονάχα αν είχε ριψοκίνδυνο φρενάρισμα. Δεν το έκανε και κόλλησε στον Vinales, ο οποίος έκοψε απότομα με τον Rossi πίσω του γιατί στην εσωτερική επιτέθηκαν τα Suzuki. Το αποτέλεσμα ήταν να χάσουν την ευκαιρία να κυνηγήσουν μπροστά, με τον Rossi να μένει στο τέλος της δεκάδας μετά την διεκδίκηση με τα Suzuki και τον Vinales ακόμα πιο πίσω. Ο Rins θα είχε αργότερα μία πτώση, θα ξανά έμπαινε για να ξανά πέσει, και να κερδίσει την μαύρη σημαία γιατί δεν είχε την σωστή είσοδο…

Από τους πρώτους γύρους ο Zarco έκανε την διαφορά με τον Lorenzo να μένει πίσω του, όχι όμως σε φάση επίθεσης. Μέχρι που ο Lorenzo έδειξε ένα νέο πρόσωπο, πήγαινε ταχύτερα όλων στην βροχή και με την Ducati… Φτάνουμε έτσι στον 8o γύρο που ο Dovizioso καταφέρνει να προσπεράσει κι εκείνος τον Zarco με τον Lorenzo να συνεχίζει να είναι ταχύτερος. Το δράμα αρχίζει, και παραμένει έντονο όσο οι αποστάσεις μεγαλώνουν. Ο Zarco έχει 2-3 γλιστρήματα, αν πέσει ο Marquez είναι πρωταθλητής, να χάσει χρόνο είναι δύσκολο, έναντι του Marquez που έχει ακριβώς το ίδιο πρόβλημα. Αν βέβαια έπεφτε τότε το πρωτάθλημα γυρνούσε σε ντέρμπι, γιατί στον τελευταίο αγώνα μία τρίτη θέση και μία νίκη του Dovizioso άλλαζε την ροή του πρωταθλήματος που μετά την Αυστραλία είχε μπει σε αυλάκι…

Ο Lorenzo πότε θα έδινε την θέση του στον Dovizioso; Εκεί ήταν το ερώτημα, ιδιαίτερα όταν η διαφορά του 0,5 έφτασε να γίνει 1,1 χωρίς να έρθει ειδοποίηση από την Ducati. Του είπαν όμως να αλλάξει χάρτη. Ήταν μήνυμα με νόημα; Ήταν για να τον αναγκάσουν να κόψει ρυθμό; Απλά για να προστατέψουν το ελαστικό και τίποτα άλλο; Αυτό θα μαθευτεί πολύ αργότερα, οπότε ας μείνουμε στο δεδομένο. Το δεδομένο είναι πως ο ίδιος ο Lorenzo είχε δηλώσει πως αν φτάσουν στην Valencia και χρειαστεί να βοηθήσει τον Dovizioso, θα το κάνει. Sepang και Valencia είναι μισή υδρόγειος διαφορά, αλλά στην πράξη δίπλα για την περίπτωση που συζητάμε, και άρα αναμενόμενο από τον Lorenzo να βοηθήσει τον Dovizioso. Αργά ή γρήγορα, ή μάλλον αργά στην λήξη του αγώνα και επιδεικτικά, με βάση τον χαρακτήρα του, ο Lorenzo θα το έκανε, τελικά ήρθε η τύχη να τον ξελασπώσει. Στην στροφή που έχει αλλάξει αγώνες και αγώνες, το σήμα κατατεθέν της πίστας, ο Lorenzo γλιστρά, και γλιστρά αληθινά, τόσο όσο χρειάζεται για να μην πέσει, και για να κερδίσει ο Dovizioso. Επιταχύνει δυνατά στην ευθεία, έτσι για να δώσει ένταση στο δράμα αλλά ο Ιταλός είχε άψογη έξοδο. Με τον Dovizioso πρώτο, ο Marquez δεν μπορεί να ανακηρυχθεί πρωταθλητής, καθώς πλέον η διαφορά τους έπεσε στους 21 βαθμούς! Εξαιρετικά δύσκολο να αλλάξει η ροή στο αυλάκι που κυλά από την Αυστραλία, αλλά όχι εντελώς απίθανο. Κι έτσι ο αγώνας αυτός έγινε δραματικός και είχε αγωνία, το είδος εκείνο της αγωνίας που παρακολουθείς σε ταινίες που γεννούν φιλοσοφικές συζητήσεις…

Σε μία άλλη εποχή, πολλά χρόνια πίσω, ο Marquez θα μπορούσε να φοβάται για το ποιος θα τον βγάλει εκτός αγώνα, ποιος θα είναι εκείνος που θα πέσει πάνω του… Αυτές οι εποχές δεν υπάρχουν πλέον, και τίποτα δεν μπορεί να προεξοφλήσει την έκβαση του τελευταίου αγώνα…

ΘΕΣΗ
ΑΝΑΒΑΤΗΣ
ΜΟΤΟ
Χρόνος/Διαφ.
1
Andrea DOVIZIOSO
Ducati
44'51.497
2
Jorge LORENZO
Ducati
0.743
3
Johann ZARCO
Yamaha
9.738
4
Marc MARQUEZ
Honda
17.763
5
Dani PEDROSA
Honda
29.144
6
Danilo PETRUCCI
Ducati
30.38
7
Valentino ROSSI
Yamaha
30.769
8
Jack MILLER
Honda
35.238
9
Maverick VIÑALES
Yamaha
38.053
10
Pol ESPARGARO
KTM
39.847
11
Alvaro BAUTISTA
Ducati
42.559
12
Bradley SMITH
KTM
44.602
13
Scott REDDING
Ducati
48.696
14
Hector BARBERA
Ducati
50.058
15
Cal CRUTCHLOW
Honda
50.705
16
Michael VAN DER MARK
Yamaha
56.397
17
Andrea IANNONE
Suzuki
58.391
18
Tito RABAT
Honda
+1'25.571
 
 
 
 
Sam LOWES
Aprilia
11 Laps
 
Karel ABRAHAM
Ducati
12 Laps
 
Loris BAZ
Ducati
15 Laps
 
Alex RINS
Suzuki
0 Lap
 
 
 
 
 
 
 
 

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.