MotoGP: Πόλεμος μεταξύ Honda και Ducati για τους “μηχανισμούς ρύθμισης ύψους” των αναρτήσεων

Θέμα επικινδυνότητας θέτουν οι αναβάτες της Honda
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

20/6/2021

Όσοι παρακολουθούν προσεκτικά τις δηλώσεις των αναβατών και τις ερωτήσεις των δημοσιογράφων πριν, μετά και κατά την διάρκεια του τριήμερου που διαρκεί ο κάθε αγώνας, θα έχουν προσέξει πως το τελευταίο διάστημα γίνονται πολλές αναφορές στα συστήματα που χαμηλώνουν τις αναρτήσεις των μοτοσυκλετών και δίνουν πλεονέκτημα στις εκκινήσεις, αλλά πλέον και κατά την διάρκεια. H Ducati ήταν η πρώτη που τα χρησιμοποίησε και φαίνεται πως έχει καταφέρει να βρίσκεται ένα βήμα πιο μπροστά από τους υπόλοιπους κατασκευαστές.

Τουλάχιστον αυτό δήλωσε ο Maverick Vinales σε ερώτηση που του έγινε από δημοσιογράφο και αφορούσε την εξέλιξη που έχει κάνει η Yamaha σε αυτόν τον τομέα, καθώς η Μ1 είχε έως πρόσφατα τέτοιο μηχανισμό μόνο στην εμπρός ανάρτηση.

Στο ίδιο μήκος κύματος ήταν και οι απαντήσεις των αναβατών της Suzuki, που συνήθως δεν κάνουν καλούς χρόνους στα χρονομετρημένα δοκιμαστικά και οι αναβάτες τους ξεκινούν από τις πίσω θέσεις του grid.

Μέχρι τώρα, από τη μεριά της Honda δεν είχε τοποθετηθεί δημόσια κάποιος για το ζήτημα, με εξαίρεση τη δήλωση του Marc Marquez (σε μία από τις δεκάδες σχετικές ερωτήσεις που κάνουν για αυτό το θέμα οι δημοσιογράφοι τελευταία….) πως για εκείνον τα συστήματα αυτά “δεν του αρέσουν” και προτιμά “ο ρόλος του αναβάτη να είναι πιο σημαντικός”.

 Όμως κατά τη διάρκεια των ελεύθερων και χρονομετρημένων δοκιμαστικών του αγώνα της Γερμανίας, ο Pol Espargaro έθεσε ξεκάθαρα θέμα “επικινδυνότητας” αυτών των μηχανισμών, λέγοντας πως όλες οι πτώσεις που είχε (μία σε κάθε σκέλος) οφείλονται αποκλειστικά στο μηχανισμό “εκτίναξης” της πίσω ανάρτησης στο τέλος της ευθείας κατά τη διάρκεια του φρεναρίσματος, προκαλώντας αστάθεια στη μοτοσυκλέτα.

Μάλιστα, συμπλήρωσε πως και οι πτώσεις το Nakagami είχαν ως αιτία αυτόν τον μηχανισμό.

Η αντίδραση της Ducati σε αυτές τις δηλώσεις ήταν άμεση και δια στόματος Jack Miller κατηγόρησε ευθέως τη Honda, πως προσπαθεί να δημιουργήσει ντόρο και να θέσει θέμα επικινδυνότητας των μηχανισμών ρύθμισης του ύψους των αναρτήσεων εν κινήσει, διότι η ίδια έχει μείνει πολύ πίσω στην εξέλιξη της μοτοσυκλέτας της.

Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που η Ducati βλέπει με καχυποψία τις δηλώσεις των ανταγωνιστών της που αφορούν θέματα τεχνολογίας, τα οποία η ίδια έχει φέρει για πρώτη φορά στα MotoGP.

Για την Ιταλική εταιρεία, τόσο οι περιορισμοί που εφαρμόστηκαν για τα αεροδυναμικά βοηθήματα, όσο και η ένσταση για το περιβόητο “φτεράκι” στο κάτω μέρος του ψαλιδιού που έφτασε έως τις αίθουσες των αρμόδιων αθλητικών  δικαστηρίων και αφού αναγκάστηκε εκεί να δώσει όλες τις τεχνικές πληροφορίες με αποτέλεσμα να το “αντιγράψουν” όλοι οι αντίπαλοί της, είναι “βρόμικος πόλεμος” των ανταγωνιστών της για να περιορίσουν ή να καθυστερήσουν το τεχνολογικό προβάδισμα που έχει η ίδια.

Το σίγουρο είναι πως η Honda αντιμετωπίζει δυσκολίες φέτος και η αγωνιστική απόδοση του Marc Marquez δεν είναι ακόμα τόσο καλή για να τις κρύψει. Χρειάζεται να κάνει ένα άλμα εξέλιξης στη μοτοσυκλέτα της και αυτό απαιτεί χρόνο.

Την ίδια στιγμή η Ducati φαίνεται πως έχει φτιάξει μια μοτοσυκλέτα που τουλάχιστον τρεις διαφορετικοί αναβάτες μπορούν να την οδηγήσουν έως το βάθρο.

Προφανώς αυτό το γεγονός δεν επαρκεί από μόνο του για να ισχυριστούν οι Ιταλοί πως η Honda χρησιμοποιεί ως “λαγούς” τους αναβάτες της και ως “παπαγαλάκια” τους διαπιστευμένους δημοσιογράφους της Dorna για να θέσει θέμα απαγόρευσης των μηχανισμών ρύθμισης του ύψους των αναρτήσεων εν κινήσει.

Ακόμα κι αν όντως το κάνει, αυτή τη φορά η Ducati μάλλον θα έχει στο πλευρό της τη Yamaha, την KTM, την Aprilia και τη Suzuki που σε αυτόν τον τομέα φαίνεται πως βρίσκονται πιο μπροστά από την Honda.

 

MotoGP: Χρειάζεται αναθεώρηση ο κανονισμός ελάχιστου βάρους; Τα μεγέθη όλων των αναβατών

Από τον Moreira και τον Ogura ως τον Razgatlioglu μεσολαβεί ένα χάσμα 20 κιλών
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

26/2/2026

Ενδιαφέρον προκαλούν το ύψος και το βάρος του κάθε αναβάτη που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά και την απόδοση της εκάστοτε μοτοσυκλέτας, με τους rookie Diogo Moreira και Toprak Razgatlioglu να βρίσκονται στα δύο άκρα της λίστας. 

Ο Moreira με τον Ai Ogura είναι οι ελαφρύτεροι αναβάτες, ενώ ο Razgatlioglu είναι ο ψηλότερος και μακράν ο πιο βαρύς αναβάτης της κατηγορίας με 11 κιλά διαφορά από τον προηγούμενο.

Σε αντίθεση με τις κατηγορίες Moto3 και Moto2, που χρησιμοποιούν ένα συνδυασμένο ελάχιστο όριο βάρους αναβάτη και μοτοσυκλέτας, το MotoGP καθορίζει μόνο το ελάχιστο βάρος μοτοσυκλέτας, που είναι στα 157 κιλά. 

Ο Luca Marini υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι το MotoGP θα πρέπει να έχει επίσης ένα συνδυασμένο όριο βάρους, εξηγώντας ότι η επιτάχυνση δεν αλλάζει, αλλά υφίσταται διαφορά στην καταπόνηση των ελαστικών. 

"Υπάρχει ένα [συνδυασμένο] βάρος στο Moto2 και εγώ ήμουν πάνω από το όριο, αλλά μόνο κατά 4 κιλά. Και δεν υπάρχει πρόβλημα αν μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη υπάρχει διαφορά 4 κιλών. 

"Αλλά στο MotoGP η διαφορά μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη της Ducati μπορεί να είναι 10 κιλά. Δεν είναι ότι χάνεις στην επιτάχυνση. Η επιτάχυνση, όπως δείχνουν και τα δεδομένα, είναι η ίδια. 

"Ωστόσο η δύναμη που ασκείς στο ελαστικό είναι μεγαλύτερη. Επομένως, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός με το πίσω ελαστικό, ειδικά επειδή δεν θέλεις να το φθείρεις πολύ. 

"Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερο για όλους να υπάρχει ένα [συνδυασμένο] ελάχιστο βάρος - και για τους άλλους [μικρότερους] αναβάτες, γιατί έτσι θα μπορούν να βάζουν περισσότερο βάρος και να χτίζουν περισσότερο τους μύες τους. 

"Γιατί ένας βαρύς αναβάτης πρέπει να τιμωρείται για κάτι που είναι απλά στη φύση του; Κατά τη γνώμη μου, είναι κάτι που δεν έχει νόημα”.

Το σκεπτικό του Marini έχει μια λογική βάση και βασίζεται στη δική του προσωπική εμπειρία, όντας ένας από τους ψηλότερους και βαρύτερους αναβάτες του πρωταθλήματος. Ο ίδιος προσπάθησε αρκετές φορές να αδυνατίσει για να μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τη φθορά των ελαστικών του, ωστόσο αυτό είχε μια παράπλευρη απώλεια: μαζί με τα κιλά, έχανε και σε σωματική αντοχή που του κόστιζε στο κλείσιμο των αγώνων.

"Τα δεδομένα που έχουμε από τους αγώνες δείχνουν πως όταν είσαι βαρύτερος χρησιμοποιείς περισσότερο λάστιχο και τα ηλεκτρονικά συστήματα δουλεύουν επίσης περισσότερο," εξήγησε ο Marini.

Γι' αυτό πιστεύει στην αξία του συνδυασμένου βάρους και στο MotoGP, θεωρώντας πως είναι πιο δίκαιο οι πολύ ελαφριοί αναβάτες να προσθέτουν επιπλέον βάρος (έρμα) στη μοτοσυκλέτα τους - κάτι πάντως που δεδομένα απεχθάνονται οι μηχανικοί των ομάδων. Στην τελική είναι πιο εύκολο κάποιος να δουλέψει στο γυμναστήριο για να δυναμώσει και να ανεβάσει ελεγχόμενα το βάρος του, παρά να προσπαθούν οι βαρύτεροι να αδυνατίσουν - και αυτή είναι μια σκέψη που έχει απασχολήσει αρκετούς ακόμη αναβάτες στο παρελθόν, όπως ο Danilo Petrucci, ο οποίος επίσης προσπάθησε πολύ να αδυνατίσει όταν αγωνιζόταν με την Pramac Ducati, για να εγκαταλείψει την προσπάθεια όταν είδε μεγάλη διαφορά στις αντοχές του.

Παρακάτω μπορούμε να δούμε την λίστα με το βάρος και το ύψος του κάθε αναβάτη, ξεκινώντας από τον πιο ελαφρύ:

Diogo Moreira: 169 cm, 60 kg

Ai Ogura: 169 cm, 60 kg

Fabio di Giannantonio: 177 cm, 62 kg

Jorge Martin: 168 cm, 63 kg

Brad Binder: 170 cm, 63 kg

Pedro Acosta: 171 cm, 63 kg

Enea Bastianini: 168 cm, 64 kg

Marc Marquez: 169 cm, 64 kg

Maverick Vinales: 171 cm, 64 kg

Jack Miller: 173 cm, 64 kg

Francesco Bagnaia: 176 cm, 64 kg

Marco Bezzecchi: 176 cm, 64 kg

Raul Fernandez: 178 cm, 65 kg

Alex Marquez: 180 cm, 65 kg

Johann Zarco: 171 cm, 68 kg

Alex Rins: 176 cm, 68 kg

Franco Morbidelli: 176 cm, 68 kg

Fabio Quartararo: 177 cm, 69 kg

Joan Mir: 181 cm, 69 kg

Fermin Aldeguer: 181 cm, 69 kg

Luca Marini: 184 cm, 69 kg

Toprak Razgatlioglu: 185 cm, 80 kg.