MotoGP: Νέες φήμες επιστροφής Lorenzo στη Ducati (Pramac)

Στον αέρα είναι το συμβόλαιο του Miller
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

9/8/2019

Η φετινή χρονιά για το Jorge Lorenzo έχει αποδειχτεί μέχρι στιγμής μιας απ’ τις χειρότερές του και η αρχή της μονάχα ιδανική δεν ήταν. Πέρσι έφυγε απ’ τη Ducati τραυματισμένος και ανέβηκε στην RCV213 της Honda, όμως η ατυχία δεν έλεγε να σταματήσει καθώς συνέχιζε να τραυματίζεται απ’ τις πτώσεις του. Έτσι, στα μέσα του πρωταθλήματος ξεκίνησαν οι φήμες απ’ την “Gazzetta Dello Sprot” που ήθελαν τον Jorge Lorenzo να αποσύρεται απ’ τους αγώνες λόγω τόσο των απογοητευτικών αποτελεσμάτων του όσο και των τραυματισμών του. Ωστόσο, ο υπεύθυνος των συμβολαίων της εργοστασιακής ομάδας, Tetsuhiro Kuwata, φρόντισε να δώσει ένα (προσωρινό...) τέλος στις φήμες, ενώ το ίδιο έκανε και το περιβάλλον του Lorenzo λέγοντας πως το συμβόλαιό του με τη Honda ισχύει ως και το 2020.

Τώρα, πριν τον αγώνα στο Red Bull Ring  και κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τύπου των αναβατών, το όνομα του Lorenzo συζητήθηκε για άλλη μια φορά, παρά το γεγονός ότι απουσιάζει μετά την πτώση του στα ελεύθερα δοκιμαστικά του Assen, που είχε ως αποτέλεσμα να προκληθεί κάταγμα στους σπονδύλους Τ6 και Τ8. Όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά λένε. Η ‘προβληματική’ πορεία του Ισπανού αναβάτη στη σέλα της Honda είναι πέρα για πέρα αληθινή, καθώς η RCV213 δεν είναι τόσο εύκολη μοτοσυκλέτα όσο νόμιζε ο ίδιος και αρκετός κόσμος λόγω της κυριαρχίας του Marquez.

Τώρα, η "φωτιά" ξανανάβει μετά την συνέντευξη τύπου του Jack Miller της Pramac Ducati, που ρωτήθηκε για την καθηστέριση στην ανανέωση του συμβολαίου του και τις νέες φήμες που θέλουν τον Lorenzo να επιστρέφει στη σέλα της Desmosedici GP της Pramac αυτή τη φορά.  Για την ακρίβεια αυτές οι φήμες είχαν αρχίσει να ακούγονται τις προηγούμενες μέρες, όμως ο Miller δεν είχε δώσει ιδιαίτερη βαρύτητα σε αυτές, διότι πίστευε πως η ανανέωση του συμβόλαιό του με τη Pramac Ducati είχε κολλήσει στα διαδικαστικά, καθώς η ομάδα θα χρησιμοποιεί απ’ του χρόνου εργοστασιακές μοτοσυκλέτες. Πλέον όμως θεωρεί πως η καθυστέρηση δεν οφείλεται σε αυτό και πως η υπόθεση θα ξεκαθαρίσει μόλις ο Lorenzo επιστρέψει στην αγωνιστική δράση. “Προς το παρόν, δίνω τον καλύτερο μου εαυτό και δεν αγχώνομαι. Πιστεύω πως αν συνεχίσω με τον ίδιο ρυθμό, θα βρίσκομαι και του χρόνου στην ομάδα. Όπως είπα, η Pramac θέλει να με κρατήσει και είχα μια βιντεοκλήση με τον Paolo σήμερα το πρωί που μου είπε πως είναι 100% σίγουρο ότι θα παραμείνω στην ομάδα και πως το μόνο που μένει είναι να ολοκληρωθούν οι λεπτομέρειες του συμβολαίου.” Είπε ο Miller. Στην ερώτηση για το τι θα έκανε σε περίπτωση που ο Lorenzo έπαιρνε τη θέση του και αν θα πήγαινε στη Honda απάντησε διπλωματικά λέγοντας πως είναι πολύ ευχαριστημένος με την ομάδα του και πως θέλει να παραμένει σε αυτή. Ωστόσο, αν αυτό δεν είναι δυνατόν θα προσπαθήσει να ψάξει για μια άλλη ομάδα αν και τη δεδομένη στιγμή δεν υπάρχουν πολλές επιλογές.

Ο Marc Marquez όταν ρωτήθηκε για την πιθανή μεταγραφή του ομόσταβλού του Jorge Lorenzo στη Pramac Ducati ήταν αρκετά δεικτικός στις δηλώσεις του. Ξεκίνησε με το δεδομένο πως ο Lorenzo έχει άλλο ένα χρόνο στο HRC κι έπειτα είπε: “Ο Jorge είναι αυτός που είναι και αυτό που λέει είναι ότι ‘δεν είμαι απλά ένας φοβερός αναβάτης είμαι πρωταθλητής’ και αν όντως είναι, έχει στη διάθεσή του μια μοτοσυκλέτα που έχει κερδίσει το πρωτάθλημα, οπότε θα πρέπει να επιστρέψει και να αποδείξει τις δυνατότητές του και να βρεθεί στην κορυφή με την Honda. Ο εγωισμός και οι φιλοδοξίες του, θα τον ωθήσουν να το προσπαθήσει, επειδή αν δεν το κάνει δεν θα εκπληρώσει τις φιλοδοξίες ή τα όνειρά του. Όταν έρχεσαι στο HRC με ένα σχέδιο είναι επειδή θες να νικήσεις και να παλέψεις για το πρωτάθλημα.”

Απ’ την άλλη η ‘διάγνωση’ του Valentino Rossi πάνω στο ίδιο θέμα –έχοντας υπάρξει teammate με τον Lorenzo- είναι πως τα προβληματικά αποτελέσματα του Lorenzo δικαιολογούνται καθώς αντιμετωπίζει πολλές δυσκολίες με την RCV213. Ωστόσο, ο Γιατρός πιστεύει πως αυτό που χρειάζεται ο Lorenzo είναι χρόνος και πως αν φέρει τη μοτοσυκλέτα στα μέτρα του θα μπορέσει να την οδηγήσει με ανταγωνιστικό ρυθμό.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.