MotoGP Silverstone: Εκπληκτικός αγώνας με Bagnaia στην κορυφή και σφιχτή πρώτη δεκάδα!

Περίπου σαν Moto3!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

7/8/2022

Δύσκολη εκκίνηση με αρκετές επαφές και τον Zarco να ξεφεύγει εμπρός, όσο ο Quartararo ακουμπά με τον Vinales και τον δεύτερο να κάνει την υποχώρηση μετριάζοντας την σοβαρότητα της επαφής. Ο Rins ξεκάθαρα έκανε το καλύτερο μαγικό και βρέθηκε στην πρώτη πεντάδα πολύ γρήγορα έχοντας ξεκινήσει 11ος και οι δορυφορικές Ducati ακουμπούν μεταξύ τους και χάνουν κομμάτια από τα αεροδυναμικά βοηθήματα. Ο Quartararo στρίβει τελικά δεύτερος και προσπαθεί να μείνει κοντά στην μοτοσυκλέτα του Zarco και όσο το δυνατόν πιο μακριά από τις εργοστασιακές Ducati που ακολουθούν ώστε όταν έρθει η ώρα να εκτελέσει την ποινή του, να χάσει το δυνατόν λιγότερες θέσεις.

Για αυτό και περίμενε στον τρίτο και τελευταίο γύρο από την ώρα που έλαβε την προειδοποίηση για να μπει στον μακρύτερο γύρο χάνοντας τελικά μόλις 1,6 δευτερόλεπτα, που είναι εξαιρετικά λίγος χρόνος καταλήγοντας μαζί με τον Vinales, ο οποίος όμως σήμερα ήταν ιδιαίτερα μαχητικός από το δεύτερο μισό του αγώνα και μετά.

Ο Rins όλη αυτή την ώρα πίεζε από τις πιο πίσω θέσεις και είχε μπει ήδη ανάμεσα στις Ducati, έτοιμος να επιτεθεί στον Miller. Και εκείνη την στιγμή στην στροφή που είδαμε πολλές πτώσεις στις δοκιμές, πέφτει ο Zarco!

Ήταν μία πολύ καλή ευκαιρία για εκείνον να πάρει την πρώτη του νίκη στην μεγάλη κατηγορία, ήταν από τους ταχύτερους όλη την ημέρα και είχε το πεδίο ελεύθερο μετά την εκτέλεση ποινής του Quartararo. Οι συνθήκες ήταν από τις ευνοϊκότερες για να λάμψει αλλά όπως ακριβώς έχει γίνει πολλές φορές στο παρελθόν που είχε αντίστοιχες ευκαιρίες πριν πάει στην KTM, η ατυχία του χτύπησε την πόρτα. Γλιστρά έχοντας μπει αργά στην στροφή και πιέζοντας στην μέγιστη κλίση και πέφτει ανώδυνα σωματικά, επώδυνα αρκετά για την ψυχολογία του εκείνη την στιγμή.

 

Ο Rins δεν θα περίμενε καθόλου μετά από αυτό, πέρασε εμπρός και οδηγούσε τον αγώνα, έχοντας κάνει το 11-1, μία εξαιρετική επίδοση ακόμη και για την αγαπημένη πίστα της Suzuki. Ο Miller παραδίδει θέσει στον Bagnaia και λίγο μετά και στον Martin που του λείπει η αριστερή αεροδυναμική πτέρυγα όλη αυτή την ώρα από την εκκίνηση και έχει παλέψει στις πίσω θέσεις για να φτάσει έως εκεί. Πίσω τα προσπεράσματα είναι εξίσου εντυπωσιακά. Ο Vinales έχει ξεχωρίσει από την αρχή ως καλύτερη Aprilia καθώς ο Aleix Espargaro ζορίζεται να ξεπεράσει τον τραυματισμό του από το φοβερό highside στην FP4 και κρατούσε τον Mir και τους υπόλοιπους για αρκετή ώρα πίσω του, πριν ο Martin καταφέρει να φτάσει να κάνει την επίθεση στον Miller.

 

Η οποία δεν κράτησε πολύ και οι δύο εργοστασιακές Ducati κυνηγούν πλέον την Suzuki. Ο Bagnaia τα καταφέρνει πολύ καλά στα φρένα και περνά τον Rins και λίγο μετά και ο Miller ακολουθεί. Ο Mir πέφτει πριν παλέψει πολύ με τον Vinales ο οποίος επίσης περνά τον Rins που δεν μπορεί να κρατήσει τον ρυθμό του.

 

Πολύ καθαρά και πολύ εύκολα ο Vinales προσπερνά και τον Miller και βάζει πλώρη για τον Bagnaia. Γύριζε ήδη ταχύτερα από τον πρώτο όταν ήταν τρίτος, άρα η προσπέραση θα ερχόταν πολύ γρήγορα, και δυστυχώς αυτό ήταν το πρόβλημα, βιάστηκε να κάνει την κίνησή του. Η Ducati είχε ήδη προειδοποιήσει τον Bagnaia με μήνυμα πως απειλείται από την Aprilia και αμέσως μετά ο Vinales το φανέρωσε κάνοντας την επίθεσή του από την οποία ο Bagnaia αντιστάθηκε με όμορφο τρόπο. Είχε το περιθώριο ο Vinalles να μείνει έναν γύρο δεύτερος να μελετήσει καλύτερα τον αντίπαλο που διαφέρει αρκετά από τον Miller αλλά δυστυχώς βιάστηκε να εκτελέσει την απειλή του, έχασε την συγκέντρωσή του και ανοίγοντας γραμμή σε τρία κρίσιμα σημεία δεν βρέθηκε ποτέ σε σημείο να επαναλάβει προσπάθεια προσπέρασης.

 

Στην FP4 ο Aleix Espargaro είχε ένα πολύ άσχημο highside που επηρέασε την σημερινή του απόδοση:

 

Εκείνος που προσπάθησε τουλάχιστον μία φορά, ήταν ο Aleix Espargaro απέναντι στον Quartararo ο οποίος δεν κατάφερε ποτέ να ανακτήσει θέσεις, έπεσε στην περίπτωση αγώνα που όλη η πρώτη πεντάδα πήγαινε αρκετά γρήγορα ενώ και η δεκάδα συνολικά, τερμάτισε κάνοντας την δεύτερη πιο σφιχτή επίδοση στην ιστορία της πρώτης κατηγορίας, σύμφωνα με την Dorna που εκδίδει τα στατιστικά.

Ο Quartararo τερμάτισε τελικά 8ος εμπρός από τον Aleix Espargaro με τον οποίο η διαφορά τους ήταν μικρή όλη αυτή την ώρα, έπεσε και κάτω από το 0.3, και ήταν άλλη μία χαμένη ευκαιρία σε αυτόν τον αγώνα, για την Aprilia αυτή την φορά. Ο Aleix Espargaro θα μπορούσε να είχε πάει πολύ καλύτερα ακόμη και να κέρδιζε τον αγώνα, έχοντας δει πως τα κατάφερε και στην FP3 και να ψαλιδίσει την διαφορά του με τον Quartararo ακόμη περισσότερο.

Τελικά ο Vinales αρκείται στην δεύτερη θέση, χωρίζοντας τις εργοστασιακές Ducati στην 1η και 3η θέση του βάθρου και με τον Bastianini τέταρτο έχοντας ανέβει μαζί με τον Martin από τον Aleix Espargaro και τον Mir, πριν εκείνος πέσει. Επίσης πάλεψαν και τα κατάφεραν και με τον Quartararo που διατηρούσε αμυντική στάση. Πιο εντυπωσιακή προσπέραση στον πρώτο του πρωταθλήματος ήταν του Oliveira κι αυτή γιατί έγινε υπό μεγάλη κλίση. Όσο η μάχη μπροστά πήγαινε από στροφή σε στροφή, τόσο και οι πίσω θέσεις άλλαζαν συνεχώς σε έναν αγώνα που έδωσε την επανεκκίνηση του θεάματος με τον καλύτερο τρόπο.

 

 

Θέση

Αναβάτης

ΜΟΤΟ

Χρόνος

1

Francesco Bagnaia

Ducati

40:10.2600

2

Maverick Viñales

Aprilia

0.426

3

Jack Miller

Ducati

0.614

4

Enea Bastianini

Ducati

1.651

5

Jorge Martin

Ducati

1.750

6

Miguel Oliveira

KTM

2.727

7

Alex Rins

Suzuki

3.021

8

Fabio Quartararo

Yamaha

3.819

9

Aleix Espargaro

Aprilia

3.958

10

Marco Bezzecchi

Ducati

6.646

11

Brad Binder

KTM

7.730

12

Luca Marini

Ducati

13.439

13

Takaaki Nakagami

Honda

13.706

14

Pol Espargaro

Honda

13.906

15

Franco Morbidelli

Yamaha

16.359

16

Andrea Dovizioso

Yamaha

20.805

17

Alex Marquez

Honda

21.099

18

Remy Gardner

KTM

24.579

19

Stefan Bradl

Honda

28.773

20

Darryn Binder

Yamaha

33.653

21

Raul Fernandez

KTM

35.601

22

Fabio Di Giannantonio

Ducati

36.460

 

Joan Mir

Suzuki

28:07.7790

 

Johann Zarco

Ducati

17:42.9750

 

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.