MotoGP: Παρουσιάστηκαν τα “όπλα” της KTM! [video]

Δορυφορικές όπως οι εργοστασιακές
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

19/2/2020

Λίγες παρουσιάσεις έχουν απομείνει όσο πλησιάζουμε και στο επόμενο επίσημο τεστ στο Qatar πριν την έναρξη της σεζόν στα MotoGP και τώρα ήταν η σειρά της KTM να μας δείξει τα επίσημα χρώματά της.

Φέτος, είναι ο δεύτερος χρόνος που η KTM συμμετέχει στα MotoGP όχι με δύο αλλά με τέσσερις εργοστασιακές μοτοσυκλέτες. Στόχος της είναι να συλλέξει διπλάσιο όγκο δεδομένων και να επιταχύνει την εξέλιξη των μοτοσυκλετών της. Η στρατηγική της όπως φάνηκε αποδίδει τα βέλτιστα στις δοκιμές της Sepang, μέσα απ’ τις επιδόσεις του Dani Pedrosa –αναβάτη εξέλιξης της ΚΤΜ- και του Pol Espargaro.

Τα χρώματα της ΚΤΜ εντυπωσίαζαν πάντα και θα συνεχίσουν να το κάνουν και φέτος, με την RC16 της KTM Factory Racing να διατηρεί τα παραδοσιακά της χρώματα, συνοδευόμενα πάντα απ’ το λογότυπο της Red Bull. Από την άλλη η RC16 της Tech3 απέκτησε ένα επιπλέον χρώμα και έγινε τρικολόρε.

Ο Pol Espargaro είναι ο καλύτερος αναβάτης της αυστριακής ομάδας και επίσης ο παλαιότερος, καθώς συνεργάζεται με την ΚΤΜ απ’ το 2016. Μετά την άκαρπη συνεργασία του Zarco με την KTM, ομόσταβλος του Espargaro στην εργοστασιακή ομάδα θα είναι από ο Brad Binder, ο οποίος θα κάνει το ντεμπούτο του στη MotoGP, όπου πέρσι έχασε για μόλις τρείς βαθμούς τον τίτλο της Moto2 απ’ τον Alex Marquez.

Με τα χρώματα της Tech3 θα κάνει το ντεμπούτο του ο μικρότερος σε ηλικία του grid Iker Lecuona, ενώ ο Miguel Oliveira μετρά ήδη ένα χρόνο στην ομάδα.

Ο Motorsport Director της KTM, Pit Beirer είναι πολύ ευχαριστημένος με την εξέλιξη των μοτοσυκλετών που βρίσκεται ακριβώς στο σημείο που περίμεναν για το 2020. “Είχαμε σχεδιάσει τα πάντα και τα ακολουθήσαμε κατά γράμμα με την πλήρη υποστήριξη τόσο της εταιρείας όσο και του διοικητικού συμβουλίου. Πέρσι ξεκινήσαμε τη συνεργασία μας με την Tech3 και είχαμε τέσσερις αναβάτες να μας προσφέρουν πολύτιμα δεδομένα. Οι αναβάτες αναπτύσσοντας τις οδηγικές τους ικανότητες ώθησαν εμάς και τις μοτοσυκλέτες να αναθεωρήσουμε τα όριά μας κι έτσι καταφέραμε να φτάσουμε στο επίπεδο που βρισκόμαστε σήμερα.”

Ανέφερε ο κ.Beirer ενώ παράλληλα τόνισε πως δεν βλέπει την Tech3 ως μια δορυφορική ομάδα αλλά ως μέλος του πακέτου της KTM, με τη σχέση τους να βασίζεται στην εμπιστοσύνη. “Ο Pol έχει συνεισφέρει πάρα πολύ με τις επιδόσεις του στο πλάνο μας, ενώ γνωρίζουμε πολύ καλά τον Brad και είναι υπέροχο που φέτος θα έχουμε τον δικό μας πρωταθλητή απ’ τη Moto3 να τρέχει στη MotoGP.” Από την άλλη, ο κ. Beirer πιστεύει στις ικανότητες του Oliveira και είναι σίγουρος πως θα είναι αρκετά ανταγωνιστικός, πιέζοντας τους αναβάτες της KTM Factory Racing Team, ενώ έχει εντυπωσιαστεί από τον Lecuona και πιστεύει σε αυτόν.

Το επίπεδο που βρίσκεται η KTM στα MotoGP σήμερα, οφείλεται στο πρόγραμμά της που ξεκίνησε το 2012, με τη Moto3 να αποτελεί το σημείο μηδέν για αυτήν. Η ΚΤΜ επενδύει στους ίδιους αναβάτες απ’ την αρχή της καριέρας τους στη Moto3 με αποτέλεσμα να δημιουργούνται σχέσεις εμπιστοσύνης μεταξύ τους και μακροχρόνιες συνεργασίες που επεκτείνονται μέχρι και τη MotoGP, όπως έγινε με τον Brad Binder. Μέσα από αυτό η εξέλιξη των μοτοσυκλετών της είναι ταχύτερη καθώς οι μηχανικοί και οι αναβάτες γνωρίζονται ήδη μεταξύ τους και επικοινωνούν καλύτερα και πιο αποτελεσματικά.

Ετικέτες

MotoGP: Χρειάζεται αναθεώρηση ο κανονισμός ελάχιστου βάρους; Τα μεγέθη όλων των αναβατών

Από τον Moreira και τον Ogura ως τον Razgatlioglu μεσολαβεί ένα χάσμα 20 κιλών
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

26/2/2026

Ενδιαφέρον προκαλούν το ύψος και το βάρος του κάθε αναβάτη που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά και την απόδοση της εκάστοτε μοτοσυκλέτας, με τους rookie Diogo Moreira και Toprak Razgatlioglu να βρίσκονται στα δύο άκρα της λίστας. 

Ο Moreira με τον Ai Ogura είναι οι ελαφρύτεροι αναβάτες, ενώ ο Razgatlioglu είναι ο ψηλότερος και μακράν ο πιο βαρύς αναβάτης της κατηγορίας με 11 κιλά διαφορά από τον προηγούμενο.

Σε αντίθεση με τις κατηγορίες Moto3 και Moto2, που χρησιμοποιούν ένα συνδυασμένο ελάχιστο όριο βάρους αναβάτη και μοτοσυκλέτας, το MotoGP καθορίζει μόνο το ελάχιστο βάρος μοτοσυκλέτας, που είναι στα 157 κιλά. 

Ο Luca Marini υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι το MotoGP θα πρέπει να έχει επίσης ένα συνδυασμένο όριο βάρους, εξηγώντας ότι η επιτάχυνση δεν αλλάζει, αλλά υφίσταται διαφορά στην καταπόνηση των ελαστικών. 

"Υπάρχει ένα [συνδυασμένο] βάρος στο Moto2 και εγώ ήμουν πάνω από το όριο, αλλά μόνο κατά 4 κιλά. Και δεν υπάρχει πρόβλημα αν μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη υπάρχει διαφορά 4 κιλών. 

"Αλλά στο MotoGP η διαφορά μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη της Ducati μπορεί να είναι 10 κιλά. Δεν είναι ότι χάνεις στην επιτάχυνση. Η επιτάχυνση, όπως δείχνουν και τα δεδομένα, είναι η ίδια. 

"Ωστόσο η δύναμη που ασκείς στο ελαστικό είναι μεγαλύτερη. Επομένως, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός με το πίσω ελαστικό, ειδικά επειδή δεν θέλεις να το φθείρεις πολύ. 

"Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερο για όλους να υπάρχει ένα [συνδυασμένο] ελάχιστο βάρος - και για τους άλλους [μικρότερους] αναβάτες, γιατί έτσι θα μπορούν να βάζουν περισσότερο βάρος και να χτίζουν περισσότερο τους μύες τους. 

"Γιατί ένας βαρύς αναβάτης πρέπει να τιμωρείται για κάτι που είναι απλά στη φύση του; Κατά τη γνώμη μου, είναι κάτι που δεν έχει νόημα”.

Το σκεπτικό του Marini έχει μια λογική βάση και βασίζεται στη δική του προσωπική εμπειρία, όντας ένας από τους ψηλότερους και βαρύτερους αναβάτες του πρωταθλήματος. Ο ίδιος προσπάθησε αρκετές φορές να αδυνατίσει για να μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τη φθορά των ελαστικών του, ωστόσο αυτό είχε μια παράπλευρη απώλεια: μαζί με τα κιλά, έχανε και σε σωματική αντοχή που του κόστιζε στο κλείσιμο των αγώνων.

"Τα δεδομένα που έχουμε από τους αγώνες δείχνουν πως όταν είσαι βαρύτερος χρησιμοποιείς περισσότερο λάστιχο και τα ηλεκτρονικά συστήματα δουλεύουν επίσης περισσότερο," εξήγησε ο Marini.

Γι' αυτό πιστεύει στην αξία του συνδυασμένου βάρους και στο MotoGP, θεωρώντας πως είναι πιο δίκαιο οι πολύ ελαφριοί αναβάτες να προσθέτουν επιπλέον βάρος (έρμα) στη μοτοσυκλέτα τους - κάτι πάντως που δεδομένα απεχθάνονται οι μηχανικοί των ομάδων. Στην τελική είναι πιο εύκολο κάποιος να δουλέψει στο γυμναστήριο για να δυναμώσει και να ανεβάσει ελεγχόμενα το βάρος του, παρά να προσπαθούν οι βαρύτεροι να αδυνατίσουν - και αυτή είναι μια σκέψη που έχει απασχολήσει αρκετούς ακόμη αναβάτες στο παρελθόν, όπως ο Danilo Petrucci, ο οποίος επίσης προσπάθησε πολύ να αδυνατίσει όταν αγωνιζόταν με την Pramac Ducati, για να εγκαταλείψει την προσπάθεια όταν είδε μεγάλη διαφορά στις αντοχές του.

Παρακάτω μπορούμε να δούμε την λίστα με το βάρος και το ύψος του κάθε αναβάτη, ξεκινώντας από τον πιο ελαφρύ:

Diogo Moreira: 169 cm, 60 kg

Ai Ogura: 169 cm, 60 kg

Fabio di Giannantonio: 177 cm, 62 kg

Jorge Martin: 168 cm, 63 kg

Brad Binder: 170 cm, 63 kg

Pedro Acosta: 171 cm, 63 kg

Enea Bastianini: 168 cm, 64 kg

Marc Marquez: 169 cm, 64 kg

Maverick Vinales: 171 cm, 64 kg

Jack Miller: 173 cm, 64 kg

Francesco Bagnaia: 176 cm, 64 kg

Marco Bezzecchi: 176 cm, 64 kg

Raul Fernandez: 178 cm, 65 kg

Alex Marquez: 180 cm, 65 kg

Johann Zarco: 171 cm, 68 kg

Alex Rins: 176 cm, 68 kg

Franco Morbidelli: 176 cm, 68 kg

Fabio Quartararo: 177 cm, 69 kg

Joan Mir: 181 cm, 69 kg

Fermin Aldeguer: 181 cm, 69 kg

Luca Marini: 184 cm, 69 kg

Toprak Razgatlioglu: 185 cm, 80 kg.